ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍ । ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯੋਪਚਾਰੇਣ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਧਨੰਜਯ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਰਾਜਾ ਸਮੂਹ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਢੰਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਅਨੁਨੀਯ ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯਥਾਮਾਨ੍ਯਂ ਯਥਾਵਯਃ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਦਰਜੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮਵਮਨ੍ਵਾਨੋ ਨ ਹਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵੋਤ੍ਤਮਃ । ਤਤ੍ਰੋਤ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਃ
ਆਪਣੀ ਹੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਵੀ ਚੋਟੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਢੰਗ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿਆਂਗਾ।
ਉਲੂਕਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਮਥੋਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭਃ
ਉਲੂਕਾ, ਭਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਤਿਲੋਹਿਤਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਾਸ਼ੀਵਿष ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ । ਸ੍ਮਯਮਾਨ ਇਵ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸृਕ੍ਕਿਣੀ ਪਰਿਸਂਲਿਹਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੱਢੀਆਂ ਸੱਢੀਆਂ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਚੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਨਾਰ੍ਦਨਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ਼੍ਚੈਵੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਕੈਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਭੁਜਮ੍
ਜਨਾਰਦਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਚਲਾਕੀ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਉਲੂਕ ਗਚ੍ਛ ਕੈਤਵ੍ਯ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਾਤ ਸੁਯੋਧਨਮ੍ । ਕृਤਘ੍ਨਂ ਵੈਰਪੁਰੁषਂ ਦੁਰ੍ਮਤਿਂ ਕੁਲਪਾਂਸਨਮ੍
ਉਲੂਕਾ, ਚਲ, ਚਲਾਕ, ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖ: ਤੂੰ ਨਸ਼ੁਕਰਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ।
ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਸਦਾ ਪਾਪ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਿਹ੍ਮਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ। ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਾਦ੍ਯਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪਾਪ ਆਹ੍ਵਯਤੇ ਪਰਾਨ੍। ਅਭੀਤਃ ਪੂਰਯਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮੇष ਵੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਠੱਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਬੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਇਹ ਹੈ ਇਹ ਯੋਧਾ।
ਸ ਪਾਪਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਅਸ੍ਮਾਨਾਹੂਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਮਾਨ੍ਯਾਮਾਨ੍ਯਾਨ੍ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਾ ਗਾਃ ਕੁਲਾਧਮ
ਉਹ ਮੰਦ ਯੋਧਾ, ਸਾਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਲਲਕਾਰ ਕੇ, ਆਦਰ ਤੇ ਬੇਆਦਬੀ ਦੋਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਘਰ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਾ ਆਵੀਂ।
ਆਤ੍ਮਵੀਰ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਕਤ੍ਯ ਭृਤ੍ਯਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਕੌਰਵ । ਆਹ੍ਵਯਸ੍ਵ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸਰ੍ਵਥਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਭਵ
ਆਪਣੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ, ਕੌਰਵਾ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲਲਕਾਰ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਧਾ ਬਣ।
ਪਰਵੀਰ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯਃ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤੇ ਪਰਾਨ੍। ਅਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਯਮਾਦਾਤੁਮੇਤਦੇਵ ਨਪੁਂਸਕਮ੍
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿਚ ਨਰ-ਪੁੰਗ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਪਰੇषਾਂ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਬਹੁਮਨ੍ਯਸੇ । ਕਥਮੇਵਮਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਨ੍ਸਮਭਿਗਰ੍ਜਸਿ
ਤੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲਲਕਾਰਦਾ ਹੈਂ?
ਮਦ੍ਵਚਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭੂਯਸ੍ਤੇ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਸ਼੍ਵ ਇਦਾਨੀਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇਥਾਃ ਪੁਰੁषੋ ਭਵ ਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਮੇਰੀ ਵੱਲੋਂ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਆਖ: ਕੱਲ੍ਹ ਸਮਰਪਣ ਕਰ — ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਅਸਲ ਮਰਦ ਬਣ।
ਮਨ੍ਯਸੇ ਯਚ੍ਚ ਮੂਢ ਤ੍ਵਂ ਨ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਸਾਰਥ੍ਯੇਨ ਵृਤਃ ਪਾਰ੍ਥੈਰਿਤਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਬਿਭੇषਿ ਚ
ਤੂੰ ਮੂਰਖੀ ਵਿਚ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਜਨਾਰਦਨ ਲੜੇਗਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ।
ਜਘਨ੍ਯਕਾਲਮਪ੍ਯੇਤਨ੍ਨ ਭਵੇਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍। ਨਿਰ੍ਦਹੇਯਮਹਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਤृਣਾਨੀਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਸਾ ਸਮਾਂ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕੇ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਯੋਗਾਤ੍ਤੁ ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਕਰਿष੍ਯੇ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਵਿਜਿਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਮੈਂ — ਫਾਲਗੁਨ, ਜਿੱਤਿਆ ਮਨ ਵਾਲਾ — ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਥੀ ਬਣ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਦ੍ਯੁਤ੍ਪਤਸਿ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਯਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਸਿ ਭੂਤਲਮ੍ । ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰਾਰ੍ਜੁਨਰਥਂ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇਂ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਵੜ ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਤੂੰ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਰਥ ਮੁੜ ਵੇਖੇਗਾ।
ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯਸੇ ਮੋਘਭਾषਿਤਮ੍ । ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਪੀਤਮਦ੍ਯਾਵਧਾਰਯ
ਜੇ ਤੂੰ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਯਾਦ ਰੱਖ ਕਿ ਅੱਜ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨਾਪਿ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਨ ਭੀਮਸੇਨੋ ਨ ਯਮੌ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਪ੍ਰਭਾषਿਣਮ੍
ਪਾਰਥ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਨਾ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਨਾ ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਜੁੜਵਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵੈਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਤਿਤਾਮ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਕੈਤਵ੍ਯਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਠੱਗੀ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਸ ਕੇਸ਼ਵਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਕੈਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਭੁਜਮ੍
ਗੁਡਾਕੇਸ਼, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕੇਸ਼ਵ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਠੱਗੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚੌੜੀ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਂ ਯਃ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤਿ ਵੈ ਪਰਾਨ੍ । ਅਭੀਤੋ ਯੁਧ੍ਯਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸ ਵੈ ਪੁਰੁष ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦਾ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਲੜਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਮਰਦ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਵੀਰ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯਃ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤੇ ਪਰਾਨ੍ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੁਰਸ਼ਕ੍ਤਤ੍ਵਾਲ੍ਲੋਕੇ ਸ ਪੁਰੁषਾਧਮਃ
ਪਰ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਬਲ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਸਿਰਫ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਮਰਦ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਪਰੇषਾਂ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਮਨ੍ਯਸੇ ਵੀਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਕਾਪੁਰੁषੋ ਮੂਢ ਪਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਬਲ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਬਲ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਿਰਪਨ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਰਾਜ੍ਞਾਂ ਹਿਤਬੁਦ੍ਧਿਂ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍ । ਮਰਣਾਯ ਮਹਾਪ੍ਰਜ੍ਞਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ
ਤੂੰ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਸਮਝਦਾਰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵੱਲ ਭੇਜ ਕੇ ਫ਼ਖਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਭਾਵਸ੍ਤੇ ਵਿਦਿਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਕੁਲਪਾਂਸਨ । ਨ ਹਨਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਘृਣਯੇਤਿ ਹਿ
ਤੇਰਾ ਮਨਸਾ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਝੂਠੇ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ; ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰਣਗੇ।
ਯਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ। ਹਨ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਪ੍ਰਥਮਂ ਭੀष੍ਮਂ ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਬਲ 'ਤੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਫ਼ਖਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਸਭ ਧਨੁਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਕੈਤਵ੍ਯ ਗਤ੍ਵਾ ਭਰਤਾਨ੍ਸਮੇਤ੍ਯ ਸੁਯੋਧਨਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਵਦਸ੍ਵ। ਤਥੇਤ੍ਯੁਵਾਚਾਰ੍ਜੁਨਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਨਿਸ਼ਾਵ੍ਯਪਾਯੇ ਭਵਿਤਾ ਵਿਮਰ੍ਦਃ
ਠੱਗੀ ਵਾਲੇ, ਜਾ ਕੇ ਸਭ ਭਾਰਤਾਂ ਤੇ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇ; 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਰਾਤ ਦੇ ਮੋੜ 'ਤੇ ਜੰਗ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸੁਯੋਧਨਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਵਦਸ੍ਵ
ਸੁਯੋਧਨ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸ।
ਹਨ੍ਯਾਮਹਂ ਦ੍ਰੋਣਮृਤੇऽਪਿ ਲੋਕਂ ਨ ਤੇ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯਃ । ਤਤੋ ਹਿ ਤੇ ਲਬ੍ਧਮਤਂ ਚ ਰਾਜ੍ਯ- ਮਾਪਦ੍ਗਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚੇਤਿ ਭਾਵਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਡ੍ਰੋਣ ਜਾਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹਨ — ਇਹੀ ਤੇਰਾ ਮਨਸਾ ਹੈ।