ਆਰ੍ਤਂ ਵਾਤਾਤ੍ਮਜਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਭਿਹਤਂ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਉਤ੍ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਃ ਕੈਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਵਾਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ੀ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਾਇਆ ਤੇ ਕੈਤਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕੈਤਵ੍ਯ ਬ੍ਰੂਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਯੋਧਨਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗृਹੀਤੋਰ੍ਥੋ ਮਤਂ ਯਤ੍ਤੇ ਤਥਾਸ੍ਤੁ ਤਤ੍
ਕੈਤਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਰੇ ਜਾ ਤੇ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਆਖ; ਬੋਲ ਸੁਣ ਲਏ ਹਨ, ਅਰਥ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਤੇਰੀ ਰਾਏ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕੇਸ਼ਵੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ। ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ।
ਸृਞ੍ਜਯਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਸਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਚ ਸਂਨਿਧੌ
ਸਾਰੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ,
ਭੂਮਿਪਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਜਗਾਦ ਹ। ਉਲੂਕੋऽਪ੍ਯਰ੍ਜੁਨਂ ਭੂਯੋ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਲੂਕ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਹੀ ਵਾਕ ਸੁਣਾਇਆ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਆਸ਼ੀਵਿषਮਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਤੁਦਨ੍ਵਾਕ੍ਯਸ਼ਲਾਕਯਾ। ਕृष੍ਣਾਦੀਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਲੂਕ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਬੋਲ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਬਾਤ ਆਖੀ ਜਿਵੇਂ ਆਖਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਲੂਕਸ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਾਪਂ ਦਾਰੁਣਮੀਰਿਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਲਲਾਟਂ ਚਾਪ੍ਯਮਾਰ੍ਜਯਤ੍
ਉਲੂਕ ਦੇ ਉਹ ਪਾਪੀ ਤੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਬਹੁਤ ਉਤਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮੱਥਾ ਪੋਂਝ ਲਿਆ।
ਤਦਵਸ੍ਥਂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸਾ ਸਮਿਤਿਰ੍ਨृਪ । ਨਾਮृष੍ਯਤ ਮਹਾਰਾਜ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਪਾਰਥ ਦੀ ਉਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਸਾਰੀ ਸਭਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਰਥੀ ਇਹ ਗੱਲ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਅਧਿਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਕ੍ਰੋਧਾਞ੍ਜਜ੍ਵਲੁਰਚ੍ਯੁਤ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਪਾਰਥ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਰਗੇ ਯੋਧੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠੇ, ਹੇ ਅਚੂਤ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਕੇਕਯਾ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਞ੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁੰਮਨ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਮਹਾਰਥੀ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਕੇਕੈ ਦੇ ਪੰਜ ਭਰਾ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਘਟੋਤਕਚ,
ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਯਮਜੌ ਚ ਮਹਾਰਥੌ
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਭਿਮਨਯੂ, ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਸ਼ੂਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਰਥੀ ਪੁੱਤਰ,
ਉਤ੍ਪੇਤੁਰਾਸਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਃ। ਬਾਹੁਨ੍ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਰੁਚਿਰਾਨ੍ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਰੂषਿਤਾਨ੍। ਅਙ੍ਗਦੈਃ ਪਾਰਿਹਾਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕੇਯੂਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਭੂषਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਜੋ ਲਾਲ ਚੰਦਨ, ਅੰਗਦ ਤੇ ਕਈ ਉੰਗਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਦਨ੍ਤਾਨ੍ਦਨ੍ਤੇषੁ ਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਸृਕ੍ਕਿਣੀ ਪਰਿਲੇਲਿਹਨ੍ । ਤੇषਾਮਾਕਾਰਭਾਵਜ੍ਞਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਵृਕੋਦਰਃ
ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਦੇ ਹੋਏ, ਮੂੰਹ ਦੇ ਕੋਨੇ ਚੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਕੁੰਤੀਪੁਤਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ,
ਉਦਤਿष੍ਠਤ੍ਸ ਵੇਗੇਨ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ। ਉਦ੍ਵृਤ੍ਯ ਸਹਸਾ ਨੇਤ੍ਰੇ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ਕਟਕਟਾਯ੍ਯ ਚ
ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਅਚਾਨਕ ਘੁੰਮਾਈਆਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਿਆ।
ਹਸ੍ਤਂ ਹਸ੍ਤੇਨ ਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਉਲੂਕਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਸ਼ਕ੍ਤਾਨਾਮਿਵਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹਨਨਿਮਿਤ੍ਤਕਮ੍
ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੱਥ ਪੀੜ ਕੇ, ਉਲੂਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਸਾਨੂੰ ਉਕਸਾਉਣ ਲਈ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਬੇਬਸ ਹਾਂ।'
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤੇ ਚਵਨਂ ਮੂਰ੍ਖ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯਤੋ ਮਨ੍ਦ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
'ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਸੁਣਿਆ ਜੋ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਮੰਦੇ ਸਮਝ ਵਾਲੇ।'
ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਤਂ ਯਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸੁਯੋਧਨਮ੍ । ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਃ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
'ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਆਖੇਗਾ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ,'
ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪ੍ਰੀਤਿਕਾਮੈਸ੍ਤੁ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਮਰ੍षਿਤਂ ਤੇ ਦੁਰਾਚਾਰ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯਸੇ
'ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਸਹਿ ਲਈ, ਪਰ ਤੂੰ ਇਸ ਸੱਚ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।'
ਪ੍ਰੇषਿਤਸ਼੍ਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਸ਼ਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਕੁਰੂਨ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਕੁਲਸ੍ਯ ਹਿਤਕਾਮੇਨ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਧੀਮਤਾ
'ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ, ਕੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ ਸੀ।'
ਤ੍ਵਂ ਕਾਲਚੋਦਿਤੋ ਨੂਨਂ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਗਚ੍ਛਸ੍ਵਾਹਵਮਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਚ੍ਚ ਸ਼੍ਵੋ ਭਵਿਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
'ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਚੱਲ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਉਥੇ ਭੇਜਾਂਗੇ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਕੱਲ੍ਹ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਮਯਾਪਿ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੋ ਵਧਃ ਸਭ੍ਰਾਤृਕਸ੍ਯ ਤੇ। ਸ ਤਥਾ ਭਵਿਤਾ ਪਾਪ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰਨ ਦਾ ਵਚਨ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋ ਕੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਓ ਪਾਪੀ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਵੇਲਾਮਤਿਕ੍ਰਮੇਤ੍ਸਦ੍ਯਃ ਸਾਗਰੋ ਵਰੁਣਾਲਯਃ । ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯੇਯੁਰ੍ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਨ ਮृषਾ ਭਵੇਤ੍
ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਝੂਠਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਹਾਯਸ੍ਤੇ ਯਦਿ ਯਮਃ ਕੁਬੇਰੋ ਰੁਦ੍ਰ ਏਵ ਵਾ। ਯਥਾਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਂ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ । ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਪਾਤਾ ਚਾਸ੍ਮਿ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਜੇ ਯਮ, ਕੁਬੇਰ ਜਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਨ, ਓ ਮੰਦਬੁੱਧੀ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਪੂਰੇ ਕਰਣਗੇ। ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਖੂਨ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੀਵਾਂਗਾ।
ਯਸ਼੍ਚੇਹ ਪ੍ਰਤਿਸਂਰਬ੍ਧਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਮਾਭਿਯਾਸ੍ਯਤਿ। ਅਪਿ ਭੀष੍ਮਂ ਪੁਰੁਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਂ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇ—even ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਯਚ੍ਚੈਤਦੁਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਮਯਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਸਦਿ। ਯਥੈਤਦ੍ਭਵਿਤਾ ਸਤ੍ਯਂ ਤਥੈਵਾਤ੍ਮਾਨਮਾਲਭੇ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਕਹੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਸੱਚ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਇਸ ਗੱਲ ਲਈ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਭੀਮਸੇਨਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਹਦੇਵੋऽਪ੍ਯਮਰ੍षਣਃ । ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨਸ੍ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਹਦੇਵ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ੌਟੀਰਸ਼ੂਰਸਦृਸ਼ਮਨੀਕਜਨਸਂਸਦਿ। ਸ਼੍ਰृਣੁ ਪਾਪ ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਂ ਯਦ੍ਵਾਚ੍ਯੋ ਹਿ ਪਿਤਾਤ੍ਵਯਾ
ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੀਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੁਣ ਪਾਪੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਕਹਿਣਾ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਿਤਾ ਭੇਦਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਬਨ੍ਧੋ ਯਦਿ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਸਾਡਾ ਤੇ ਕੁਰਾਂ ਦਾ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਗਾੜ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨਾਲ ਨਾ ਜੁੜਿਆ ਹੁੰਦਾ।
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਲੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਕੁਲਸ੍ਯ ਚ। ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਵੈਰਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਵਕੁਲਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਪਕृਤ੍
ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਵੈਰ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪਾਪਪੂਰੁषਃ । ਅਹਿਤਾਨਿ ਨृਸ਼ਂਸਾਨਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਓ ਪਾਪੀ, ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੈਰ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।