ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਨੇ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਦ੍ਵਿਵਾਸਿਤਃ । ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਦਾਸ੍ਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਚੋषਿਤਃ
ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਆ, ਤੇ ਇਕ ਸਾਲ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਅਮਰ੍षਂ ਰਾਜ੍ਯਹਰਣਂ ਵਨਵਾਸਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਪੁਰੁषੋ ਭਵ
ਪਾਂਡਵਾ, ਰਾਜ ਖੋ ਜਾਣਾ, ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਤੇ ਮਰਦ ਬਣ।
ਅਸ਼ਕ੍ਤੇਨ ਚ ਯਚ੍ਛਪ੍ਤਂ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਪੀਯਤਾਂ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਅਸਹਾਇ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਰ ਲਵੇ ਜੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਲੋਹਾਭਿਸਾਰੋ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਕਰ੍ਦਮਮ੍। ਸਮਃ ਪਨ੍ਥਾ ਭृਤਾਸ੍ਤੇਸ਼੍ਵਾਃ ਸ਼੍ਵੋ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਸਕੇਸ਼ਵਃ
ਲੋਹਾ ਚੜ੍ਹ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਚਿੱਟਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਸਤਾ ਖੁੱਲਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਤਿਆਰ ਹਨ। ਕੱਲ੍ਹ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜ।
ਅਸਮਾਗਮ੍ਯ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਂਯੁਗੇ ਕਿਂ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ । ਆਰੁਰੁਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਯਥਾ ਪਙ੍ਗੁਃ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਲੰਗੜਾ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਚੜ੍ਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਕਤ੍ਥਸਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਅਕਤ੍ਥਨ੍ਪੁਰੁषੋ ਭਵ। ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਦੁਰ੍ਘਰ੍षਂ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਚ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਮ੍
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਐਸੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਪਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ ਨਾ ਰਹਿ, ਮਰਦ ਬਣ। ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਲਯ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਬਲਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਸਮਂ ਯੁਧਿ। ਅਜਿਤ੍ਵਾ ਸਂਯੁਗੇ ਪਾਰ੍ਥ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਥਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ
ਪਾਰਥਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਵਰਗੇ, ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾਇਆ, ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਧਨੁषਿ ਚਾਚਾਰ੍ਯਂ ਵੇਦਯੋਰਨ੍ਤਗਂ ਦ੍ਵਯੋਃ। ਯੁਧਿ ਧੁਰ੍ਯਮਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਨੀਕਚਰਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਧਨੁਸ਼ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਤੇ ਅਟੱਲ ਨੇਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੈਨਾ ਵਿਚ ਨਿਰਭੀਕ ਤੌਰ ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਂ ਪਾਰ੍ਥ ਜੇਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਤਨ੍ਮृषਾ । ਨ ਹਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ ਵਾਤੇਨ ਮੇਰੁਮੁਨ੍ਮਥਿਤਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਪਾਰਥਾ, ਤੂੰ ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਨਿਰਾਥਕ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਨਿਲੋ ਵਾ ਵਹੇਨ੍ਮੇਰੁਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ਵਾਪਿ ਨਿਪਤੇਨ੍ਮਹੀਮ੍ । ਯੁਗਂ ਵਾ ਪਰਿਵਰ੍ਤੇਤ ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਤ੍ਥ ਮਾਮ੍
ਜੇਕਰ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਡਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੁਗ ਮੁੜ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਮੁੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕੋ ਹ੍ਯਸ੍ਤਿ ਜੀਵਿਤਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੇਮਮਰਿਮਰ੍ਦਨਮ੍ । ਗਜੋ ਵਾਜੀ ਰਥੋ ਵਾਪਿ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਗृਹਾਨ੍ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਸ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚਾਹੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜਾ ਜਾਂ ਰਥ ਹੋਵੇ, ਮੁੜ ਸਲਾਮਤ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਕਥਮਾਭ੍ਯਾਮਭਿਧ੍ਯਾਤਃ ਸਂਸृष੍ਟੋ ਦਾਰੁਣੇਨ ਵਾ । ਰਣੇ ਜੀਵਨ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪਦਾ ਭੂਮਿਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਵਲੋਂ ਜਾਂ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਜਿਉਂਦਾ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਿਂ ਦੁਰ੍ਦੁਰਃ ਕੂਪਸ਼ਯੋ ਯਥੇਮਾਂ ਨ ਬੁਧ੍ਯਮੇ ਰਾਜਚਮੂਂ ਸਮੇਤਾਮ੍। ਦੁਰਾਧਰषਾਂ ਦੇਵਚਮੂਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਂ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੈਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਿਵ ਦ੍ਯਾਮ੍
ਤੂੰ ਇਹ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਰਾਜਸੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਕਾਬੂ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਮਝਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਡੂੰਘੇ ਕੂਏਂ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੈਂ?
ਪ੍ਰਾਚ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯੈਰਥ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯੈ- ਰੁਦੀਚ੍ਯਕਾਮ੍ਭੋਜਸ਼ਕੈਃ ਖਸ਼ੈਸ਼੍ਚ। ਸਾਲ੍ਵੈਃ ਸਮਤ੍ਸ੍ਯੈਃ ਕੁਰੁਮੁਖ੍ਯਦੇਸ਼੍ਯੈ- ਰ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੈਃ ਪੁਲਿਨ੍ਦੈਰ੍ਦ੍ਰਵਿਡਾਨ੍ਧ੍ਰਕਾਞ੍ਚ੍ਯੈਃ
ਇਸ ਫੌਜ ਵਿਚ ਪੂਰਬੀਆਂ, ਪੱਛਮੀਆਂ, ਦੱਖਣੀਆਂ, ਉੱਤਰੀਆਂ, ਕਾਂਬੋਜ, ਸ਼ਕ, ਖਸ, ਸਾਲਵ, ਮਤਸਯ, ਮੁੱਖ ਕੌਰਵ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਪੁਲਿੰਦ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ, ਆਂਧ੍ਰ, ਕਾਂਚੀ ਆਦਿ ਹਨ।
ਨਾਨਾਜਨੌਘਂ ਯੁਧਿ ਸਂਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਂ ਨਾਙ੍ਗਂ ਯਥਾ ਵੇਗਮਪਾਰਕਣੀਯਮ੍। ਮਾਂ ਚ ਸ੍ਥਿਤਂ ਨਾਗਬਲਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਯੁਯੁਤ੍ਸਮੇ ਮਨ੍ਦ ਕਿਮਲ੍ਪਬੁਦ੍ਧੇ
ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਭੀੜ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ; ਤੇ ਮੈਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ—ਮੂਰਖ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਅਭ੍ਯਵृਤ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਜਿष੍ਣੁਮੁਲੂਕਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਲੂਕ ਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਜਿਸ਼ਨੁ ਵਲ ਰੁਖ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਕਤ੍ਥਮਾਨੋ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਕਤ੍ਥੇਸੇऽਰ੍ਜੁਨ ਕਿਂ ਬਹੁ। ਪਰ੍ਯਾਯਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਰੇਸ੍ਯ ਨੈਤਤ੍ਸਿਧ੍ਯਤਿ ਕਤ੍ਥਨਾਤ੍
ਅਰਜੁਨ, ਵਧਾਈਆਂ ਦੇਣ ਦੀ ਥਾਂ ਬਿਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਬਣਾਏ ਲੜ, ਇੰਨਾ ਕੁ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ? ਕਾਮਯਾਬੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਵਧਾਈਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਯਦੀਦਂ ਕਤ੍ਥਨਾਲ੍ਲੋਕੇ ਸਿਧ੍ਯੇਤ੍ਕਰ੍ਮ ਧਨਞ੍ਜਯ । ਸਰ੍ਵੇ ਭਵੇਯੁਃ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾਃ ਕਤ੍ਥਨੇ ਕੋ ਹਿ ਦੁਰ੍ਗਤਃ
ਜੇ, ਧਨੰਜਯ, ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਵਧਾਈਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪਾ ਲੈਂਦਾ—ਵਧਾਈਆਂ ਦੇਣ ਵਿਚ ਕੌਣ ਘਾਟਾ ਹੈ?
ਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਹਾਯਂ ਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਤਾਲਮਾਤ੍ਰਮ੍। ਜਾਨਾਮ੍ਯੇਤਤ੍ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯੋਦ੍ਧਾ ਜਾਨਾਨਸ੍ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਮੇਤਦ੍ਧਰਾਮਿ
ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਹਥੇਲੀ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਯੋਧਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਇਹ ਰਾਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਤੁ ਪਰ੍ਯਾਯਧਰ੍ਮੇਣ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨੁषਃ । ਮਨਸੈਵਾਨੁਕੂਲਾਨਿ ਵਿਧਾਤਾ ਕੁਰੁਤੇ ਵਸ਼ੇ
ਪਰ ਆਦਤਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਨਹਾਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ ਸਮਾ ਭੁਕ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਿਲਪਤਸ੍ਤਵ । ਭੂਯਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਿष੍ਯੇ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍
ਤੂੰ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਭੋਗਿਆ, ਹੁਣ ਮੁੜ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੱਜਣਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ।
ਕ੍ਵ ਤਦਾ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਤੇऽਭੂਦ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦਾਸਪਣੈਰ੍ਜਿਤਃ। ਕ੍ਵ ਤਦਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਬਲਮਾਸੀਚ੍ਚ ਫਾਲ੍ਗੁਨਾ
ਜਦ ਤੂੰ ਜੂਏ ਵਿਚ ਹਾਰ ਕੇ ਗੁਲਾਮ ਬਣਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰਾ ਗਾਂਡੀਵ ਕਿੱਥੇ ਸੀ? ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੇ ਸੀ, ਫਾਲਗੁਨ?
ਸਗਦਾਦ੍ਭੀਮਸੇਨਾਦ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸਗਾਣ੍ਡਿਵਾਤ੍ । ਨ ਵੈ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਦਾ ਵੋਭੂਦ੍ਵਿਨਾ ਕृष੍ਣਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਤਾਂ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਭੀਮਸੇਨ ਤੋਂ, ਨਾ ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਤੋਂ ਕੋਈ ਬਚ ਸਕਿਆ—ਸਿਵਾਏ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ।
ਸਾ ਵੋ ਦਾਸ੍ਯੇ ਸਮਾਪਨ੍ਨਾਨ੍ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍षਤੀ । ਅਮਾਨੁष੍ਯਂ ਸਮਾਪਨ੍ਨਾਨ੍ਦਾਸਕਰ੍ਮਣ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਅਮਾਨਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਦਾਸੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਪਾਰਸ਼ਤੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ ਸੀ।
ਅਵੋਚਂ ਯਤ੍षਣ੍ਡਤਿਲਾਨਹਂ ਵਸ੍ਤਥ੍ਯਮੇਵ ਤਤ੍ । ਧृਤਾ ਹਿ ਵੇਣੀ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਤਦਾ
ਜੋ ਮੈਂ ਨਪੁੰਸਕ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚੋਟੀ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੂਦਕਰ੍ਮਣਿ ਚ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਮਹਾਨਸੇ । ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯਚ੍ਚ ਤਨ੍ਮਮ ਪੌਰੁषਮ੍
ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਰਸੋਈਘਰ ਵਿੱਚ ਭੀਮਸੇਨ ਰਸੋਈ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਤਾਕਤ ਮੈਂ ਦਿਖਾਈ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੀ ਹੀ ਸੀ।
ਏਵਮੇਤਤ੍ਸਦਾਂ ਦਣ੍ਡਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇ ਦਧੁਃ । ਵੇਣੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ षਣ੍ਡਵੇषਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਨਰ੍ਤਿਤਵਾਨਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਦੰਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਚੋਟੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਨਪੁੰਸਕ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਨੱਚਿਆ ਸੀ।
ਨ ਭਯਾਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਨ ਚਾਪਿ ਤਵ ਫਾਲ੍ਗੁਨ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਦਾਕਸ੍ਯਾਮਿ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਸਹਕੇਸ਼ਵਃ
ਨਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਫਾਲਗੁਨ, ਮੈਂ ਰਾਜ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜ।
ਨ ਮਾਯਾ ਹੀਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਂ ਵਾ ਕੁਹਕਾ ਵਾਪਿ ਭੀषਣਾ । ਆਤ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਹਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤਿਗਰ੍ਜਨਾਃ
ਨਾ ਜਾਦੂ, ਨਾ ਮਾਇਆ, ਨਾ ਡਰਾਉਣੀ ਤੰਤ੍ਰ-ਮੰਤਰ, ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਣ ਤੇ, ਮੇਰੀ ਲਲਕਾਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸਹਸ੍ਰਂ ਵਾ ਫਾਲ੍ਗੁਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਾਨਿ ਵਾ। ਆਸਾਦ੍ਯ ਮਾਮਮੋਘੇषੁਂ ਦ੍ਰਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ਃ
ਚਾਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜਾਂ ਸੈਂਕੜੇ ਫਾਲਗੁਨ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਣ, ਮੇਰੇ ਅਣਮੋੜ ਬਾਣਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਜਾਣਗੇ।