ਏष ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਗਜਸ੍ਕਨ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਐਰਾਵਤਗਤੋ ਰਾਜਾ ਦੇਵਾਨਾਮਿਵ ਵਾਸਵਃ
ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਲੜਨ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਇੰਦਰ।
ਅਚਲੋ ਵृषਕਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਿਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰਾਵੁਭੌ । ਰਥੌ ਤਵ ਦੁਰਾਧਰ੍षੌ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਿष੍ਯਤਃ
ਅਚਲ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਕ, ਦੋ ਭਰਾ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇਰੇ ਰਥੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਗੇ।
ਬਲਵਨ੍ਤੌ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਦृਢਕ੍ਰੋਧੌ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣੌ। ਗਾਨ੍ਧਾਰਮੁਖ੍ਯੌ ਤਰੁਣੌ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਦੋਵੇਂ ਬਲਵਾਨ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਬਾਘ ਵਾਂਗ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ, ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸੋਹਣੇ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ।
ਸਖਾ ਤੇ ਦਯਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯ ਏष ਰਣਕਰ੍ਕਸ਼ਃ । ਉਤ੍ਸਾਹਯਤਿ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਗ੍ਰਹੇ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਖਤ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰੁषਃ ਕਤ੍ਥਨੋ ਨੀਚਃ ਕਰ੍ਣੋ ਵੈਕਰ੍ਤਨਸ੍ਤ੍ਰਵ । ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਨੇਤਾ ਚ ਬਨ੍ਧੁਸ਼੍ਚ ਮਾਨੀ ਚਾਤ੍ਯਨ੍ਤਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ
ਕਰਣ, ਵੈਕਰਤਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰੁੱਖਾ, ਵੱਡਾ-ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਹੇਠਲਾ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਸਲਾਹਕਾਰ, ਨੇਤਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੈ।
ਏष ਨੈਵ ਰਥਃ ਪੂਰ੍ਣੋ ਨ ਚਾਪ੍ਯਤਿਰਥੋ ਰਣੇ । ਵਿਯੁਕ੍ਤਃ ਕਵਚੇਨੈष ਸਹਜੇਨ ਵਿਚੇਤਨਃ
ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਰਥੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਰਥੀ; ਆਪਣੀ ਜਨਮ ਦੀ ਕਵਚ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਡੋਲਦਾ ਹੈ।
ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਯੁਕ੍ਤਃ ਸਤਤਂ ਘृਣੀ । ਅਭਿਸ਼ਾਪਾਚ੍ਚ ਰਾਮਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਭਾषਣਾਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਦਿਵਯ ਕੁੰਡਲਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦਯਾਲੂ ਹੈ, ਰਾਮ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ।
ਕਰਣਾਨਾਂ ਵਿਯੋਗਾਚ੍ਚ ਤੇਨ ਮੇऽਰ੍ਥਰਥੋ ਮਤਃ। ਨੈष ਫਾਲ੍ਗੁਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਜੀਵਨ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਦੇ ਵੰਞ ਜਾਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਰਥੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਫਾਲਗੁਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਿੰਦ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਸਕੇਗਾ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰੋਣਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਏਵਮੇਤਦ੍ਯਥਾऽऽਤ੍ਥ ਤ੍ਵਂ ਨ ਮਿਥ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ, ਮੁੜ ਬੋਲੇ: 'ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਹੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ।'
ਰਣੇਰਣੇऽਭਿਮਾਨੀ ਚ ਵਿਮੁਖਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਘृਣੀ ਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਮਾਦੀ ਚ ਤੇਨ ਮੇऽਰ੍ਧਰਥੋ ਮਤਃ
ਜੰਗ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਕਰਣ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਯਾਲੂ ਅਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਰਥੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਧੇਯਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦੁਲ੍ਫਾਲ੍ਯ ਲੋਚਨੇ । ਉਵਾਚ ਭੀष੍ਮਂ ਰਾਧੇਯਸ੍ਤੁਦਨ੍ਵਾਗ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਤੋਦਵਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਧਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਰਣ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਚਾਬਕ ਵਾਂਗ ਚੁਭਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲਿਆ।
ਪਿਤਾਮਹ ਯਥੇष੍ਟਂ ਮਾਂ ਵਾਕ੍ਸ਼ਰੈਰੁਪਕृਨ੍ਤਸਿ । ਅਨਾਗਸਂ ਸਦਾ ਦ੍ਵੇषਾਦੇਵਮੇਵ ਪਦੇਪਦੇ
ਪਿਤਾਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਦੇ ਹੋ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ।
ਮਰ੍षਯਾਮਿ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਕृਤੇਨ ਵੈ । ਤ੍ਵਂ ਤੁਂ ਮਾਂ ਮਾਨ੍ਯਸੇ ਮਨ੍ਦਂ ਯਥਾ ਕਾਪੁਰੁषਂ ਤਥਾ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨਿਕੰਮਾ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਾਇਰ ਹੋਵਾਂ।
ਭਵਾਨਰ੍ਧਰਥੋ ਮਹ੍ਯਂ ਮਤੋ ਵੈ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਸ਼੍ਚੈਵ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਨ ਮृषਾ ਵਦੇਤ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਧਾ ਰਥੀ ਹੋ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਗਾਂਗੇਯਾ ਕਦੇ ਵੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ।
ਕੁਰੂਣਾਮਹਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨ ਚ ਰਾਜਾऽਵਬੁਧ੍ਯਤੇ । ਕੋ ਹਿ ਨਾਮ ਸਮਾਨੇषੁ ਰਾਜਸੂਦਾਰਕਰ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਰੂਆਂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਸਮਝਦਾ ਨਹੀਂ; ਕੌਣ ਚਾਹੇਗਾ ਕਿ ਰਾਜ-ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਘਟਾਏ?
ਤੇਜੋਵਧਮਿਮਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਭੇਦਯਿषੁਰਾਹਵੇ । ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਗੁਣਵਿਦ੍ਵੇषਾਦਪਰਾਗਂ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ
ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੁਟ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਹਾਯਨੈਰ੍ਨ ਪਲਿਤੈਰ੍ਨ ਵਿਤ੍ਤੈਰ੍ਨ ਚ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ । ਮਹਾਰਯਤ੍ਵਂ ਸਂਖ੍ਯਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕੌਰਵ
ਕੌਰਵ, ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾ ਤਾਂ ਉਮਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਧਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅੰਦੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਬਲਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਸ੍ਮृਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ । ਧਨਜ੍ਯੇष੍ਠਾਃ ਸ੍ਮृਤਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਵਯਸਾऽਧਿਕਾਃ
ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੁਜਾਤੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਵੈਸ਼ ਧਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਉਮਰ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਥੇਚ੍ਛਕਂ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰੂਯਾ ਰਥਾਨਤਿਰਥਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਕਾਮਦ੍ਵੇषਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਮੋਹਾਤ੍ਪ੍ਰਕੁਰੁਤੇ ਭਵਾਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਰਥਯੋਧਿਆਂ ਤੇ ਅਤਿਰਥਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਨਫ਼ਰਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਾਧੁ ਸਮ੍ਯਗਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਮ੍। ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਂ ਦੁष੍ਟਭਾਵੋऽਯਂ ਭੀष੍ਮਃ ਕਿਲ੍ਬਿषਕृਤ੍ਤਵ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖੋ; ਇਹ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਛੱਡੋ—ਭੀਸ਼ਮ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭਿਨ੍ਨਾ ਹਿ ਸੇਨਾ ਨृਪਤੇ ਦੁਃਸਨ੍ਧੇਯਾ ਭਵਤ੍ਯੁਤ। ਮੌਲਾ ਹਿ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਕਿਮੁ ਨਾਨਾਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਃ
ਰਾਜਾ, ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਤਾਜ ਵਾਲੇ ਵੀ ਵੰਡੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਹੋਰ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਏषਾਂ ਦ੍ਵੈਧਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਯੋਧਾਨਾਂ ਯੁਧਿ ਭਾਰਤ। ਤੇਜੋਵਧੋ ਨਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਭਾਰਤ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਦੌਰਾਨ ਇਹ ਵੰਡ ਪੈ ਗਈ ਹੈ; ਸਾਡਾ ਜੋਸ਼ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ।
ਰਥਾਨਾਂ ਕ੍ਵਚ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਕ੍ਵਚ ਭੀष੍ਮੋऽਲ੍ਪਚੇਤਨਃ । ਅਹਮਾਵਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਨੀਕਿਨੀਮ੍
ਕਿੱਥੇ ਰਥਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਹੈ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ? ਮੈਂ ਖੁਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੋਕਾਂਗਾ।
ਆਸਾਦ੍ਯ ਮਾਮਮੋਘੇषੁਂ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਹਪਞ੍ਚਾਲਾਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਵृषਭਾ ਇਵ
ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਪੰਚਾਲਾ ਮੇਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੀਰ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣਗੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵਗ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਲਦ।
ਕ੍ਵਚ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਿਮਰ੍ਦੋ ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਸੁਵ੍ਯਾਹृਤਾਨਿ ਚ। ਕ੍ਵਚਭੀष੍ਮੋ ਗਤਵਯਾਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਾ ਕਾਲਚੋਦਿਤਃ
ਕਿੱਥੇ ਲੜਾਈ ਜਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ, ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ? ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ।
ਏਕਾਕੀ ਸ੍ਪਰ੍ਧਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇਣ ਰਮਤਾ ਸਹ । ਨ ਚਾਨ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਕਂਚਿਨ੍ਮਨ੍ਯਤੇ ਮੋਘਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਕੇਲਾ ਹੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੇਫ਼ਜ਼ੂਲ ਸੋਚ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਿਣਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਖਲੁ ਵृਦ੍ਧਾਨਮਿਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਨ ਤ੍ਵੇਵ ਹ੍ਯਤਿਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪੁਨਰ੍ਬਾਲਾਹਿ ਤੇ ਮਤਾਃ
ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ; ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹੋ।
ਅਹਮੇਕੋ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਨੀਕਿਨੀਮ੍ । ਸੁਯੁਦ੍ਧੇ ਰਾਜ੍ਯਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਯਸ਼ੋ ਭੀष੍ਮਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਅਕੇਲਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਚੰਗੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮਾਣ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ।
ਕृਤਃ ਸੇਨਾਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵੇष ਤ੍ਵਯਾ ਭੀष੍ਮੋ ਨਰਾਧਿਪ। ਸੇਨਾਪਤੌ ਯਸ਼ੋ ਗਨ੍ਤਾ ਨ ਤੁ ਯੋਧਾਨ੍ਕਥਞ੍ਚਨ
ਇਹ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਮਾਣ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ, ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਨਾਹਂ ਜੀਵਤਿ ਗਾਙ੍ਗੇਯੇ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਰਾਜਨ੍ਕਥਞ੍ਚਨ। ਹਤੇ ਭੀष੍ਮੇ ਤੁ ਯੋਦ੍ਧਾऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਮਹਾਰਥੈਃ
ਰਾਜਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜੀਵਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਪਰ ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਰਥਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ।