ਕੋ ਹ੍ਯਸ੍ਤਿ ਜੀਵਿਤਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੇਮਮਰਿਮਰ੍ਦਨਮ੍ । ਗਜੋ ਵਾਜੀ ਰਥੋ ਵਾਪਿ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਗृਹਾਨ੍ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਸ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚਾਹੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜਾ ਜਾਂ ਰਥ ਹੋਵੇ, ਮੁੜ ਸਲਾਮਤ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਕਥਮਾਭ੍ਯਾਮਭਿਧ੍ਯਾਤਃ ਸਂਸृष੍ਟੋ ਦਾਰੁਣੇਨ ਵਾ । ਰਣੇ ਜੀਵਨ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪਦਾ ਭੂਮਿਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਵਲੋਂ ਜਾਂ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਜਿਉਂਦਾ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਿਂ ਦੁਰ੍ਦੁਰਃ ਕੂਪਸ਼ਯੋ ਯਥੇਮਾਂ ਨ ਬੁਧ੍ਯਮੇ ਰਾਜਚਮੂਂ ਸਮੇਤਾਮ੍। ਦੁਰਾਧਰषਾਂ ਦੇਵਚਮੂਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਂ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੈਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਿਵ ਦ੍ਯਾਮ੍
ਤੂੰ ਇਹ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਰਾਜਸੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਕਾਬੂ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਮਝਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਡੂੰਘੇ ਕੂਏਂ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੈਂ?
ਪ੍ਰਾਚ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯੈਰਥ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯੈ- ਰੁਦੀਚ੍ਯਕਾਮ੍ਭੋਜਸ਼ਕੈਃ ਖਸ਼ੈਸ਼੍ਚ। ਸਾਲ੍ਵੈਃ ਸਮਤ੍ਸ੍ਯੈਃ ਕੁਰੁਮੁਖ੍ਯਦੇਸ਼੍ਯੈ- ਰ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੈਃ ਪੁਲਿਨ੍ਦੈਰ੍ਦ੍ਰਵਿਡਾਨ੍ਧ੍ਰਕਾਞ੍ਚ੍ਯੈਃ
ਇਸ ਫੌਜ ਵਿਚ ਪੂਰਬੀਆਂ, ਪੱਛਮੀਆਂ, ਦੱਖਣੀਆਂ, ਉੱਤਰੀਆਂ, ਕਾਂਬੋਜ, ਸ਼ਕ, ਖਸ, ਸਾਲਵ, ਮਤਸਯ, ਮੁੱਖ ਕੌਰਵ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਪੁਲਿੰਦ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ, ਆਂਧ੍ਰ, ਕਾਂਚੀ ਆਦਿ ਹਨ।
ਨਾਨਾਜਨੌਘਂ ਯੁਧਿ ਸਂਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਂ ਨਾਙ੍ਗਂ ਯਥਾ ਵੇਗਮਪਾਰਕਣੀਯਮ੍। ਮਾਂ ਚ ਸ੍ਥਿਤਂ ਨਾਗਬਲਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਯੁਯੁਤ੍ਸਮੇ ਮਨ੍ਦ ਕਿਮਲ੍ਪਬੁਦ੍ਧੇ
ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਭੀੜ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ; ਤੇ ਮੈਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ—ਮੂਰਖ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਅਭ੍ਯਵृਤ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਜਿष੍ਣੁਮੁਲੂਕਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਲੂਕ ਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਜਿਸ਼ਨੁ ਵਲ ਰੁਖ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਕਤ੍ਥਮਾਨੋ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਕਤ੍ਥੇਸੇऽਰ੍ਜੁਨ ਕਿਂ ਬਹੁ। ਪਰ੍ਯਾਯਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਰੇਸ੍ਯ ਨੈਤਤ੍ਸਿਧ੍ਯਤਿ ਕਤ੍ਥਨਾਤ੍
ਅਰਜੁਨ, ਵਧਾਈਆਂ ਦੇਣ ਦੀ ਥਾਂ ਬਿਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਬਣਾਏ ਲੜ, ਇੰਨਾ ਕੁ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ? ਕਾਮਯਾਬੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਵਧਾਈਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਯਦੀਦਂ ਕਤ੍ਥਨਾਲ੍ਲੋਕੇ ਸਿਧ੍ਯੇਤ੍ਕਰ੍ਮ ਧਨਞ੍ਜਯ । ਸਰ੍ਵੇ ਭਵੇਯੁਃ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾਃ ਕਤ੍ਥਨੇ ਕੋ ਹਿ ਦੁਰ੍ਗਤਃ
ਜੇ, ਧਨੰਜਯ, ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਵਧਾਈਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪਾ ਲੈਂਦਾ—ਵਧਾਈਆਂ ਦੇਣ ਵਿਚ ਕੌਣ ਘਾਟਾ ਹੈ?
ਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਹਾਯਂ ਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਤਾਲਮਾਤ੍ਰਮ੍। ਜਾਨਾਮ੍ਯੇਤਤ੍ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯੋਦ੍ਧਾ ਜਾਨਾਨਸ੍ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਮੇਤਦ੍ਧਰਾਮਿ
ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਹਥੇਲੀ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਯੋਧਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਇਹ ਰਾਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਤੁ ਪਰ੍ਯਾਯਧਰ੍ਮੇਣ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨੁषਃ । ਮਨਸੈਵਾਨੁਕੂਲਾਨਿ ਵਿਧਾਤਾ ਕੁਰੁਤੇ ਵਸ਼ੇ
ਪਰ ਆਦਤਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਨਹਾਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ ਸਮਾ ਭੁਕ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਿਲਪਤਸ੍ਤਵ । ਭੂਯਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਿष੍ਯੇ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍
ਤੂੰ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਭੋਗਿਆ, ਹੁਣ ਮੁੜ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੱਜਣਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ।
ਕ੍ਵ ਤਦਾ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਤੇऽਭੂਦ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦਾਸਪਣੈਰ੍ਜਿਤਃ। ਕ੍ਵ ਤਦਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਬਲਮਾਸੀਚ੍ਚ ਫਾਲ੍ਗੁਨਾ
ਜਦ ਤੂੰ ਜੂਏ ਵਿਚ ਹਾਰ ਕੇ ਗੁਲਾਮ ਬਣਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰਾ ਗਾਂਡੀਵ ਕਿੱਥੇ ਸੀ? ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੇ ਸੀ, ਫਾਲਗੁਨ?
ਸਗਦਾਦ੍ਭੀਮਸੇਨਾਦ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸਗਾਣ੍ਡਿਵਾਤ੍ । ਨ ਵੈ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਦਾ ਵੋਭੂਦ੍ਵਿਨਾ ਕृष੍ਣਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਤਾਂ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਭੀਮਸੇਨ ਤੋਂ, ਨਾ ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਤੋਂ ਕੋਈ ਬਚ ਸਕਿਆ—ਸਿਵਾਏ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ।
ਸਾ ਵੋ ਦਾਸ੍ਯੇ ਸਮਾਪਨ੍ਨਾਨ੍ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍षਤੀ । ਅਮਾਨੁष੍ਯਂ ਸਮਾਪਨ੍ਨਾਨ੍ਦਾਸਕਰ੍ਮਣ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਅਮਾਨਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਦਾਸੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਪਾਰਸ਼ਤੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ ਸੀ।
ਅਵੋਚਂ ਯਤ੍षਣ੍ਡਤਿਲਾਨਹਂ ਵਸ੍ਤਥ੍ਯਮੇਵ ਤਤ੍ । ਧृਤਾ ਹਿ ਵੇਣੀ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਤਦਾ
ਜੋ ਮੈਂ ਨਪੁੰਸਕ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚੋਟੀ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੂਦਕਰ੍ਮਣਿ ਚ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਮਹਾਨਸੇ । ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯਚ੍ਚ ਤਨ੍ਮਮ ਪੌਰੁषਮ੍
ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਰਸੋਈਘਰ ਵਿੱਚ ਭੀਮਸੇਨ ਰਸੋਈ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਤਾਕਤ ਮੈਂ ਦਿਖਾਈ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੀ ਹੀ ਸੀ।
ਏਵਮੇਤਤ੍ਸਦਾਂ ਦਣ੍ਡਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇ ਦਧੁਃ । ਵੇਣੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ षਣ੍ਡਵੇषਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਨਰ੍ਤਿਤਵਾਨਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਦੰਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਚੋਟੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਨਪੁੰਸਕ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਨੱਚਿਆ ਸੀ।
ਨ ਭਯਾਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਨ ਚਾਪਿ ਤਵ ਫਾਲ੍ਗੁਨ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਦਾਕਸ੍ਯਾਮਿ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਸਹਕੇਸ਼ਵਃ
ਨਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਫਾਲਗੁਨ, ਮੈਂ ਰਾਜ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜ।
ਨ ਮਾਯਾ ਹੀਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਂ ਵਾ ਕੁਹਕਾ ਵਾਪਿ ਭੀषਣਾ । ਆਤ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਹਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤਿਗਰ੍ਜਨਾਃ
ਨਾ ਜਾਦੂ, ਨਾ ਮਾਇਆ, ਨਾ ਡਰਾਉਣੀ ਤੰਤ੍ਰ-ਮੰਤਰ, ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਣ ਤੇ, ਮੇਰੀ ਲਲਕਾਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸਹਸ੍ਰਂ ਵਾ ਫਾਲ੍ਗੁਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਾਨਿ ਵਾ। ਆਸਾਦ੍ਯ ਮਾਮਮੋਘੇषੁਂ ਦ੍ਰਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ਃ
ਚਾਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜਾਂ ਸੈਂਕੜੇ ਫਾਲਗੁਨ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਣ, ਮੇਰੇ ਅਣਮੋੜ ਬਾਣਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਜਾਣਗੇ।
ਸਂਯੁਗਂ ਗਚ੍ਛ ਭੂष੍ਮੇਣ ਭਿਨ੍ਧਿ ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਗਿਰਿਮ੍। ਤਰੇਮਂ ਵਾ ਮਹਾਗਾਧਂ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਤੋੜ, ਜਾਂ ਇਹ ਡੂੰਘਾ ਸਮੁੰਦਰ—ਸੌਮਦੱਤੀ ਜਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਵ੍ਹੇਲ ਹੈ—ਪਾਰ ਕਰ।
ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਮਹਾਮੀਨਂ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਮਹੋਰਗਮ੍ । ਬृਹਦ੍ਬਲਮਹੋਦ੍ਵੇਲਂ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਕਤਿਮਿਙ੍ਗਿਤਮ੍
ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਵੱਡਾ ਮੱਛੀ, ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ ਵੱਡਾ ਸੱਪ, ਬ੍ਰਿਹਦਬਲ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ, ਤੇ ਸੌਮਦੱਤੀ ਵੱਡਾ ਵ੍ਹੇਲ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੇ ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਕਰ।
ਭੀष੍ਮਵੇਗਮਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰੋਣਗ੍ਰਾਹਦੁਰਾਸਦਮ੍। ਕਰ੍ਣਸ਼ਲ੍ਯਝषਾਵਰ੍ਤਂ ਕਾਮ੍ਭੋਜਬਡਬਾਸੁਖਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ, ਦ੍ਰੋਣ ਡਰਾਉਣਾ ਮਗਰਮੱਛ, ਕਰਣ ਤੇ ਸ਼ਲਯਾ ਦਾ ਭੰਭਰ, ਤੇ ਕਾਂਭੋਜਿਆਂ ਦੀ ਅੱਗ—ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੌਘਂ ਸ਼ਲਸ਼ਲ੍ਯਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਸੁषੇਣਚਿਤ੍ਰਾਯੁਧਨਾਗਨਕ੍ਰਮ੍। ਜਯਦ੍ਰਥਾਦ੍ਰਿਂ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰਗਾਧਂ ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਣੋਦਂ ਸ਼ਕੁਨਿਪ੍ਰਪਾਤਮ੍
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਸ਼ਲਾ ਤੇ ਸ਼ਲਯਾ ਮੱਛੀ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਚਿਤ੍ਰਾਯੁਧ ਤੇ ਨਾਗ ਨਕ੍ਰਾ ਸੱਪ, ਜਯਦ੍ਰਥ ਪਹਾੜ, ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰ ਡੂੰਘਾ, ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ ਭੜਕ, ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਖਾਈ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੌਘਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਤਿਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਂ ਯਦਾਵਗਾਹ੍ਯ ਸ਼੍ਰਮਨष੍ਟਚੇਤਾਃ। ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਹਤਸਰ੍ਵਬਾਨ੍ਧਵ- ਸ੍ਤਦਾ ਮਨਸ੍ਤੇ ਪਰਿਤਾਪਮੇष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵਧਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਥੱਕ ਕੇ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਲੈਣਗਾ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਮਨ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਦਾ ਮਨਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵਾਦਿਵਾਸ਼ੁਚੇ- ਰ੍ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਾ ਪਾਰ੍ਥ ਮਹੀਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਹਿ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਂ ਤ੍ਵਯਾ ਬੁਭੂषਿਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਇਵਾਤਪਸ੍ਵਿਨਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਾਰਥ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਣ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਤਮਾ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਰਾਜ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਉਤਨਾ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਤਪ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸੁਰਗ।
ਉਲੂਕਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਜੁਨਂ ਭੂਯੋ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਆਸ਼ੀਵਿषਮਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਤੁਦਨ੍ਵਾਕ੍ਯਸ਼ਲਾਕਯਾ
ਉਲੂਕ ਨੇ ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਚੁਭਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੁषਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਭृਸ਼ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਕੈਤਵ੍ਯੇਨਾਪਿ ਧਰ੍षਿਤਾਃ
ਉਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ; ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੈਤਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਰੁੱਸੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ।
ਆਸਨੇषੂਦਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਬਾਹੂਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ। ਆਸ਼ੀਵਿषਾ ਇਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਾਞ੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਕੁਰਸੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਠੇ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਹਿਲਾਈਆਂ; ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ।
ਅਵਾਕ੍ਛਿਰਾ ਭੀਮਸੇਨਃ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ ਕੈਤਵਮ੍। ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਲੋਹਿਤਾਨ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਾਸ਼ੀਵਿष ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਕੈਤਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।