ਯਦਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਸੂਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਿਦਮਾਗਤਮ੍ । ਬਲਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਚ ਪਰਂ ਚਾਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਲਾਘਵਮ੍
ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਹੁਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਤਾਕਤ, ਹਿੰਮਤ, ਵਿਰਤਾ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਲਾ।
ਪੌਰੁषਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਕੋਪਸ੍ਯ ਕੁਰੁ ਨਿष੍ਕृਤਿਮ੍। ਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟਸ੍ਯ ਦੀਨਸ੍ਯ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲੋषਿਤਸ੍ਯ ਚ। ਹृਦਯਂ ਕਸ੍ਯ ਨ ਸ੍ਫੋਟੇਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾਦ੍ਧਂਸ਼ਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਿਖਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਭੜਾਸ ਕੱਢ। ਜੋ ਬੰਦਾ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਦੁੱਖੀ, ਹਤਾਸ਼ ਤੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ?
ਕੁਲੇ ਜਾਤਸ੍ਯ ਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਪਰਿਵਿਤ੍ਤੇष੍ਵਗृਧ੍ਯਤਃ। ਆਸ੍ਥਿਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕੋਪਂ ਕਸ੍ਯ ਨ ਦੀਪਯੇਤ੍
ਜੋ ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਬਹਾਦਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਲ ਨਾਂ ਤੱਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਹੱਥੋਂ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਿਹੜਾ ਆਦਮੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਭੜਕ ਉਠੇਗਾ?
ਯਤ੍ਤਦੁਕ੍ਤਂ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤਦ੍ਵਿਭਾਵ੍ਯਤਾਮ੍। ਅਕਰ੍ਮਣਾ ਕਤ੍ਥਿਤੇਨ ਸਨ੍ਤਃ ਕੁਪੁਰੁषਂ ਵਿਦੁਃ
ਜੋ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਆਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਦਿਖਾ। ਜਿਹੜਾ ਬੰਦਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ ਤੇ ਸਿਰਫ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮਾਰੇ, ਅਕਲਮੰਦ ਉਸਨੂੰ ਨਿਕੰਮਾ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਅਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਾਨਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਪੁਨਰੁਦ੍ਧਰ। ਦ੍ਵਾਵਰ੍ਥੌ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਕੁਰੁ ਪੌਰੁषਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕੰਮ ਉਸ ਵਾਸਤੇ ਹਨ ਜੋ ਲੜਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦਿਖਾ।
ਪਰਾਜਿਤੋऽਸਿ ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਕृष੍ਣਾ ਚਾਨਾਯਿਤਾ ਸਭਾਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਯੋऽਮਰ੍षੋ ਮਨੁष੍ਯੇਣ ਕਰ੍ਤੁ ਪੁਰੁषਮਾਨਿਨਾ
ਤੂੰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ। ਐਸਾ ਅਪਮਾਨ ਉਹੀ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਨੂੰ ਮਾਣਦਾ ਹੋਵੇ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਨੇ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਦ੍ਵਿਵਾਸਿਤਃ। ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਦਾਸ੍ਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਚੋषਿਤਃ
ਤੂੰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਕਰ ਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ।
ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਾਸਨਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਵਨਵਾਸਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਕृष੍ਣਾਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਪੁਰੁषੋ ਭਵ
ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਦੁੱਖ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਹੇ ਦੁੱਖ ਯਾਦ ਕਰ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਤੇ ਮਰਦ ਬਣ।
ਅਪ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੁਵਤ੍ਸੁ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਅਮਰ੍षਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਤ੍ਵਮਮਰ੍षੋ ਹ੍ਯੇਵ ਪੌਰੁषਮ੍
ਜਦੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਾਪਸੰਦ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਣ ਨੂੰ ਮਿਲਣ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਦਿਖਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਗੁੱਸਾ ਹੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰੋਧੋ ਬਲਂ ਤਥਾ ਵੀਰ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਯੋਗੋऽਸ੍ਤ੍ਰਲਾਘਵਮ੍। ਇਹ ਤੇ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਪਾਰ੍ਥ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਪੁਰੁषੋ ਭਵ
ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ, ਤਾਕਤ, ਹਿੰਮਤ, ਗਿਆਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਤੇ ਹੁਨਰ ਇੱਥੇ ਦਿਖਾ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਲੜ ਤੇ ਮਰਦ ਬਣ।
ਲੋਹਾਭਿਸਾਰੋ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਕਰ੍ਦਮਮ੍। ਪੁष੍ਟਾਸ੍ਤੇऽਸ਼੍ਵਾ ਭृਤਾ ਯੋਧਾਃ ਸ਼੍ਵੋ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਸਕੇਸ਼ਵਃ
ਲੋਹੇ ਦੀ ਜੰਗੀ ਪਹਿਨਾਵਾ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਸੁੱਥਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਆਪਣੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜ।
ਅਸਮਾਗਮ੍ਯ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਂਯੁਗੇ ਕਿਂ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ। ਆਰੁਰੁਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਯਥਾ ਮਨ੍ਦਃ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਤਾਂ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਕਤ੍ਥਸਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਅਕਤ੍ਥਨ੍ਪੁਰੁषੋ ਭਵ। ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਚ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕੌਂਤੀਏ, ਪਰ ਮਰਦ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਨਾ ਮਾਰੇ। ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਲਯ ਤੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਬਲਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਸਮਂ ਯੁਧਿ । ਅਜਿਤ੍ਵਾ ਸਂਯੁਗੇ ਪਾਰ੍ਥ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਥਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ
ਡਰੋਣ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਵੀ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ। ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾਂਦਾ, ਰਾਜ ਦੀ ਆਸ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਧਨੁषਿ ਚਾਚਾਰ੍ਯਂ ਵੇਦਯੋਰਨ੍ਤਗਂ ਦ੍ਵਯੋਃ। ਯੁਧਿ ਧੁਰ੍ਯਮਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਨੀਕਚਰਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਗੇ ਅਗੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਚੂਤ ਵੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਂ ਪਾਰ੍ਥ ਜੇਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਤਨ੍ਮृषਾ । ਨ ਹਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ ਵਾਤੇਨ ਮੇਰੁਮੁਨ੍ਮਥਿਤਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਤੂੰ ਡਰੋਣ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਹ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਨਿਲੋ ਵਾ ਵਹੇਨ੍ਮੇਰੁਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ਵਾਪਿ ਨਿਪਤੇਨ੍ਮਹੀਮ੍। ਯੁਗਂ ਵਾ ਰਿਵਰ੍ਤੇਤ ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਤ੍ਥ ਮਾਮ੍
ਜੇ ਹਵਾ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਡਾ ਲਵੇ, ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਜਾਂ ਜੁਗ ਮੁੜ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਵੇ—ਇਹ ਸਭ ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਜੋ ਆਖਿਆ ਉਹ ਸੱਚ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਕੋ ਹ੍ਯਸ੍ਤਿ ਜੀਵਿਤਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਪਰਾਪ੍ਯੇਮਮਰਿਮਰ੍ਦਨਮ੍ । ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਾ ਇਤਰੋ ਵਾਪਿ ਕੋਨ੍ਯਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਗृਹਾਨ੍ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਕੌਣ, ਜੋ ਜੀਉਣ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇਗਾ? ਪਾਰਥ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਘਰ ਵਾਪਸ ਸਲਾਮਤ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਥਮਾਭ੍ਯਾਮਭਿਧ੍ਯਾਤਃ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਦਾਰੁਣੇਨ ਵਾ। ਰਣੇ ਜੀਵਨ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪਦਾ ਭੂਮਿਪੁਮਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੱਜ ਜਾਂਣ ਜਾਂ ਛੂਹ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਿਉਂਦਾ ਬਚ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਿਂ ਦਰ੍ਦੁਰਃ ਕੂਪਸ਼ਯੋ ਯਥੇਮਾਂ ਨ ਬੁਧ੍ਯਸੇ ਰਾਜਚਮੂਂ ਸਮੇਤਾਮ੍। ਦੁਰਾਧਰ੍षਾਂ ਦੇਵਚਮੂਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਂ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੈਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਿਵ ਦ੍ਯਾਮ੍
ਤੂੰ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਡੱਡੂ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਇਹ ਰਾਜਸੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਜੋ ਹਰਾਉਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਇਉਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ?
ਪ੍ਰਾਚ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯੈਰਥ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯੈ- ਰੁਦੀਚ੍ਯਕਾਮ੍ਭੋਜਸ਼ਕੈਃ ਖਸ਼ੈਸ਼੍ਚ । ਸਾਲ੍ਵੈਃ ਸਮਤ੍ਸ੍ਯੈਃ ਕੁਰੁਮਧ੍ਯਦੇਸ਼੍ਯੈ- ਰ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੈਃ ਪੁਲਿਨ੍ਦੈਰ੍ਦ੍ਰਵਿਡਾਨ੍ਧ੍ਰਕਾਞ੍ਚ੍ਯੈਃ
ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਦੱਖਣ, ਉੱਤਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਕਾਂਭੋਜ, ਸ਼ਕ, ਖਸ, ਸਾਲਵ, ਮਤਸ੍ਯ, ਕੁਰੂ ਦੇ ਮੱਧ ਦੇਸ਼ ਦੇ, ਮਲੇਛ, ਪੁਲਿੰਦ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ, ਆਂਧ੍ਰ, ਕਾਂਚੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ—
ਨਾਨਾਜਨੌਘਂ ਯੁਧਿ ਸਂਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਂ ਗਾਙ੍ਗਂ ਯਥਾ ਵੇਗਮਪਾਰਣੀਯਮ੍। ਮਾਂ ਚ ਸ੍ਥਿਤਂ ਨਾਨਾਬਲਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਯੁਯੁਤ੍ਸਸੇ ਮਨ੍ਦ ਕਿਮਲ੍ਪਬੁਦ੍ਧੇ
ਜੰਗ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਭੀੜ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੀ ਰੁਕ ਨਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ—ਇਹ ਕੀ ਮੂਰਖਤਾ ਹੈ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ?
ਅਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਾਵਿषੁਧੀ ਚੈਵ ਅਗ੍ਨਿਦਤ੍ਤਂ ਚ ਤੇ ਰਥਮ੍। ਜਾਨੀਮੋ ਹਿ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥ ਕੇਤੁਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਅਖੰਡ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਥ, ਜੋ ਅੱਗ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਜੰਗ ਵਿਚ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਦਿਵਿਆ ਝੰਡਾ ਵੀ ਪਛਾਣਦੇ ਹਾਂ।
ਅਕਤ੍ਥਮਾਨੋ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਕਤ੍ਥਸੇऽਰ੍ਜੁਨ ਕਿਂ ਬਹੁ । ਪਰ੍ਯਾਯਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਰੇਤਸ੍ਯ ਨੈਤਤ੍ਸਿਧ੍ਯਾਤਿ ਕਤ੍ਥਨਾਤ੍
ਬਿਨਾ ਸ਼ੇਖੀ ਮਾਰੇ ਲੜ। ਅਰਜੁਨ, ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ? ਜਿੱਤ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਪਰਾਲੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਖਾਲੀ ਸ਼ੇਖੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਯਦੀਦਂ ਕਤ੍ਥਨਾਲ੍ਲੋਕੇ ਸਿਧ੍ਯੇਤ੍ਕਰ੍ਮ ਧਨਞ੍ਜਯ। ਸਰ੍ਵੇ ਭਵੇਯੁਃ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾਃ ਕਤ੍ਥਨੇ ਕੋ ਹਿ ਦੁਰ੍ਗਤਃ
ਜੇ, ਧਨੰਜਯ, ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਕੰਮ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੇਖੀ ਨਾਲ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਮਨ-ਚਾਹਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਸ਼ੇਖੀ ਕਰਕੇ ਕੌਣ ਕਦੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪਿਆ?
ਜਨਾਮਿ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਹਾਯਂ ਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਤਾਲਮਾਤ੍ਰਮ੍ । ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯੋਦ੍ਧਾ ਜਾਨਾਨਸ੍ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਮੇਤਦ੍ਧਰਾਮਿ
ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਾਪ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਲੜਾਕੂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਰਾਜ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਤੁ ਪਰ੍ਯਾਯਧਰ੍ਮੇਮ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ। ਮਨਸੈਵਾਨੁਕੂਲਾਨਿ ਧਾਤੈਵ ਕੁਰੁਤੇ ਵਸ਼ੇ
ਪਰ, ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਮਨ ਦੇ ਰੁਝਾਨ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਸਮਾ ਭੁਕ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਿਲਪਤਸ੍ਤਵ। ਭੂਯਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍
ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਕੇ ਤੂੰ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਰੋਇਆ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੁੜ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ।
ਕ੍ਵ ਤਦਾ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਤੇऽਭੂਦ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦਾਸਪਣੈਰ੍ਜਿਤਃ। ਕ੍ਵ ਤਦਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਬਲਮਾਸੀਚ੍ਚ ਫਾਲ੍ਗੁਨ
ਜਦ ਤੂੰ ਦਾਸੀ ਬਣਨ ਦੀ ਸ਼ਰਤ 'ਤੇ ਹਾਰਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰਾ ਗਾਂਡੀਵ ਕਿੱਥੇ ਸੀ? ਫਾਲਗੁਨ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿੱਥੇ ਸੀ?
ਸਗਦਾਦ੍ਭੀਮਸੇਨਾਦ੍ਵਾ ਫਾਲ੍ਗੁਨਾਦ੍ਵਾ ਸਗਾਣ੍ਡਿਵਾਤ੍। ਨ ਵੈ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਦਾ ਯੋ ਭੂਦ੍ਵਿਨਾ ਕृष੍ਣਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਂ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗਦਾ ਜਾਂ ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਬਚਾਅ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਸਿਵਾਏ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ।