ਵਿਰਾਟਦ੍ਰੁਪਦੌ ਚੋਭੌ ਬ੍ਰੂਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ । ਨ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤਾਰੋ ਭृਤ੍ਯੈਰਪਿ ਮਹਾਗੁਣੈਃ । ਤਥਾਰ੍ਥਪਤਿਭਿਰ੍ਭृਤ੍ਯਾ ਯਤਃ ਸृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਤਃ
ਮੇਰੀ ਵੱਲੋਂ ਵਿਰਾਟ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖੀਂ—'ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਮਾਲਕ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ, ਨਾ ਹੀ ਐਸੇ ਗੁਣੀ ਨੌਕਰ। ਨੌਕਰ ਤਾਂ ਮਾਲਕਾਂ ਲਈ ਬਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।'
ਅਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯੋऽਯਂ ਨਰਪਤਿਰ੍ਯੁਵਯੋਰਿਤਿ ਚਾਗਤਮ੍
ਇਹ ਵੀ ਆਖੀਂ ਕਿ ਇਹ ਰਾਜਾ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਹਾਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹੁਣ ਇਹ ਗੱਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਤੇ ਯੂਯਂ ਸਂਹਤਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਮਮਾਪਿ ਚ। ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥਂ ਚ ਪ੍ਰਯੁਦ੍ਧ੍ਯਧ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸਹ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹਿੱਤ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੋ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ। ਏष ਤੇ ਸਮਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਲਬ੍ਧਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾਪਿ ਸਃ
ਮੇਰੀ ਵੱਲੋਂ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਆਖੀਂ—'ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੱਕ ਦਾ ਹੈ।'
ਦ੍ਰੋਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਮਰੇ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸੇ ਹਿਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਸਮੁਹृਤ੍ਪਾਪਂ ਕੁਰੁ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਮਿਲੇਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਸਮਝ ਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਮਥੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਉਲੂਕ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਨ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਕੌਰਵਃ
ਉਲੂਕਾ, ਮੇਰੀ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ ਨੂੰ ਆਖੀਂ—'ਉਸਨੂੰ ਔਰਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਕੌਰਵ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ।'
ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਧਨ੍ਵਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯੇਦਾਨੀਂ ਸੁਨਿਰ੍ਭਯਃ । ਕੁਰੁ ਕਰ੍ਮ ਰਣੇ ਯਤ੍ਤਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪੌਰੁषਂ ਤਵ
ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹੁਣ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰੇ; ਪੂਰੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖੀਏ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੋਲੂਕਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਧਨਞ੍ਜਯਂ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਃ
ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਉਲੂਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—'ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਫੇਰ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਆਖੀਂ।'
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਧਿ ਪृਤਿਵੀਮਿਮਾਮ੍ । ਅਥਵਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋਸ੍ਮਾਭੀ ਰਣੇ ਵੀਰ ਸ਼ਯਿष੍ਯਸਿ
ਜਾਂ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰੀਂਗਾ, ਜਾਂ ਜੇ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ ਪਿਆ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਵੀਰ।
ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਾਸਨਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਵਨਵਾਸਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਕृष੍ਣਾਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਪੁਰੁषੋ ਭਵ
ਪਾਂਡਵ, ਰਾਜ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਜਾਣ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਔਖਾਈ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਤੇ ਮਰਦ ਬਣ।
ਯਦਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਸੂਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਿਦਮਾਗਤਮ੍ । ਬਲਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਚ ਪਰਂ ਚਾਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਲਾਘਵਮ੍
ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਹੁਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਤਾਕਤ, ਹਿੰਮਤ, ਵਿਰਤਾ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਲਾ।
ਪੌਰੁषਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਕੋਪਸ੍ਯ ਕੁਰੁ ਨਿष੍ਕृਤਿਮ੍। ਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟਸ੍ਯ ਦੀਨਸ੍ਯ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲੋषਿਤਸ੍ਯ ਚ। ਹृਦਯਂ ਕਸ੍ਯ ਨ ਸ੍ਫੋਟੇਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾਦ੍ਧਂਸ਼ਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਿਖਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਭੜਾਸ ਕੱਢ। ਜੋ ਬੰਦਾ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਦੁੱਖੀ, ਹਤਾਸ਼ ਤੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ?
ਕੁਲੇ ਜਾਤਸ੍ਯ ਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਪਰਿਵਿਤ੍ਤੇष੍ਵਗृਧ੍ਯਤਃ। ਆਸ੍ਥਿਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕੋਪਂ ਕਸ੍ਯ ਨ ਦੀਪਯੇਤ੍
ਜੋ ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਬਹਾਦਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਲ ਨਾਂ ਤੱਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਹੱਥੋਂ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਿਹੜਾ ਆਦਮੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਭੜਕ ਉਠੇਗਾ?
ਯਤ੍ਤਦੁਕ੍ਤਂ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤਦ੍ਵਿਭਾਵ੍ਯਤਾਮ੍। ਅਕਰ੍ਮਣਾ ਕਤ੍ਥਿਤੇਨ ਸਨ੍ਤਃ ਕੁਪੁਰੁषਂ ਵਿਦੁਃ
ਜੋ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਆਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਦਿਖਾ। ਜਿਹੜਾ ਬੰਦਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ ਤੇ ਸਿਰਫ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮਾਰੇ, ਅਕਲਮੰਦ ਉਸਨੂੰ ਨਿਕੰਮਾ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਅਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਾਨਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਪੁਨਰੁਦ੍ਧਰ। ਦ੍ਵਾਵਰ੍ਥੌ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਕੁਰੁ ਪੌਰੁषਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕੰਮ ਉਸ ਵਾਸਤੇ ਹਨ ਜੋ ਲੜਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦਿਖਾ।
ਪਰਾਜਿਤੋऽਸਿ ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਕृष੍ਣਾ ਚਾਨਾਯਿਤਾ ਸਭਾਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਯੋऽਮਰ੍षੋ ਮਨੁष੍ਯੇਣ ਕਰ੍ਤੁ ਪੁਰੁषਮਾਨਿਨਾ
ਤੂੰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ। ਐਸਾ ਅਪਮਾਨ ਉਹੀ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਨੂੰ ਮਾਣਦਾ ਹੋਵੇ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਨੇ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਦ੍ਵਿਵਾਸਿਤਃ। ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਦਾਸ੍ਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਚੋषਿਤਃ
ਤੂੰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਕਰ ਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ।
ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਾਸਨਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਵਨਵਾਸਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਕृष੍ਣਾਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਪੁਰੁषੋ ਭਵ
ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਦੁੱਖ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਹੇ ਦੁੱਖ ਯਾਦ ਕਰ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਤੇ ਮਰਦ ਬਣ।
ਅਪ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੁਵਤ੍ਸੁ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਅਮਰ੍षਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਤ੍ਵਮਮਰ੍षੋ ਹ੍ਯੇਵ ਪੌਰੁषਮ੍
ਜਦੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਾਪਸੰਦ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਣ ਨੂੰ ਮਿਲਣ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਦਿਖਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਗੁੱਸਾ ਹੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰੋਧੋ ਬਲਂ ਤਥਾ ਵੀਰ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਯੋਗੋऽਸ੍ਤ੍ਰਲਾਘਵਮ੍। ਇਹ ਤੇ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਪਾਰ੍ਥ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਪੁਰੁषੋ ਭਵ
ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ, ਤਾਕਤ, ਹਿੰਮਤ, ਗਿਆਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਤੇ ਹੁਨਰ ਇੱਥੇ ਦਿਖਾ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਲੜ ਤੇ ਮਰਦ ਬਣ।
ਲੋਹਾਭਿਸਾਰੋ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਕਰ੍ਦਮਮ੍। ਪੁष੍ਟਾਸ੍ਤੇऽਸ਼੍ਵਾ ਭृਤਾ ਯੋਧਾਃ ਸ਼੍ਵੋ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਸਕੇਸ਼ਵਃ
ਲੋਹੇ ਦੀ ਜੰਗੀ ਪਹਿਨਾਵਾ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਸੁੱਥਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਆਪਣੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜ।
ਅਸਮਾਗਮ੍ਯ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਂਯੁਗੇ ਕਿਂ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ। ਆਰੁਰੁਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਯਥਾ ਮਨ੍ਦਃ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਤਾਂ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਕਤ੍ਥਸਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਅਕਤ੍ਥਨ੍ਪੁਰੁषੋ ਭਵ। ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਚ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕੌਂਤੀਏ, ਪਰ ਮਰਦ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਨਾ ਮਾਰੇ। ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਲਯ ਤੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਬਲਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਸਮਂ ਯੁਧਿ । ਅਜਿਤ੍ਵਾ ਸਂਯੁਗੇ ਪਾਰ੍ਥ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਥਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ
ਡਰੋਣ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਵੀ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ। ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾਂਦਾ, ਰਾਜ ਦੀ ਆਸ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਧਨੁषਿ ਚਾਚਾਰ੍ਯਂ ਵੇਦਯੋਰਨ੍ਤਗਂ ਦ੍ਵਯੋਃ। ਯੁਧਿ ਧੁਰ੍ਯਮਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਨੀਕਚਰਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਗੇ ਅਗੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਚੂਤ ਵੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਂ ਪਾਰ੍ਥ ਜੇਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਤਨ੍ਮृषਾ । ਨ ਹਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ ਵਾਤੇਨ ਮੇਰੁਮੁਨ੍ਮਥਿਤਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਤੂੰ ਡਰੋਣ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਹ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਨਿਲੋ ਵਾ ਵਹੇਨ੍ਮੇਰੁਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ਵਾਪਿ ਨਿਪਤੇਨ੍ਮਹੀਮ੍। ਯੁਗਂ ਵਾ ਰਿਵਰ੍ਤੇਤ ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਤ੍ਥ ਮਾਮ੍
ਜੇ ਹਵਾ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਡਾ ਲਵੇ, ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਜਾਂ ਜੁਗ ਮੁੜ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਵੇ—ਇਹ ਸਭ ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਜੋ ਆਖਿਆ ਉਹ ਸੱਚ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਕੋ ਹ੍ਯਸ੍ਤਿ ਜੀਵਿਤਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਪਰਾਪ੍ਯੇਮਮਰਿਮਰ੍ਦਨਮ੍ । ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਾ ਇਤਰੋ ਵਾਪਿ ਕੋਨ੍ਯਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਗृਹਾਨ੍ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਕੌਣ, ਜੋ ਜੀਉਣ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇਗਾ? ਪਾਰਥ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਘਰ ਵਾਪਸ ਸਲਾਮਤ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਥਮਾਭ੍ਯਾਮਭਿਧ੍ਯਾਤਃ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਦਾਰੁਣੇਨ ਵਾ। ਰਣੇ ਜੀਵਨ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪਦਾ ਭੂਮਿਪੁਮਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੱਜ ਜਾਂਣ ਜਾਂ ਛੂਹ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਿਉਂਦਾ ਬਚ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਿਂ ਦਰ੍ਦੁਰਃ ਕੂਪਸ਼ਯੋ ਯਥੇਮਾਂ ਨ ਬੁਧ੍ਯਸੇ ਰਾਜਚਮੂਂ ਸਮੇਤਾਮ੍। ਦੁਰਾਧਰ੍षਾਂ ਦੇਵਚਮੂਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਂ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੈਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਿਵ ਦ੍ਯਾਮ੍
ਤੂੰ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਡੱਡੂ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਇਹ ਰਾਜਸੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਜੋ ਹਰਾਉਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਇਉਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ?