ਸਂਯੁਗਂ ਗਚ੍ਛ ਭੂष੍ਮੇਣ ਭਿਨ੍ਧਿ ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਗਿਰਿਮ੍। ਤਰੇਮਂ ਵਾ ਮਹਾਗਾਧਂ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਤੋੜ, ਜਾਂ ਇਹ ਡੂੰਘਾ ਸਮੁੰਦਰ—ਸੌਮਦੱਤੀ ਜਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਵ੍ਹੇਲ ਹੈ—ਪਾਰ ਕਰ।
ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਮਹਾਮੀਨਂ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਮਹੋਰਗਮ੍ । ਬृਹਦ੍ਬਲਮਹੋਦ੍ਵੇਲਂ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਕਤਿਮਿਙ੍ਗਿਤਮ੍
ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਵੱਡਾ ਮੱਛੀ, ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ ਵੱਡਾ ਸੱਪ, ਬ੍ਰਿਹਦਬਲ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ, ਤੇ ਸੌਮਦੱਤੀ ਵੱਡਾ ਵ੍ਹੇਲ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੇ ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਕਰ।
ਭੀष੍ਮਵੇਗਮਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰੋਣਗ੍ਰਾਹਦੁਰਾਸਦਮ੍। ਕਰ੍ਣਸ਼ਲ੍ਯਝषਾਵਰ੍ਤਂ ਕਾਮ੍ਭੋਜਬਡਬਾਸੁਖਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ, ਦ੍ਰੋਣ ਡਰਾਉਣਾ ਮਗਰਮੱਛ, ਕਰਣ ਤੇ ਸ਼ਲਯਾ ਦਾ ਭੰਭਰ, ਤੇ ਕਾਂਭੋਜਿਆਂ ਦੀ ਅੱਗ—ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੌਘਂ ਸ਼ਲਸ਼ਲ੍ਯਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਸੁषੇਣਚਿਤ੍ਰਾਯੁਧਨਾਗਨਕ੍ਰਮ੍। ਜਯਦ੍ਰਥਾਦ੍ਰਿਂ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰਗਾਧਂ ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਣੋਦਂ ਸ਼ਕੁਨਿਪ੍ਰਪਾਤਮ੍
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਸ਼ਲਾ ਤੇ ਸ਼ਲਯਾ ਮੱਛੀ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਚਿਤ੍ਰਾਯੁਧ ਤੇ ਨਾਗ ਨਕ੍ਰਾ ਸੱਪ, ਜਯਦ੍ਰਥ ਪਹਾੜ, ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰ ਡੂੰਘਾ, ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ ਭੜਕ, ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਖਾਈ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੌਘਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਤਿਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਂ ਯਦਾਵਗਾਹ੍ਯ ਸ਼੍ਰਮਨष੍ਟਚੇਤਾਃ। ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਹਤਸਰ੍ਵਬਾਨ੍ਧਵ- ਸ੍ਤਦਾ ਮਨਸ੍ਤੇ ਪਰਿਤਾਪਮੇष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵਧਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਥੱਕ ਕੇ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਲੈਣਗਾ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਮਨ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਦਾ ਮਨਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵਾਦਿਵਾਸ਼ੁਚੇ- ਰ੍ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਾ ਪਾਰ੍ਥ ਮਹੀਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਹਿ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਂ ਤ੍ਵਯਾ ਬੁਭੂषਿਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਇਵਾਤਪਸ੍ਵਿਨਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਾਰਥ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਣ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਤਮਾ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਰਾਜ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਉਤਨਾ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਤਪ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸੁਰਗ।
ਉਲੂਕਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਜੁਨਂ ਭੂਯੋ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਆਸ਼ੀਵਿषਮਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਤੁਦਨ੍ਵਾਕ੍ਯਸ਼ਲਾਕਯਾ
ਉਲੂਕ ਨੇ ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਚੁਭਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੁषਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਭृਸ਼ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਕੈਤਵ੍ਯੇਨਾਪਿ ਧਰ੍षਿਤਾਃ
ਉਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ; ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੈਤਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਰੁੱਸੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ।
ਆਸਨੇषੂਦਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਬਾਹੂਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ। ਆਸ਼ੀਵਿषਾ ਇਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਾਞ੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਕੁਰਸੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਠੇ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਹਿਲਾਈਆਂ; ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ।
ਅਵਾਕ੍ਛਿਰਾ ਭੀਮਸੇਨਃ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ ਕੈਤਵਮ੍। ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਲੋਹਿਤਾਨ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਾਸ਼ੀਵਿष ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਕੈਤਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਰ੍ਤਂ ਵਾਤਾਤ੍ਮਜਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਭਿਹਤਂ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਉਤ੍ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਃ ਕੈਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਵਾਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ੀ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਾਇਆ ਤੇ ਕੈਤਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕੈਤਵ੍ਯ ਬ੍ਰੂਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਯੋਧਨਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗृਹੀਤੋਰ੍ਥੋ ਮਤਂ ਯਤ੍ਤੇ ਤਥਾਸ੍ਤੁ ਤਤ੍
ਕੈਤਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਰੇ ਜਾ ਤੇ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਆਖ; ਬੋਲ ਸੁਣ ਲਏ ਹਨ, ਅਰਥ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਤੇਰੀ ਰਾਏ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕੇਸ਼ਵੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ। ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ।
ਸृਞ੍ਜਯਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਸਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਚ ਸਂਨਿਧੌ
ਸਾਰੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ,
ਭੂਮਿਪਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਜਗਾਦ ਹ। ਉਲੂਕੋऽਪ੍ਯਰ੍ਜੁਨਂ ਭੂਯੋ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਲੂਕ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਹੀ ਵਾਕ ਸੁਣਾਇਆ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਆਸ਼ੀਵਿषਮਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਤੁਦਨ੍ਵਾਕ੍ਯਸ਼ਲਾਕਯਾ। ਕृष੍ਣਾਦੀਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਲੂਕ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਬੋਲ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਬਾਤ ਆਖੀ ਜਿਵੇਂ ਆਖਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਲੂਕਸ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਾਪਂ ਦਾਰੁਣਮੀਰਿਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਲਲਾਟਂ ਚਾਪ੍ਯਮਾਰ੍ਜਯਤ੍
ਉਲੂਕ ਦੇ ਉਹ ਪਾਪੀ ਤੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਬਹੁਤ ਉਤਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮੱਥਾ ਪੋਂਝ ਲਿਆ।
ਤਦਵਸ੍ਥਂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸਾ ਸਮਿਤਿਰ੍ਨृਪ । ਨਾਮृष੍ਯਤ ਮਹਾਰਾਜ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਪਾਰਥ ਦੀ ਉਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਸਾਰੀ ਸਭਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਰਥੀ ਇਹ ਗੱਲ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਅਧਿਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਕ੍ਰੋਧਾਞ੍ਜਜ੍ਵਲੁਰਚ੍ਯੁਤ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਪਾਰਥ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਰਗੇ ਯੋਧੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠੇ, ਹੇ ਅਚੂਤ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਕੇਕਯਾ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਞ੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁੰਮਨ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਮਹਾਰਥੀ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਕੇਕੈ ਦੇ ਪੰਜ ਭਰਾ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਘਟੋਤਕਚ,
ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਯਮਜੌ ਚ ਮਹਾਰਥੌ
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਭਿਮਨਯੂ, ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਸ਼ੂਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਰਥੀ ਪੁੱਤਰ,
ਉਤ੍ਪੇਤੁਰਾਸਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਃ। ਬਾਹੁਨ੍ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਰੁਚਿਰਾਨ੍ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਰੂषਿਤਾਨ੍। ਅਙ੍ਗਦੈਃ ਪਾਰਿਹਾਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕੇਯੂਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਭੂषਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਜੋ ਲਾਲ ਚੰਦਨ, ਅੰਗਦ ਤੇ ਕਈ ਉੰਗਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਦਨ੍ਤਾਨ੍ਦਨ੍ਤੇषੁ ਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਸृਕ੍ਕਿਣੀ ਪਰਿਲੇਲਿਹਨ੍ । ਤੇषਾਮਾਕਾਰਭਾਵਜ੍ਞਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਵृਕੋਦਰਃ
ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਦੇ ਹੋਏ, ਮੂੰਹ ਦੇ ਕੋਨੇ ਚੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਕੁੰਤੀਪੁਤਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ,
ਉਦਤਿष੍ਠਤ੍ਸ ਵੇਗੇਨ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ। ਉਦ੍ਵृਤ੍ਯ ਸਹਸਾ ਨੇਤ੍ਰੇ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ਕਟਕਟਾਯ੍ਯ ਚ
ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਅਚਾਨਕ ਘੁੰਮਾਈਆਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਿਆ।
ਹਸ੍ਤਂ ਹਸ੍ਤੇਨ ਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਉਲੂਕਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਸ਼ਕ੍ਤਾਨਾਮਿਵਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹਨਨਿਮਿਤ੍ਤਕਮ੍
ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੱਥ ਪੀੜ ਕੇ, ਉਲੂਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਸਾਨੂੰ ਉਕਸਾਉਣ ਲਈ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਬੇਬਸ ਹਾਂ।'
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤੇ ਚਵਨਂ ਮੂਰ੍ਖ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯਤੋ ਮਨ੍ਦ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
'ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਸੁਣਿਆ ਜੋ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਮੰਦੇ ਸਮਝ ਵਾਲੇ।'
ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਤਂ ਯਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸੁਯੋਧਨਮ੍ । ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਃ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
'ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਆਖੇਗਾ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ,'
ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪ੍ਰੀਤਿਕਾਮੈਸ੍ਤੁ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਮਰ੍षਿਤਂ ਤੇ ਦੁਰਾਚਾਰ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯਸੇ
'ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਸਹਿ ਲਈ, ਪਰ ਤੂੰ ਇਸ ਸੱਚ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।'
ਪ੍ਰੇषਿਤਸ਼੍ਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਸ਼ਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਕੁਰੂਨ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਕੁਲਸ੍ਯ ਹਿਤਕਾਮੇਨ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਧੀਮਤਾ
'ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ, ਕੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ ਸੀ।'
ਤ੍ਵਂ ਕਾਲਚੋਦਿਤੋ ਨੂਨਂ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਗਚ੍ਛਸ੍ਵਾਹਵਮਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਚ੍ਚ ਸ਼੍ਵੋ ਭਵਿਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
'ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਚੱਲ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਉਥੇ ਭੇਜਾਂਗੇ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਕੱਲ੍ਹ ਹੋਵੇਗਾ।'