ਗੁਣੈਰਪ੍ਸਰਸਾਂ ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਮੇਨਕੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਸੇ। ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਮੇ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁ
'ਮੈਨਕਾ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਕਰ, ਸੁਣ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਅਸਾਵਾਦਿਤ੍ਯਸ਼ਙ੍ਕਾਸ਼ੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਤਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਮਮ ਕਮ੍ਪਯਤੇ ਮਨਃ
'ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਮੇਨਕੇ ਤਵ ਭਾਰੋऽਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਃ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ। ਸ਼ਂਸਿਤਾਤ੍ਮਾ ਸੁਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਉਗ੍ਰੇ ਤਪਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
'ਮੈਨਕਾ, ਇਹ ਕੰਮ ਤੇਰਾ ਹੈ: ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਪੱਕਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਤੇ ਉੱਗੇ ਤਪ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਸ ਮਾਂ ਨ ਚ੍ਯਾਵਯੇਤ੍ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਤਂ ਵੈ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਲੋਭਯ। ਚਰ ਤਸ੍ਯ ਤਪੋਵਿਘ੍ਨਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
'ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟਾ ਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੁਭਾ; ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾ ਤੇ ਮੇਰਾ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਕਰ।'
ਰੂਪਯੌਵਨਮਾਧੁਰ੍ਯਚੇष੍ਟਿਤਸ੍ਮਿਤਭਾषਣੈਃ। ਲੋਭਯਿਤ੍ਵਾ ਵਰਾਰੋਹੇ ਤਪਸਸ੍ਤਂ ਨਿਵਰ੍ਤਯ
'ਸੁੰਦਰਤਾ, ਜਵਾਨੀ, ਮਿੱਠਾਸ, ਹਲਚਲ, ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੁਭਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪ ਤੋਂ ਹਟਾ।'
ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਕੋਪਨਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਹ੍ਯੇਨਂ ਜਾਨਾਤਿ ਭਗਵਾਨਪਿ
'ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਭਗਵਾਨ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੁਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।'
ਤੇਜਸ੍ਤਪਸਸ਼੍ਚੈਵ ਕੋਪਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਤ੍ਵਮਪ੍ਯੁਦ੍ਵਿਜਸੇ ਯਸ੍ਯ ਨੋਦ੍ਵਿਜੇਯਮਹਂ ਕਥਮ੍
'ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਤਪ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਤੂੰ ਵੀ ਡਰਦੀ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਡਰਾਂ?'
ਮਹਾਭਾਗਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਯਃ ਪੁਤ੍ਰੈਰਿष੍ਟੈਰ੍ਵ੍ਯਯੋਜਯਤ੍। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਜਾਤਸ਼੍ਚ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਮਭਵਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਬਲਾਤ੍
'ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਸੀ, ਜਬਰ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਗਿਆ।'
ਸ਼ੌਚਾਰ੍ਥਂ ਯੋ ਨਦੀਂ ਚਕ੍ਰੇ ਦੁਰ੍ਗਮਾਂ ਬਹੁਭਿਰ੍ਜਲੈਃ। ਯਾਂ ਤਾਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਾਂ ਲੋਕੇ ਕੌਸ਼ਿਕੀਤਿ ਵਿਦੁਰ੍ਜਨਾਃ
'ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਪਵਿਤਰਤਾ ਲਈ ਇਕ ਦਰਿਆ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿਤਰ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।'
ਬਭਾਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਪੁਰਾ ਕਾਲੇ ਦੁਰ੍ਗੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਦਾਰਾਨ੍ਮਤਙ੍ਗੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਵ੍ਯਾਧਤਾਂ ਗਤਃ
'ਜਿੱਥੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਮਤੰਗ ਨੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ।'
ਅਤੀਤਕਾਲੇ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੇ ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਪੁਨਰਾਕ੍ਸ਼ਮਮ੍। ਮੁਨਿਃ ਪਾਰੇਤਿ ਨਦ੍ਯਾ ਵੈ ਨਾਮ ਚਕ੍ਰੇ ਤਦਾ ਪ੍ਰਭੁਃ
'ਜਦੋਂ ਅਕਾਲ ਪਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਿਸ਼ੀ ਮੁੜ ਅਕਸ਼ਮਾਂ ਆਇਆ, ਤੇ ਓਥੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪਾਰੇਤੀ ਰੱਖਿਆ।'
ਮਤਙ੍ਗਂ ਯਾਜਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰੇ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਚ ਸੋਮਂ ਭਯਾਦ੍ਯਸ੍ਯ ਗਤਃ ਪਾਤੁਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
'ਓਥੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮਤੰਗ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਈ, ਤੇ ਤੂੰ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'
ਚਕਾਰਾਨ੍ਯਂ ਚ ਲੋਕਂ ਵੈ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਂਪਦਾ। ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਵਣਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਕਾਰ ਯਃ। ਗੁਰੁਸ਼ਾਪਹਤਸ੍ਯਾਪਿ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੋਃ ਸ਼ਰਣਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਸ਼੍ਰਵਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਤਾਰੇ ਬਣਾਏ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਨੂੰ ਆਸ਼੍ਰਯ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਸ਼ਾਪਂ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਕਥਂ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਕੌਸ਼ਿਕਃ। ਅਵਮਤ੍ਯ ਤਦਾ ਦੇਵੈਰ੍ਯਜ੍ਞਾਙ੍ਗਂ ਤਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਕੌਸ਼ਿਕ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਕਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਕੇ ਯਜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਚੁਕੇ ਸਨ?
ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਯਜ੍ਞਾਙ੍ਗਾਨ੍ਯਸृਜਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਨਿਨਾਯ ਚ ਤਦਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਂ ਸ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਨੇ ਹੋਰ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਗ ਬਣਾਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਏਤਾਨਿ ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਭृਸ਼ਮੁਦ੍ਵਿਜੇ। ਯਥਾऽਸੌ ਨ ਦਹੇਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਥਾऽऽਜ੍ਞਾਪਯ ਮਾਂ ਵਿਭੋ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਇਹ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਡਰਦੀ ਹਾਂ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ ਕਿ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਨਾ ਦੇ।
ਤੇਜਸਾ ਨਿਰ੍ਦਹੇਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਕਮ੍ਪਯੇਦ੍ਧਰਣੀਂ ਪਦਾ। ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪੇਚ੍ਚ ਮਹਾਮੇਰੁਂ ਤੂਰ੍ਣਮਾਵਰ੍ਤਯੇਦ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਸੰਗੜ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਾਦृਸ਼ਂ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍। ਕਥਮਸ੍ਮਦ੍ਵਿਧਾ ਨਾਰੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮਭਿਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਔਰਤ ਕਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁਕੇ ਹਨ?
ਹੁਤਾਸ਼ਨਮੁਖਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਸੂਰ੍ਯਚਨ੍ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਕਮ੍। ਕਾਲਜਿਹ੍ਵਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਥਮਸ੍ਮਦ੍ਵਿਧਾ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਔਰਤ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਜੀਭ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ?
ਯਮਸ਼੍ਚ ਸੋਮਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षਯਸ਼੍ਚ ਸਾਧ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਵਾਲਸ੍ਵਿਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ। ਏਤੇऽਪਿ ਯਸ੍ਯੋਦ੍ਵਿਜਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾ- ਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਦृਸ਼ੀ ਨੋਦ੍ਵਿਜੇਤ
ਯਮ, ਸੋਮ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ—ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਔਰਤ ਕਿਉਂ ਨਾ ਡਰੇ?
ਤ੍ਵਯੈਵਮੁਕ੍ਤਾ ਚ ਕਥਂ ਸਮੀਪ- ਮृषੇਰ੍ਨ ਗਚ੍ਛੇਯਮਹਂ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰ। ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਮੇ ਚਿਨ੍ਤਯ ਦੇਵਰਾਜ ਯਥਾ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾऽਹਂ ਚਰੇਯਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਕਾਮਂ ਤੁ ਮੇ ਮਾਰੁਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਸਃ ਪ੍ਰਕ੍ਰੀਡਿਤਾਯਾ ਵਿਵृਣੋਤੁ ਦੇਵ। ਭਵੇਚ੍ਚ ਮੇ ਮਨ੍ਮਥਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯੇ ਸਹਾਯਭੂਤਸ੍ਤੁ ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍
ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮਾਰੂਤ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਬਣਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੇਡ ਸਕਾਂ; ਤੇ ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਨਮਥ ਮੇਰੇ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਕ ਹੋਵੇ।
ਵਨਾਚ੍ਚ ਵਾਯੁਃ ਸੁਰਭਿਃ ਪ੍ਰਵਾਯਾ- ਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਤਮृषਿਂ ਲੋਭਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਹਿਤੇ ਚੈਵ ਤਸ੍ਮਿਂ- ਸ੍ਤਤੋ ਯਯੌ ਸਾऽऽਸ਼੍ਰਮਂ ਕੌਸ਼ਿਕਸ੍ਯ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਯੂ ਵਹੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਲੁਭਾਇਆ; ਜਦ ਸਭ ਕੁਝ ਤੈਅ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਕੌਸ਼ਿਕ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਂਦਿਦੇਸ਼ ਸਦਾਗਤਿਮ੍। ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਤ ਤਦਾ ਕਾਲੇ ਮੇਨਕਾ ਵਾਯੁਨਾ ਸਹ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਦਾ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੇਨਕਾ ਵਾਯੂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਰਾਰੋਹਾ ਤਪਸਾ ਦਗ੍ਧਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍। ਮਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਤਪ੍ਯਮਾਨਂ ਮੇਨਕਾ ਭੀਰੁਰਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਫਿਰ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਮੇਨਕਾ ਨੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪਾਪ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਜਾ ਚੁਕੇ ਸਨ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਤਃ ਸਾ ਤਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੀਡਦृषਿਸਨ੍ਨਿਧੌ। ਅਪੋਵਾਹ ਚ ਵਾਸੋऽਸ੍ਯਾ ਮਾਰੁਤਃ ਸ਼ਸ਼ਿਸਂਨਿਭਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗੀ; ਵਾਯੂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਕਪੜਾ ਉਡਾ ਲਿਆ।
ਸਾਗਚ੍ਛਤ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਭੂਮਿਂ ਵਾਸਸ੍ਤਦਭਿਲਿਪ੍ਸਤੀ। ਕੁਤ੍ਸਯਨ੍ਤੀਵ ਸਵ੍ਰੀਡਂ ਮਾਰੁਤਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਮੀਨ ਵੱਲ ਗਈ, ਆਪਣਾ ਕਪੜਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ; ਤੇ ਲਜਾ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਝਿੜਕਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਰਪ੍ਯਗ੍ਨਿਸਮਤੇਜਸਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਵਿषਮਸ੍ਥਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਵੇਖਿਆ।
ਗृਦ੍ਧਾਂ ਵਾਸਸਿ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਂ ਮੇਨਕਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਅਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਵਯੋਰੂਪਾਮਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਿਵृਤਾਂ ਤਦਾ
ਮੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਮੇਨਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਬਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪਗੁਣਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਭਸ੍ਤਦਾ। ਚਕਾਰ ਭਾਵਂ ਸਂਸਰ੍ਗੇ ਤਯਾ ਕਾਮਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਗੁਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਾਮ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਬੈਠਾ।