ਮਯਾਪਿ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੋ ਵਧਃ ਸਭ੍ਰਾਤृਕਸ੍ਯ ਤੇ। ਸ ਤਥਾ ਭਵਿਤਾ ਪਾਪ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰਨ ਦਾ ਵਚਨ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋ ਕੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਓ ਪਾਪੀ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਵੇਲਾਮਤਿਕ੍ਰਮੇਤ੍ਸਦ੍ਯਃ ਸਾਗਰੋ ਵਰੁਣਾਲਯਃ । ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯੇਯੁਰ੍ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਨ ਮृषਾ ਭਵੇਤ੍
ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਝੂਠਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਹਾਯਸ੍ਤੇ ਯਦਿ ਯਮਃ ਕੁਬੇਰੋ ਰੁਦ੍ਰ ਏਵ ਵਾ। ਯਥਾਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਂ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ । ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਪਾਤਾ ਚਾਸ੍ਮਿ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਜੇ ਯਮ, ਕੁਬੇਰ ਜਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਨ, ਓ ਮੰਦਬੁੱਧੀ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਪੂਰੇ ਕਰਣਗੇ। ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਖੂਨ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੀਵਾਂਗਾ।
ਯਸ਼੍ਚੇਹ ਪ੍ਰਤਿਸਂਰਬ੍ਧਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਮਾਭਿਯਾਸ੍ਯਤਿ। ਅਪਿ ਭੀष੍ਮਂ ਪੁਰੁਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਂ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇ—even ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਯਚ੍ਚੈਤਦੁਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਮਯਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਸਦਿ। ਯਥੈਤਦ੍ਭਵਿਤਾ ਸਤ੍ਯਂ ਤਥੈਵਾਤ੍ਮਾਨਮਾਲਭੇ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਕਹੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਸੱਚ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਇਸ ਗੱਲ ਲਈ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਭੀਮਸੇਨਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਹਦੇਵੋऽਪ੍ਯਮਰ੍षਣਃ । ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨਸ੍ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਹਦੇਵ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ੌਟੀਰਸ਼ੂਰਸਦृਸ਼ਮਨੀਕਜਨਸਂਸਦਿ। ਸ਼੍ਰृਣੁ ਪਾਪ ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਂ ਯਦ੍ਵਾਚ੍ਯੋ ਹਿ ਪਿਤਾਤ੍ਵਯਾ
ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੀਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੁਣ ਪਾਪੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਕਹਿਣਾ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਿਤਾ ਭੇਦਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਬਨ੍ਧੋ ਯਦਿ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਸਾਡਾ ਤੇ ਕੁਰਾਂ ਦਾ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਗਾੜ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨਾਲ ਨਾ ਜੁੜਿਆ ਹੁੰਦਾ।
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਲੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਕੁਲਸ੍ਯ ਚ। ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਵੈਰਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਵਕੁਲਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਪਕृਤ੍
ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਵੈਰ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪਾਪਪੂਰੁषਃ । ਅਹਿਤਾਨਿ ਨृਸ਼ਂਸਾਨਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਓ ਪਾਪੀ, ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੈਰ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਵੈਰਾਨੁषਙ੍ਗਸ੍ਯ ਗਨ੍ਤਾਸ੍ਮ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸੁਦੁਰ੍ਗਮਮ੍। ਅਹਮਾਦੌ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਕੁਨੇਃ ਸਂਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਵੈਰ ਦੀ ਲੜੀ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਔਖੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਤਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਹਨ੍ਤਾ ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਭੀਮਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਹਦੇਵਸ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਮੈਂ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਮ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਉਵਾਚ ਫਾਲ੍ਗੁਨੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ। ਭੀਮਸੇਨ ਨ ਤੇ ਸਨ੍ਤਿ ਯੇषਾਂ ਵੈਰਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਫਾਲਗੁਨ, ਹਸਦੇ ਹੋਏ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਭੀਮਸੇਨ, ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹਨ।'
ਮਨ੍ਦਾ ਗृਹੇषੁ ਸੁਖਿਨੋ ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ਵਸ਼ਂ ਗਤਾਃ। ਉਲੂਕਸ਼੍ਚ ਨ ਤੇ ਵਾਚ੍ਯਃ ਪਰੁषਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਲੂਕਾ ਨੂੰ, ਓ ਸਰਵੋਤਮ ਮਨੁੱਖ, ਤੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਨਾ ਕਹੀਂ।
ਦੂਤਾਃ ਕਿਮਪਰਾਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਥੋਕ੍ਤਸ੍ਯਾਨੁਭਾषਿਣਃ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭੀਮਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਦੂਤ ਤਾਂ ਜੋ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗਲਤੀ? ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਭੀਮ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸੁਖਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਸੁਹृਦਃ ਸਮਭਾषਤ। ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵੀਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਪਾਪੀ ਬੋਲ ਸੁਣ ਲਏ ਹਨ।'
ਕੁਤ੍ਸਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਮਮ ਚੈਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਵਨ੍ਤਃ ਸਂਰਬ੍ਧਾ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੀਤੀ ਨਿੰਦਾ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਹਿਤ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਹੋ।
ਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭਵਤਾਂ ਚ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ। ਸਮਗ੍ਰਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਗਣਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਸ੍ਯ ਯਦੁਤ੍ਤਰਮ੍ । ਉਲੂਕੇ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਜਵਾਬ ਉਲੂਕਾ ਨੂੰ ਭੇਜਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਇਹ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇ।
ਸ਼੍ਵੋ ਭੂਤੇ ਕਤ੍ਥਿਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਵਾਕ੍ਯਂ ਚਮੂਮੁਖੇ। ਗਾਣ੍ਡੀਵੇਨਾਭਿਧਾਸ੍ਯਾਕਮਿ ਕ੍ਲੀਬਾ ਹਿ ਵਚਨੋਤ੍ਤਰਾਃ
ਕੱਲ੍ਹ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੇਖੀ ਦਾ ਜਵਾਬ ਗਾਂਡੀਵ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਵਾਬ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍ । ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯੋਪਚਾਰੇਣ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਧਨੰਜਯ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਰਾਜਾ ਸਮੂਹ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਢੰਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਅਨੁਨੀਯ ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯਥਾਮਾਨ੍ਯਂ ਯਥਾਵਯਃ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਦਰਜੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮਵਮਨ੍ਵਾਨੋ ਨ ਹਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵੋਤ੍ਤਮਃ । ਤਤ੍ਰੋਤ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਃ
ਆਪਣੀ ਹੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਵੀ ਚੋਟੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਢੰਗ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿਆਂਗਾ।
ਉਲੂਕਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਮਥੋਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭਃ
ਉਲੂਕਾ, ਭਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਤਿਲੋਹਿਤਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਾਸ਼ੀਵਿष ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ । ਸ੍ਮਯਮਾਨ ਇਵ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸृਕ੍ਕਿਣੀ ਪਰਿਸਂਲਿਹਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੱਢੀਆਂ ਸੱਢੀਆਂ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਚੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਨਾਰ੍ਦਨਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ਼੍ਚੈਵੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਕੈਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਭੁਜਮ੍
ਜਨਾਰਦਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਚਲਾਕੀ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਉਲੂਕ ਗਚ੍ਛ ਕੈਤਵ੍ਯ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਾਤ ਸੁਯੋਧਨਮ੍ । ਕृਤਘ੍ਨਂ ਵੈਰਪੁਰੁषਂ ਦੁਰ੍ਮਤਿਂ ਕੁਲਪਾਂਸਨਮ੍
ਉਲੂਕਾ, ਚਲ, ਚਲਾਕ, ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖ: ਤੂੰ ਨਸ਼ੁਕਰਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ।
ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਸਦਾ ਪਾਪ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਿਹ੍ਮਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ। ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਾਦ੍ਯਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪਾਪ ਆਹ੍ਵਯਤੇ ਪਰਾਨ੍। ਅਭੀਤਃ ਪੂਰਯਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮੇष ਵੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਠੱਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਬੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਇਹ ਹੈ ਇਹ ਯੋਧਾ।
ਸ ਪਾਪਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਅਸ੍ਮਾਨਾਹੂਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਮਾਨ੍ਯਾਮਾਨ੍ਯਾਨ੍ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਾ ਗਾਃ ਕੁਲਾਧਮ
ਉਹ ਮੰਦ ਯੋਧਾ, ਸਾਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਲਲਕਾਰ ਕੇ, ਆਦਰ ਤੇ ਬੇਆਦਬੀ ਦੋਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਘਰ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਾ ਆਵੀਂ।
ਆਤ੍ਮਵੀਰ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਕਤ੍ਯ ਭृਤ੍ਯਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਕੌਰਵ । ਆਹ੍ਵਯਸ੍ਵ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸਰ੍ਵਥਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਭਵ
ਆਪਣੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ, ਕੌਰਵਾ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲਲਕਾਰ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਧਾ ਬਣ।