ਪਰਵੀਰ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯਃ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤੇ ਪਰਾਨ੍। ਅਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਯਮਾਦਾਤੁਮੇਤਦੇਵ ਨਪੁਂਸਕਮ੍
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿਚ ਨਰ-ਪੁੰਗ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਪਰੇषਾਂ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਬਹੁਮਨ੍ਯਸੇ । ਕਥਮੇਵਮਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਨ੍ਸਮਭਿਗਰ੍ਜਸਿ
ਤੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲਲਕਾਰਦਾ ਹੈਂ?
ਮਦ੍ਵਚਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭੂਯਸ੍ਤੇ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਸ਼੍ਵ ਇਦਾਨੀਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇਥਾਃ ਪੁਰੁषੋ ਭਵ ਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਮੇਰੀ ਵੱਲੋਂ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਆਖ: ਕੱਲ੍ਹ ਸਮਰਪਣ ਕਰ — ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਅਸਲ ਮਰਦ ਬਣ।
ਮਨ੍ਯਸੇ ਯਚ੍ਚ ਮੂਢ ਤ੍ਵਂ ਨ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਸਾਰਥ੍ਯੇਨ ਵृਤਃ ਪਾਰ੍ਥੈਰਿਤਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਬਿਭੇषਿ ਚ
ਤੂੰ ਮੂਰਖੀ ਵਿਚ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਜਨਾਰਦਨ ਲੜੇਗਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ।
ਜਘਨ੍ਯਕਾਲਮਪ੍ਯੇਤਨ੍ਨ ਭਵੇਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍। ਨਿਰ੍ਦਹੇਯਮਹਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਤृਣਾਨੀਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਸਾ ਸਮਾਂ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕੇ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਯੋਗਾਤ੍ਤੁ ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਕਰਿष੍ਯੇ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਵਿਜਿਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਮੈਂ — ਫਾਲਗੁਨ, ਜਿੱਤਿਆ ਮਨ ਵਾਲਾ — ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਥੀ ਬਣ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਦ੍ਯੁਤ੍ਪਤਸਿ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਯਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਸਿ ਭੂਤਲਮ੍ । ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰਾਰ੍ਜੁਨਰਥਂ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇਂ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਵੜ ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਤੂੰ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਰਥ ਮੁੜ ਵੇਖੇਗਾ।
ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯਸੇ ਮੋਘਭਾषਿਤਮ੍ । ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਪੀਤਮਦ੍ਯਾਵਧਾਰਯ
ਜੇ ਤੂੰ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਯਾਦ ਰੱਖ ਕਿ ਅੱਜ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨਾਪਿ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਨ ਭੀਮਸੇਨੋ ਨ ਯਮੌ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਪ੍ਰਭਾषਿਣਮ੍
ਪਾਰਥ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਨਾ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਨਾ ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਜੁੜਵਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵੈਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਤਿਤਾਮ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਕੈਤਵ੍ਯਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਠੱਗੀ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਸ ਕੇਸ਼ਵਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਕੈਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਭੁਜਮ੍
ਗੁਡਾਕੇਸ਼, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕੇਸ਼ਵ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਠੱਗੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚੌੜੀ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਂ ਯਃ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤਿ ਵੈ ਪਰਾਨ੍ । ਅਭੀਤੋ ਯੁਧ੍ਯਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸ ਵੈ ਪੁਰੁष ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦਾ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਲੜਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਮਰਦ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਵੀਰ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯਃ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤੇ ਪਰਾਨ੍ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੁਰਸ਼ਕ੍ਤਤ੍ਵਾਲ੍ਲੋਕੇ ਸ ਪੁਰੁषਾਧਮਃ
ਪਰ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਬਲ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਸਿਰਫ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਮਰਦ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਪਰੇषਾਂ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਮਨ੍ਯਸੇ ਵੀਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਕਾਪੁਰੁषੋ ਮੂਢ ਪਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਬਲ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਬਲ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਿਰਪਨ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਰਾਜ੍ਞਾਂ ਹਿਤਬੁਦ੍ਧਿਂ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍ । ਮਰਣਾਯ ਮਹਾਪ੍ਰਜ੍ਞਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ
ਤੂੰ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਸਮਝਦਾਰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵੱਲ ਭੇਜ ਕੇ ਫ਼ਖਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਭਾਵਸ੍ਤੇ ਵਿਦਿਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਕੁਲਪਾਂਸਨ । ਨ ਹਨਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਘृਣਯੇਤਿ ਹਿ
ਤੇਰਾ ਮਨਸਾ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਝੂਠੇ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ; ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰਣਗੇ।
ਯਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ। ਹਨ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਪ੍ਰਥਮਂ ਭੀष੍ਮਂ ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਬਲ 'ਤੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਫ਼ਖਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਸਭ ਧਨੁਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਕੈਤਵ੍ਯ ਗਤ੍ਵਾ ਭਰਤਾਨ੍ਸਮੇਤ੍ਯ ਸੁਯੋਧਨਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਵਦਸ੍ਵ। ਤਥੇਤ੍ਯੁਵਾਚਾਰ੍ਜੁਨਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਨਿਸ਼ਾਵ੍ਯਪਾਯੇ ਭਵਿਤਾ ਵਿਮਰ੍ਦਃ
ਠੱਗੀ ਵਾਲੇ, ਜਾ ਕੇ ਸਭ ਭਾਰਤਾਂ ਤੇ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇ; 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਰਾਤ ਦੇ ਮੋੜ 'ਤੇ ਜੰਗ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸੁਯੋਧਨਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਵਦਸ੍ਵ
ਸੁਯੋਧਨ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸ।
ਹਨ੍ਯਾਮਹਂ ਦ੍ਰੋਣਮृਤੇऽਪਿ ਲੋਕਂ ਨ ਤੇ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯਃ । ਤਤੋ ਹਿ ਤੇ ਲਬ੍ਧਮਤਂ ਚ ਰਾਜ੍ਯ- ਮਾਪਦ੍ਗਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚੇਤਿ ਭਾਵਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਡ੍ਰੋਣ ਜਾਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹਨ — ਇਹੀ ਤੇਰਾ ਮਨਸਾ ਹੈ।
ਸ ਦਰ੍ਪਪੂਰ੍ਣੋ ਨ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਸੇ ਤ੍ਵ- ਮਨਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਨ੍ਯਪਿ ਵਰ੍ਤਮਾਨਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਤੇ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸਮੂਹੇ ਹਨ੍ਤਾ ਸਮਕ੍ਸ਼ ਕੁਰੁਵृਦ੍ਧਮੇਵ
ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਹੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਯੁਕ੍ਤਸੇਨਃ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਧ੍ਵਜੀ ਰਥੀ ਰਕ੍ਸ਼ਤ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਮ੍। ਅਹਂ ਹਿ ਵਃ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਦ੍ਵਿਪਮੇਨਂ ਭੀष੍ਮਂ ਰਥਾਤ੍ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਬਾਣੈਃ
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ, ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਦੇ ਤੇ ਰਥ ਸਜੇ ਹੋਣ, ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਭੀਸ਼ਮ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਤੋਂ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ।
ਸ਼੍ਵੋਭੂਤੇ ਕਤ੍ਥਨਾਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤਿ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਆਚਿਤਂ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਮਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਕੱਲ੍ਹ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਫ਼ਖਰ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਦ ਉਹ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਵਿੱਚ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇਗਾ।
ਯਦੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਪੁਰੁषੋ ਹ੍ਰਸ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਭ੍ਰਾਤਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤਵ
ਜੋ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਕੀ ਸੀ?
ਅਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਨਿਤ੍ਯਵੈਰੀ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨृਸ਼ਂਸਕृਤ੍। ਸਤ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਚਿਰਾਦ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਤਾਂ ਸੁਯੋਧਨ
ਸੁਯੋਧਨ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰੀ, ਮੰਦਬੁਧੀ ਤੇ ਕਠੋਰ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੂੰ ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇਗਾ।
ਅਭਿਮਾਨਸ੍ਯ ਦਰ੍ਪਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਪਾਰੁष੍ਯਯੋਸ੍ਤਥਾ। ਨੈष੍ਠੁਰ੍ਯਸ੍ਯਾਵਲੇਪਸ੍ਯ ਆਤ੍ਮਸਂਭਾਵਨਸ੍ਯ ਚ
ਅਹੰਕਾਰ, ਘਮੰਡ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਰੁਖ਼ਾਈ, ਜ਼ਿੱਦ, ਮਾਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਣ—
ਨृਸ਼ਂਸਤਾਯਾਸ੍ਤੈਕ੍ਸ਼੍ਣ੍ਯਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਵਿਦ੍ਵੇषਣਸ੍ਯ ਚ। ਅਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਤਿਵਾਦਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਾਤਿਕ੍ਰਮਣਸ੍ਯ ਚ
ਕਠੋਰਤਾ, ਤਿੱਖੀ ਬੋਲੀ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਵੈਰ, ਅਧਰਮ, ਬਹੁਤ ਬੋਲਣਾ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ—
ਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਯ ਚ ਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ੍ਯਾਪਨਯਸ੍ਯ ਚ। ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਫਲਂ ਤੀਵ੍ਰਮਚਿਰੇਣ ਸੁਯੋਧਨ
ਤੇਰੇ ਗਲਤ ਨਜ਼ਰੀਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਹਟਾਏ ਜਾਣ ਦਾ, ਸੁਯੋਧਨ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਸਖ਼ਤ ਨਤੀਜਾ ਵੇਖੇਗਾ।
ਵਾਸੁਦੇਵਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਹਿ ਮਯਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਨਰਾਧਮ। ਆਸ਼ਾ ਤੇ ਜੀਵਿਤੇ ਮੂਢ ਰਾਜ੍ਯੇ ਵਾ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਨਿਕੰਮੇ ਮਨੁੱਖ, ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਜਾਂ ਰਾਜ ਦੀ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ, ਮੂਰਖ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਭੀष੍ਮੇ ਤਥਾ ਦ੍ਰੋਣੇ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੇ ਚ ਪਾਤਿਤੇ। ਨਿਰਾਸ਼ੋ ਜੀਵਿਤੇ ਰਾਜ੍ਯੇ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਚ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਸੂਤਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ, ਰਾਜ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।