ਨ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ ਚਾਪ੍ਯੇਨਾਂ ਸਾ ਚਾਪ੍ਯੈਚ੍ਛਦਨਿਨ੍ਦਿਤਾ। ਤੌ ਤਤ੍ਰ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਮੁਭੌ ਵ੍ਯਵਹਰਤਾਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀ, ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ।
ਰਮਮਾਣੌ ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਤੈਕਦਿਵਸਂ ਤਥਾ। `ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਾਮਤੀਤਂ ਨਾਨ੍ਵਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕ ਦਿਨ ਵਾਂਗ ਰਮਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਾ ਲੱਗਾ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਾਵਜਿਤਵਾਨ੍ਮੁਨਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਚਿਰਾਰ੍ਜਿਤਸ੍ਯ ਤਪਸਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ ਕृਤਵਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕਠਨ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਪਸਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਾਦੇਵ ਮੁਨਿਰ੍ਮੋਹਂ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਮੋਹਾਭਿਭੂਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਮਾ ਗ੍ਰਸਨ੍ਮੂਲਫਲਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਤਪੱਸਿਆ ਮੁਕ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਰਿਸ਼ੀ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਭਟਕਾਵੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਉਹ ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾਣ ਲੱਗਾ।
ਪਾਦੈਰ੍ਜਲਰਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਅਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਵੀਪੇ ਕੁਟੀਂ ਗਤਃ। ਮੇਨਕਾ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਾ ਤੁ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਜਲਨਿਸ੍ਵਨਮ੍
ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਕੁਟੀ ਵਿਚ ਗਿਆ; ਮੇਨਕਾ, ਜਾ ਕੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਤਪਸਾ ਦੀਪ੍ਤਵੀਰ੍ਯੋऽਸਾਵਾਕਾਸ਼ਾਦੇਤਿ ਯਾਤਿ ਚ। ਅਦ੍ਯ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਯਯਾऽਦ੍ਯ ਤਪਸਃ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਜੋਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਜਿਸ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਮੁਕ ਗਈ।
ਗਨ੍ਤੁਂ ਨ ਯੁਕ੍ਤਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ऋਤੁਸ੍ਨਾਤਾਥ ਮੇਨਕਾ। ਕਾਮਰਾਗਾਭਿਭੂਤਸ੍ਯ ਮੁਨੇਃ ਪਾਰ੍ਸ੍ਵਂ ਜਗਾਮ ਹ
‘ਹੁਣ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੇਨਕਾ, ਰਜੋਨਿਵ੍ਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਰਾਗ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ।
ਜਨਯਾਮਾਸ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਮੇਨਕਾਯਾਂ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾਮ੍। ਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਹਿਮਵਤੋ ਰਮ੍ਯੇ ਮਾਲਿਨੀਮਭਿਤੋ ਨਦੀਮ੍
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੇਨਕਾ ਤੋਂ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਢਲਾਨ ਤੇ, ਮਾਲਿਨੀ ਨਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਗਰ੍ਭੋਪਮਾਂ ਬਾਲਾਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਮ੍। ਸ਼ਯਾਨਾਂ ਸ਼ਯਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਮੇਨਕਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਦੇਵ-ਸਮਾਨ ਕੁੜੀ, ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਪਈ ਸੀ; ਮੇਨਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਮਹਰ੍षੇਰੁਗ੍ਰਤਪਸਸ੍ਤੇਜਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਭਾਮਿਨਿ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮਾਗਤਾ
‘ਓ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੂੰ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਜੋਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਹੁਣ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਈ ਸੀ।’
ਜਾਤਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਂ ਗਰ੍ਭਂ ਮੇਨਕਾ ਮਾਲਿਨੀਮਨੁ। ਕृਤਕਾਰ੍ਯਾ ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਗਚ੍ਛਚ੍ਛਕ੍ਰਸਂਸਦਮ੍
ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮਾਲਿਨੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਨਕਾ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਂ ਵਨੇ ਵਿਜਨੇ ਗਰ੍ਭਂ ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਮਾਕੁਲੇ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਯਾਨਂ ਸ਼ਕੁਨਾਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍। ਨੇਮਾਂ ਹਿਂਸ੍ਯੁਰ੍ਵਨੇ ਬਾਲਾਂ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾ ਮਾਂਸਗृਦ੍ਧਿਨਃ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੰਘ ਤੇ ਬਾਘ ਹਨ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਪਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਣ।
ਪਰ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਾ ਮੇਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਉਪਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਗਤਸ਼੍ਚਾਹਮਪਸ਼੍ਯਂ ਸ਼ਯਿਤਾਮਿਮਾਮ੍
ਉਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਮੇਨਕਾ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਜਦ ਮੈਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਵਿਪਿਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾਮ੍। `ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਾਭ੍ਯਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਅਬ੍ਰੁਞ੍ਸ਼ਕੁਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਲਂ ਮਧੁਰਭਾषਿਣਃ
ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਪੰਛੀਆਂ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਆ ਪਏ; ਸਭ ਪੰਛੀਆਂ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸੁਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ਯਾਸਭੂਤਾਂ ਭਰਸ੍ਵ ਵੈ। ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਾਵਜਿਤਵਾਨ੍ਸਖਾ ਤੇ ਕੌਸ਼ਿਕੀਂ ਗਤਃ
‘ਓ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ; ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।’
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੋषਯ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਦਯਾਵਾਨਿਤਿ ਤੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਸਰ੍ਵਭੂਤਰੁਤਜ੍ਞੋऽਹਂ ਦਯਾਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁषੁ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘ਇਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਪਾਲ।’ ਮੈਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਾਂ।
ਆਨਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤਸ਼੍ਚੈਨਾਂ ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵੇ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਸ਼ਰੀਰਕृਤ੍ਪ੍ਰਾਣਦਾਤਾ ਯਸ੍ਯ ਚਾਨ੍ਨਾਨਿ ਭੁਞ੍ਜਤੇ। ਕ੍ਰਮੇਣੈਤੇ ਤ੍ਰਯੋऽਪ੍ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਿਤਰੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸਨੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਸਰੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਜਿੰਦ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਨ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਤੁ ਵਨੇ ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਛਕੁਨ੍ਤੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾ। ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲੇਤਿ ਨਾਮਾਸ੍ਯਾਃ ਕृਤਂ ਚਾਪਿ ਤਤੋ ਮਯਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਸੀ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਰੱਖਿਆ।
ਏਵਂ ਦੁਹਿਤਰਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਮ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾਮ੍। ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ ਚ ਪਿਤਰਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਮਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਮੇਰੀ ਧੀ ਹੈ; ਤੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪਿਤਾ ਮੰਨਦੀ ਹੈ।
ਏਤਦਾਚष੍ਟ ਪृष੍ਟਃ ਸਨ੍ਮਮ ਜਨ੍ਮ ਮਹਰ੍षਯੇ। ਸੁਤਾਂ ਕਣ੍ਵਸ੍ਯ ਮਾਮੇਵਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਂ ਮਨੁਜਾਧਿਪ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਦੱਸਿਆ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਕਣਵਾ ਦੀ ਧੀ ਸਮਝੋ।
ਕਣ੍ਵਂ ਹਿ ਪਿਤਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪਿਤਰਂ ਸ੍ਵਮਜਾਨਤੀ। ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਕਣਵਾ ਨੂੰ ਹੀ ਪਿਤਾ ਮੰਨਦੀ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੋ ਸੁਣਿਆ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਭਾषਸੇ। ਭਾਰ੍ਯਾ ਮੇ ਭਵ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ
ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ, ਸੁਭਾਗੀ; ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੋ, ਸੋਹਣੀ, ਤੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ।
ਸੁਵਰ੍ਣਮਾਲਾਂ ਵਾਸਾਂਸਿ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਪਰਿਹਾਟਕੇ। ਨਾਨਾਪਤ੍ਤਨਜੇ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇ ਮਣਿਰਤ੍ਨੇ ਚ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਵਸਤ੍ਰ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਲਿਆਉਂਗਾ, ਸੋਹਣੀ; ਤੇ ਕਈ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਮਕਦੇ ਰਤਨ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆਉਂਗਾ।
ਆਹਰਾਮਿ ਤਵਾਦ੍ਯਾਹਂ ਨਿष੍ਕਾਦੀਨ੍ਯਜਿਨਾਨਿ ਚ। ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਵਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮੇ ਭਵ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਲਿਆਉਂਗਾ; ਅੱਜ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਤੁਹਾਡਾ ਹੋਵੇ, ਸੋਹਣੀ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੋ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਚ ਮਾਂ ਭੀਰੁ ਵਿਵਾਹੇਨੈਹਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ। ਵਿਵਾਹਾਨਾਂ ਹਿ ਰਮ੍ਭੋਰੁ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਡਰਪੋਕ ਸੋਹਣੀ, ਗਾਂਧਰਵ ਰੀਤ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਵੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਵਿਆਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।
ਫਲਾਹਾਰੋ ਗਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪਿਤਾ ਮੇ ਇਤ ਆਸ਼੍ਰਮਾਤ੍। ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਸ ਮਾਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਫਲ ਲੈਣ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕੋ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰੇਗਾ।
ਪਿਤਾ ਹਿ ਮੇ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੈਵਤਂ ਪਰਮਂ ਮਮ। ਯਸ੍ਮੈ ਮਾਂ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਪਿਤਾ ਸ ਮੇ ਭਰ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਜਿਸਨੂੰ ਪਿਤਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪਿਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਕੌਮਾਰੇ ਭਰ੍ਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਯੌਵਨੇ। ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ੍ਥਾਵਿਰੇ ਭਾਵੇ ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸ੍ਵਾਤਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਮਰ੍ਹਤਿ
ਪਿਤਾ ਕੁੜੀ ਦੀ ਕੌਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਤੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਧਾਪੇ ਵਿੱਚ; ਇਸ ਲਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਸਮਨ੍ਯਮਾਨਾ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਿਤਰਂ ਮੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਅਧਰ੍ਮੇਣ ਹਿ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠ ਕਥਂ ਵਰਮੁਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤਪਸਵੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?