ਤਸ੍ਯ ਵੈਰਾਨੁषਙ੍ਗਸ੍ਯ ਗਨ੍ਤਾਸ੍ਮ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸੁਦੁਰ੍ਗਮਮ੍। ਅਹਮਾਦੌ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਕੁਨੇਃ ਸਂਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਵੈਰ ਦੀ ਲੜੀ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਔਖੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਤਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਹਨ੍ਤਾ ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਭੀਮਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਹਦੇਵਸ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਮੈਂ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਮ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਉਵਾਚ ਫਾਲ੍ਗੁਨੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ। ਭੀਮਸੇਨ ਨ ਤੇ ਸਨ੍ਤਿ ਯੇषਾਂ ਵੈਰਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਫਾਲਗੁਨ, ਹਸਦੇ ਹੋਏ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਭੀਮਸੇਨ, ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹਨ।'
ਮਨ੍ਦਾ ਗृਹੇषੁ ਸੁਖਿਨੋ ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ਵਸ਼ਂ ਗਤਾਃ। ਉਲੂਕਸ਼੍ਚ ਨ ਤੇ ਵਾਚ੍ਯਃ ਪਰੁषਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਲੂਕਾ ਨੂੰ, ਓ ਸਰਵੋਤਮ ਮਨੁੱਖ, ਤੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਨਾ ਕਹੀਂ।
ਦੂਤਾਃ ਕਿਮਪਰਾਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਥੋਕ੍ਤਸ੍ਯਾਨੁਭਾषਿਣਃ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭੀਮਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਦੂਤ ਤਾਂ ਜੋ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗਲਤੀ? ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਭੀਮ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸੁਖਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਸੁਹृਦਃ ਸਮਭਾषਤ। ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵੀਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਪਾਪੀ ਬੋਲ ਸੁਣ ਲਏ ਹਨ।'
ਕੁਤ੍ਸਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਮਮ ਚੈਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਵਨ੍ਤਃ ਸਂਰਬ੍ਧਾ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੀਤੀ ਨਿੰਦਾ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਹਿਤ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਹੋ।
ਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭਵਤਾਂ ਚ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ। ਸਮਗ੍ਰਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਗਣਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਸ੍ਯ ਯਦੁਤ੍ਤਰਮ੍ । ਉਲੂਕੇ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਜਵਾਬ ਉਲੂਕਾ ਨੂੰ ਭੇਜਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਇਹ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇ।
ਸ਼੍ਵੋ ਭੂਤੇ ਕਤ੍ਥਿਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਵਾਕ੍ਯਂ ਚਮੂਮੁਖੇ। ਗਾਣ੍ਡੀਵੇਨਾਭਿਧਾਸ੍ਯਾਕਮਿ ਕ੍ਲੀਬਾ ਹਿ ਵਚਨੋਤ੍ਤਰਾਃ
ਕੱਲ੍ਹ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੇਖੀ ਦਾ ਜਵਾਬ ਗਾਂਡੀਵ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਵਾਬ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍ । ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯੋਪਚਾਰੇਣ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਧਨੰਜਯ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਰਾਜਾ ਸਮੂਹ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਢੰਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਅਨੁਨੀਯ ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯਥਾਮਾਨ੍ਯਂ ਯਥਾਵਯਃ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਦਰਜੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮਵਮਨ੍ਵਾਨੋ ਨ ਹਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵੋਤ੍ਤਮਃ । ਤਤ੍ਰੋਤ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਃ
ਆਪਣੀ ਹੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਵੀ ਚੋਟੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਢੰਗ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿਆਂਗਾ।
ਉਲੂਕਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਮਥੋਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭਃ
ਉਲੂਕਾ, ਭਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਤਿਲੋਹਿਤਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਾਸ਼ੀਵਿष ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ । ਸ੍ਮਯਮਾਨ ਇਵ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸृਕ੍ਕਿਣੀ ਪਰਿਸਂਲਿਹਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੱਢੀਆਂ ਸੱਢੀਆਂ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਚੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਨਾਰ੍ਦਨਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ਼੍ਚੈਵੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਕੈਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਭੁਜਮ੍
ਜਨਾਰਦਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਚਲਾਕੀ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਉਲੂਕ ਗਚ੍ਛ ਕੈਤਵ੍ਯ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਾਤ ਸੁਯੋਧਨਮ੍ । ਕृਤਘ੍ਨਂ ਵੈਰਪੁਰੁषਂ ਦੁਰ੍ਮਤਿਂ ਕੁਲਪਾਂਸਨਮ੍
ਉਲੂਕਾ, ਚਲ, ਚਲਾਕ, ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖ: ਤੂੰ ਨਸ਼ੁਕਰਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ।
ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਸਦਾ ਪਾਪ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਿਹ੍ਮਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ। ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਾਦ੍ਯਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪਾਪ ਆਹ੍ਵਯਤੇ ਪਰਾਨ੍। ਅਭੀਤਃ ਪੂਰਯਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮੇष ਵੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਠੱਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਬੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਇਹ ਹੈ ਇਹ ਯੋਧਾ।
ਸ ਪਾਪਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਅਸ੍ਮਾਨਾਹੂਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਮਾਨ੍ਯਾਮਾਨ੍ਯਾਨ੍ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਾ ਗਾਃ ਕੁਲਾਧਮ
ਉਹ ਮੰਦ ਯੋਧਾ, ਸਾਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਲਲਕਾਰ ਕੇ, ਆਦਰ ਤੇ ਬੇਆਦਬੀ ਦੋਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਘਰ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਾ ਆਵੀਂ।
ਆਤ੍ਮਵੀਰ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਕਤ੍ਯ ਭृਤ੍ਯਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਕੌਰਵ । ਆਹ੍ਵਯਸ੍ਵ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸਰ੍ਵਥਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਭਵ
ਆਪਣੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ, ਕੌਰਵਾ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲਲਕਾਰ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਧਾ ਬਣ।
ਪਰਵੀਰ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯਃ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤੇ ਪਰਾਨ੍। ਅਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਯਮਾਦਾਤੁਮੇਤਦੇਵ ਨਪੁਂਸਕਮ੍
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿਚ ਨਰ-ਪੁੰਗ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਪਰੇषਾਂ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਬਹੁਮਨ੍ਯਸੇ । ਕਥਮੇਵਮਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਨ੍ਸਮਭਿਗਰ੍ਜਸਿ
ਤੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲਲਕਾਰਦਾ ਹੈਂ?
ਮਦ੍ਵਚਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭੂਯਸ੍ਤੇ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਸ਼੍ਵ ਇਦਾਨੀਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇਥਾਃ ਪੁਰੁषੋ ਭਵ ਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਮੇਰੀ ਵੱਲੋਂ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਆਖ: ਕੱਲ੍ਹ ਸਮਰਪਣ ਕਰ — ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਅਸਲ ਮਰਦ ਬਣ।
ਮਨ੍ਯਸੇ ਯਚ੍ਚ ਮੂਢ ਤ੍ਵਂ ਨ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਸਾਰਥ੍ਯੇਨ ਵृਤਃ ਪਾਰ੍ਥੈਰਿਤਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਬਿਭੇषਿ ਚ
ਤੂੰ ਮੂਰਖੀ ਵਿਚ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਜਨਾਰਦਨ ਲੜੇਗਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ।
ਜਘਨ੍ਯਕਾਲਮਪ੍ਯੇਤਨ੍ਨ ਭਵੇਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍। ਨਿਰ੍ਦਹੇਯਮਹਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਤृਣਾਨੀਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਸਾ ਸਮਾਂ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕੇ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਯੋਗਾਤ੍ਤੁ ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਕਰਿष੍ਯੇ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਵਿਜਿਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਮੈਂ — ਫਾਲਗੁਨ, ਜਿੱਤਿਆ ਮਨ ਵਾਲਾ — ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਥੀ ਬਣ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਦ੍ਯੁਤ੍ਪਤਸਿ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਯਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਸਿ ਭੂਤਲਮ੍ । ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰਾਰ੍ਜੁਨਰਥਂ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇਂ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਵੜ ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਤੂੰ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਰਥ ਮੁੜ ਵੇਖੇਗਾ।
ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯਸੇ ਮੋਘਭਾषਿਤਮ੍ । ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਪੀਤਮਦ੍ਯਾਵਧਾਰਯ
ਜੇ ਤੂੰ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਯਾਦ ਰੱਖ ਕਿ ਅੱਜ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨਾਪਿ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਨ ਭੀਮਸੇਨੋ ਨ ਯਮੌ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਪ੍ਰਭਾषਿਣਮ੍
ਪਾਰਥ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਨਾ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਨਾ ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਜੁੜਵਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵੈਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਤਿਤਾਮ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਕੈਤਵ੍ਯਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਠੱਗੀ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।