ਪ੍ਰਾਚ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯੈਰਥ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯੈ- ਰੁਦੀਚ੍ਯਕਾਮ੍ਭੋਜਸ਼ਕੈਃ ਖਸ਼ੈਸ਼੍ਚ । ਸਾਲ੍ਵੈਃ ਸਮਤ੍ਸ੍ਯੈਃ ਕੁਰੁਮਧ੍ਯਦੇਸ਼੍ਯੈ- ਰ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੈਃ ਪੁਲਿਨ੍ਦੈਰ੍ਦ੍ਰਵਿਡਾਨ੍ਧ੍ਰਕਾਞ੍ਚ੍ਯੈਃ
ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਦੱਖਣ, ਉੱਤਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਕਾਂਭੋਜ, ਸ਼ਕ, ਖਸ, ਸਾਲਵ, ਮਤਸ੍ਯ, ਕੁਰੂ ਦੇ ਮੱਧ ਦੇਸ਼ ਦੇ, ਮਲੇਛ, ਪੁਲਿੰਦ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ, ਆਂਧ੍ਰ, ਕਾਂਚੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ—
ਨਾਨਾਜਨੌਘਂ ਯੁਧਿ ਸਂਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਂ ਗਾਙ੍ਗਂ ਯਥਾ ਵੇਗਮਪਾਰਣੀਯਮ੍। ਮਾਂ ਚ ਸ੍ਥਿਤਂ ਨਾਨਾਬਲਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਯੁਯੁਤ੍ਸਸੇ ਮਨ੍ਦ ਕਿਮਲ੍ਪਬੁਦ੍ਧੇ
ਜੰਗ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਭੀੜ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੀ ਰੁਕ ਨਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ—ਇਹ ਕੀ ਮੂਰਖਤਾ ਹੈ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ?
ਅਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਾਵਿषੁਧੀ ਚੈਵ ਅਗ੍ਨਿਦਤ੍ਤਂ ਚ ਤੇ ਰਥਮ੍। ਜਾਨੀਮੋ ਹਿ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥ ਕੇਤੁਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਅਖੰਡ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਥ, ਜੋ ਅੱਗ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਜੰਗ ਵਿਚ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਦਿਵਿਆ ਝੰਡਾ ਵੀ ਪਛਾਣਦੇ ਹਾਂ।
ਅਕਤ੍ਥਮਾਨੋ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਕਤ੍ਥਸੇऽਰ੍ਜੁਨ ਕਿਂ ਬਹੁ । ਪਰ੍ਯਾਯਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਰੇਤਸ੍ਯ ਨੈਤਤ੍ਸਿਧ੍ਯਾਤਿ ਕਤ੍ਥਨਾਤ੍
ਬਿਨਾ ਸ਼ੇਖੀ ਮਾਰੇ ਲੜ। ਅਰਜੁਨ, ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ? ਜਿੱਤ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਪਰਾਲੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਖਾਲੀ ਸ਼ੇਖੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਯਦੀਦਂ ਕਤ੍ਥਨਾਲ੍ਲੋਕੇ ਸਿਧ੍ਯੇਤ੍ਕਰ੍ਮ ਧਨਞ੍ਜਯ। ਸਰ੍ਵੇ ਭਵੇਯੁਃ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾਃ ਕਤ੍ਥਨੇ ਕੋ ਹਿ ਦੁਰ੍ਗਤਃ
ਜੇ, ਧਨੰਜਯ, ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਕੰਮ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੇਖੀ ਨਾਲ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਮਨ-ਚਾਹਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਸ਼ੇਖੀ ਕਰਕੇ ਕੌਣ ਕਦੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪਿਆ?
ਜਨਾਮਿ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਹਾਯਂ ਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਤਾਲਮਾਤ੍ਰਮ੍ । ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯੋਦ੍ਧਾ ਜਾਨਾਨਸ੍ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਮੇਤਦ੍ਧਰਾਮਿ
ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਾਪ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਲੜਾਕੂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਰਾਜ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਤੁ ਪਰ੍ਯਾਯਧਰ੍ਮੇਮ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ। ਮਨਸੈਵਾਨੁਕੂਲਾਨਿ ਧਾਤੈਵ ਕੁਰੁਤੇ ਵਸ਼ੇ
ਪਰ, ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਮਨ ਦੇ ਰੁਝਾਨ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਸਮਾ ਭੁਕ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਿਲਪਤਸ੍ਤਵ। ਭੂਯਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍
ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਕੇ ਤੂੰ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਰੋਇਆ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੁੜ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ।
ਕ੍ਵ ਤਦਾ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਤੇऽਭੂਦ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦਾਸਪਣੈਰ੍ਜਿਤਃ। ਕ੍ਵ ਤਦਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਬਲਮਾਸੀਚ੍ਚ ਫਾਲ੍ਗੁਨ
ਜਦ ਤੂੰ ਦਾਸੀ ਬਣਨ ਦੀ ਸ਼ਰਤ 'ਤੇ ਹਾਰਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰਾ ਗਾਂਡੀਵ ਕਿੱਥੇ ਸੀ? ਫਾਲਗੁਨ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿੱਥੇ ਸੀ?
ਸਗਦਾਦ੍ਭੀਮਸੇਨਾਦ੍ਵਾ ਫਾਲ੍ਗੁਨਾਦ੍ਵਾ ਸਗਾਣ੍ਡਿਵਾਤ੍। ਨ ਵੈ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਦਾ ਯੋ ਭੂਦ੍ਵਿਨਾ ਕृष੍ਣਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਂ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗਦਾ ਜਾਂ ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਬਚਾਅ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਸਿਵਾਏ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ।
ਸਾ ਵੋ ਦਾਸ੍ਯੇ ਸਮਾਪਨ੍ਨਾਨ੍ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍षਤੀ। ਅਮਾਨੁष੍ਯਂ ਸਮਾਪਨ੍ਨਾਨ੍ਦਾਸਕਰ੍ਮਣ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਦ ਦਾਸੀ ਬਣ ਗਏ, ਅਮਾਨਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਦਾਸੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦੀ ਧੀ, ਨੇ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ।
ਅਵੋਚਂ ਯਤ੍षਣ੍ਡਤਿਲਾਨਹਂ ਵਸ੍ਤਥਯਮੇਵ ਤਤ੍। ਧृਤਾ ਹਿ ਵੇਮੀ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਤਦਾ
ਜੋ ਮੈਂ ਤਿਲਾਂ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੱਚ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਰਾਟ ਨਗਰ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸੂਦਕਰ੍ਮਣਿ ਚ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਮਹਾਨਸੇ । ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯਤ੍ਤੁ ਤਨ੍ਮਮ ਪੌਰੁषਮ੍
ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਮਹਾਨਸ ਵਿਚ, ਭੀਮਸੇਨ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਰਸੋਈ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਮੇਰੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਸੀ।
ਏਵਮੇਵ ਸਦਾ ਦਣ੍ਡਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇ ਦਧੁਃ। ਵੇਣੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ षਣ੍ਡਵੇषਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਨਰ੍ਤਿਤਵਾਨਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਚੋਟੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਡਾ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਨੱਚਿਆ ਸੀ।
ਨ ਭਯਾਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਨ ਚਾਪਿ ਤਵ ਫਲ੍ਗੁਨ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਸਹਕੇਸ਼ਵਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਜਾਂ ਤੇਰੇ, ਫਾਲਗੁਨ, ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਵਾਪਸ ਕਰਾਂਗਾ। ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜ।
ਨ ਮਾਯਾ ਹੀਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਂ ਵਾ ਕੁਹਕਾ ਵਾਪਿ ਭੀषਣਾ । ਆਤ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਵਹਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤਿਗਰ੍ਜਨਾਃ
ਨ ਜਾਦੂ, ਨ ਇਲੂਜ਼ਨ, ਨ ਡਰਾਉਣੇ ਤਰੀਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਡਟੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸਹਸ੍ਰਂ ਵਾ ਫਾਲ੍ਗੁਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਾਨਿ ਵਾ। ਆਸਾਦ੍ਯ ਮਾਮਮੋਘੇषੁਂ ਦ੍ਰਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਚਾਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜਾਂ ਸੈਂਕੜੇ ਫਾਲਗੁਨ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਣ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਹਰਾ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਭੱਜ ਜਾਣਗੇ।
ਸਂਯੁਗਂ ਗਚ੍ਛ ਭੀष੍ਮੇਣ ਭਿਨ੍ਧਿ ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਗਿਰਿਮ੍ । ਤਰਸ੍ਵ ਵਾ ਮਹਾਗਾਧਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪੁਰੁषੋਦਧਿਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਸਿਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਚੀਰ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਮਹਾਮੀਨਂ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਮਹੋਰਗਮ੍ । ਬृਹਦ੍ਬਲਮਹੋਦ੍ਵੇਲਂ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲਮ੍
ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਵੱਡੀ ਮਛੀ ਹੈ, ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਹੈ, ਬ੍ਰਿਹਦਬਲ ਤਾਕਤਵਾਲੀ ਲਹਿਰ ਹੈ ਅਤੇ ਸੌਮਦੱਤੀ ਡੰਗਰ ਮਛੀ ਹੈ।
ਭੀष੍ਮਵੇਗਮਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰੋਣਗ੍ਰਾਹਦੁਰਸਦਮ੍ । ਕਰ੍ਣਸ਼ਲ੍ਯਝषਾਵਰ੍ਤਂ ਕਾਮ੍ਭੋਜਬਡਬਾਮੁਖਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਅੰਤ ਹੈ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਪਕੜ ਖਤਰਨਾਕ ਹੈ, ਕਰਣ ਤੇ ਸ਼ਲਯ ਵੱਡੀਆਂ ਮਛੀਆਂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਹਨ, ਤੇ ਕਾਂਭੋਜ ਡੰਗਰ ਜਲ-ਜੰਤੂ ਦਾ ਖੁੱਲਾ ਮੂੰਹ ਹੈ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੌਘਂ ਸ਼ਲਸ਼ਲ੍ਯਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਸੁषੇਣਚਿਤ੍ਰਾਯੁਧਨਾਗਨਕ੍ਰਮ੍। ਜਯਦ੍ਰਥਾਦ੍ਰਿਂ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰਗਾਧਂ ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਣੋਦਂ ਸ਼ਕੁਨਿਪ੍ਰਪਾਤਮ੍
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇਜ਼ ਵਹਾਉ ਹੈ, ਸ਼ਲਾ ਤੇ ਸ਼ਲਯ ਮਛੀਆਂ ਹਨ, ਸੁਸ਼ੇਣ ਤੇ ਚਿਤਰਾਯੁਧਾ ਸੱਪ ਦੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਜਯਦ੍ਰਥ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰਾ ਗਹਿਰਾ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ ਪਾਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਝਰਨਾ ਹੈ।
ਸ਼ਸ਼੍ਤ੍ਰੌਘਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਭਿਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਂ ਯਦਾਵਗਾਹ੍ਯ ਸ਼੍ਰਮਨष੍ਟਚੇਤਾਃ। ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਹਤਸਰ੍ਵਬਾਨ੍ਧਵ- ਸ੍ਤਦਾ ਮਨਸ੍ਤੇ ਪਰਿਤਾਪਮੇष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਅਖੂਤ ਤੇ ਵਧਦੇ ਵਹਾਉ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇਗਾ, ਥਕावट ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਦਾ ਮਨਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵਾਦਿਵਾਸ਼ੁਚੇ- ਰ੍ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਾ ਪਾਰ੍ਥ ਮਹੀਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਹਿ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਂ ਤ੍ਵਯਾ ਬੁਭੂषਿਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਇਵਾਤਪਸ੍ਵਿਨਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਲੋਕ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤਪ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਮਿਲਣਾ।
ਸੇਨਾਨਿਵੇਸ਼ਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕੈਤਵ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਹ । ਸਮਾਗਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੈਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਕੈਤਵਿਆ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸੈਨਾ-ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਭਿਜ੍ਞੋ ਦੂਤਵਾਕ੍ਯਾਨਾਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰੁਵਤੋ ਮਮ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸਮਾਦੇਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨ ਕ੍ਰੋਦ੍ਧੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸੁਨੇਹੇ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਮੈਂ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ।
ਉਲੂਕ ਨ ਭਯਂ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ । ਯਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਲੁਬ੍ਧਸ੍ਯਾਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਉਲੂਕਾ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮੈਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਛੋਟੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਆਖਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿ।
ਤਤੋ ਦ੍ਯੁਤਿਮਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਸृਞ੍ਜਯਾਨਾਂ ਚ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਫਿਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ, ਮਤਸਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ,
ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਸਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਚ ਸਂਨਿਧੌ । ਭੂਮਿਪਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਜਗਾਦ ਹ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਰਾਟ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਇਦਂ ਤ੍ਵਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਾਂ ਕੁਰੁਵੀਰਾਣਾਂ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਤੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ। ਇਹ ਸੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਰੂ ਦੇ ਵੀਰ ਸੁਣ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪਰਾਜਿਤੋऽਸਿ ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਕृष੍ਣਾ ਚਾਨਾਯਿਤਾ ਸਭਾਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਯੋऽਮਰ੍षੋ ਮਨੁष੍ਯੇਣ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪੁਰੁषਮਾਨਿਨਾ
ਤੂੰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਕ ਅਹੰਕਾਰੀ ਆਦਮੀ ਇਹ ਹਮਿਲਤਾ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ।