ਤਤਸ੍ਤੇ ਮੂषਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੇਤ੍ਯਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਮਾਤੁਲੋ ਵਰ੍ਧਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਯਂ ਕ੍ਸ਼ੀਯਾਮਹੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਚੂਹੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ: 'ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ ਤਾਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਵਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਏ ਹਾਂ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਤਮਃ ਕਸ਼੍ਚਿਡ੍ਡਿਣ੍ਡਿਕੋ ਨਾਮ ਮੂषਿਕਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਨਂ ਰਾਜਨ੍ਮੂषਿਕਾਣਾਂ ਮਹਾਗਣਮ੍
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸਮਝਦਾਰ, ḍਿṇḍਿਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਚੂਹਾ, ਰਾਜਨ, ਚੂਹਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਵੋ ਨਦੀਤੀਰਂ ਸਹਿਤਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਪृष੍ਠਤੋऽਹਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹੈਵ ਮਾਤੁਲੇਨ ਤੁ
'ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਚੱਲੀਏ; ਮੈਂ ਪਿੱਛੋਂ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆਵਾਂਗਾ।'
ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਦਾ। ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚੈਵ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਡਿਣ੍ਡਿਕਸ੍ਯ ਵਚੋऽਰ੍ਥਵਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਆਖ ਕੇ, 'ਵਧੀਆ ਆਖਿਆ, ਵਧੀਆ ਆਖਿਆ,' ਕਹਿ ਕੇ ḍਿṇḍਿਕਾ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਵਿਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਤਤਃ ਸੋऽਥ ਡਿਣ੍ਡਿਕਂ ਹ੍ਯੁਪਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍। ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸੁਰਞ੍ਜਸਾ
ਪਰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਬਿੱਲੇ ਨੇ ḍਿṇḍਿਕਾ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ; ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਚੂਹੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਫ਼ੌਰਨ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤ੍ਰ ਵृਦ੍ਧਤਮਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕੋਲਿਕੋ ਨਾਮ ਮੂषਿਕਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਨਂ ਰਾਜਞ੍ਜ੍ਞਾਤਿਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਉਥੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਕੋਲਿਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਚੂਹਾ, ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਨ ਮਾਤੁਲੋ ਧਰ੍ਮਕਾਮਸ਼੍ਛਦ੍ਮਮਾਤ੍ਰਂ ਕृਤਾ ਸ਼ਿਖਾ। ਨ ਮੂਲਫਲਭਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿष੍ਠਾ ਭਵਤਿ ਲੋਮਸ਼ਾ
'ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਉਸ ਦਾ ਚੋਟੀ ਰੱਖਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵਾ ਹੈ। ਜੋ ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਲੈਟਰੀ ਕਦੇ ਵੀ ਵਾਲਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।'
ਅਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਗਣਸ਼੍ਚ ਪਰਿਹੀਯਤੇ । ਅਦ੍ਯ ਸਪ੍ਤਾष੍ਟਦਿਵਸਾਨ੍ਡਿਣ੍ਡਿਕੋਪਿ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਡੀ ਟੋਲੀ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ; ਅੱਜ ਸੱਤ-ਅੱਠ ਦਿਨ ਹੋ ਗਏ, ḍਿṇḍਿਕਾ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੂषਿਕਾ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਬਿਡਾਲੋਪਿ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਜਗਾਮੈਵ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਚੂਹੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ; ਤੇ ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਬਿੱਲਾ ਵੀ ਜਿਥੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਨ੍ਬੈਡਾਲਂ ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਚਰਸਿ ਜ੍ਞਾਤਿषੁ ਸਦਾ ਬਿਡਾਲੋਮੂषਿਕੇष੍ਵਿਵ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ, ਬਿੱਲੇ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੂਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਿੱਲੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਕਿਲ ਤੇ ਵਾਕ੍ਯਮਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਮ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਦਮ੍ਭਨਾਰ੍ਥਾਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚੋਪਸ਼ਮਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਵੱਖ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਵੱਖ; ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਲਈ ਤੂੰ ਵੇਦ ਤੇ ਸਿਆਮਤਾ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਛਦ੍ਮ ਤ੍ਵਿਦਂ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠੋऽਸਿ ਨਰਰ੍षਭ
ਇਹ ਭੇਸ ਛੱਡ ਦੇ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਅਪਣਾ; ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ।
ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਪृਥਿਵੀਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਦੇਹਿ ਦਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯਃ ਪਿਤृਭ੍ਯਸ਼੍ਚਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਦਾਨ ਦੇ।
ਕ੍ਲਿष੍ਟਾਯਾ ਵਰ੍षਪੂਗਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਤੁਰ੍ਮਾਤृਹਿਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਾਸ਼੍ਰੁ ਰਣੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸਂਮਾਨਂ ਪਰਮਾਵਹ
ਮਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਹਿ ਕੇ, ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੁੰਝ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਾਣ ਦਿਵਾ।
ਪਞ੍ਚਗ੍ਰਾਮਾ ਵृਤਾ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਰਾਸ੍ਮਾਭਿਰਪਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਯੁਧ੍ਯਾਮਹੇ ਕਥਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਕੋਪਯੇਮ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਜੋ ਪੰਜ ਪਿੰਡ ਅਸੀਂ ਬੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮੰਗੇ ਸਨ, ਉਹ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਮੰਗ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਲੜੀਏ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਗੁੱਸਾ ਕਰੀਏ?
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਦੁष੍ਟਭਾਵਸ੍ਯ ਸਂਤ੍ਯਾਗੋ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਚ। ਜਾਤੁषੇ ਚ ਗृਹੇ ਦਾਹਂ ਸ੍ਮਰ ਤਂ ਪੁਰੁषੋ ਭਵ
ਤੇਰੀ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਕਰਕੇ ਵਿਦੁਰਾ ਵੀ ਛੱਡ ਗਿਆ; ਲੱਖ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰ, ਤੇ ਅਸਲ ਮਰਦ ਬਣ।
ਯਚ੍ਚ ਕृष੍ਣਮਵੋਚਸ੍ਤ੍ਵਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ। ਅਯਮਸ੍ਮਿ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਮਾਯਸਮਰਾਯ ਚ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਕੁਰੂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਲੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, 'ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਚਾਹੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੰਗ, ਦੋਵੇਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।'
ਤਸ੍ਯਾਯਮਾਗਤਃ ਕਾਲਃ ਸਮਰਸ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪ। ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਮੇਤਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਹੁਣ ਉਹੀ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਲਈ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਇਸੀ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਨੁ ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਪਰਂ ਲਾਭਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯਤੇ। ਕਿਂਚ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਸਂਪ੍ਰਥਿਤੋ ਭੁਵਿ
ਕਿਸ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਹੋਰ ਲਾਭ ਵੱਡਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਹੈ।
ਦ੍ਰੋਣਾਦਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕृਪਾਚ੍ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਤੁਲ੍ਯਯੋਨੌ ਸਮਬਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕੋਲੋਂ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਜਨਮ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੋਵੇਂ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ, ਤੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰੂਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਸਮੀਪਤਃ। ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥਂ ਚ ਯਤ੍ਤੋ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿਯੋਧਯ
ਤੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਖੀਂ, 'ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।'
ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਚ ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਮਾਯਯਾ ਕृਤਵਾਨਸਿ। ਤਤ੍ਤਥੈਵ ਪੁਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਰ੍ਜੁਨੋ ਮਾਮਭਿਦ੍ਰਵ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਦਿਖਾਇਆ ਸੀ, ਓਹੋ ਹੀ ਫਿਰ ਕਰ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖ ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਂ ਚ ਮਾਯਾਂ ਵੈ ਕੁਹਕਾ ਵਾਪਿ ਭੀषਣਾ । ਆਤ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਙ੍ਗ੍ਰਮੇ ਵਹਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤਿਗਰ੍ਜਨਾਃ
ਚਾਹੇ ਜਾਦੂ ਹੋਵੇ, ਮਾਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਡਰਾਉਣੀ ਟੋਣੇਬਾਜ਼ੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣਗੀਆਂ।
ਵਯਮਪ੍ਯੁਤ੍ਸਹੇਮ ਦ੍ਯਾਂ ਖਂ ਚ ਗਚ੍ਛੇਮ ਮਾਯਯਾ । ਰਸਾਤਲਂ ਵਿਸ਼ਾਮੋਪਿ ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾ ਪੁਰਮੇਵ ਤੁ
ਅਸੀਂ ਵੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਜਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੱਕ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਮ ਚ ਰੂਪਾਣਿ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇ ਬਹੂਨ੍ਯਪਿ। ਨ ਤੁ ਪਰ੍ਯਾਯਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨੁषੀਮ੍
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਵੀ ਵਿਖਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਆਖ਼ਰ ਵਿਚ ਜਿਸ ਦੀ ਮੱਤ ਥਿਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਮਨਸੈਵ ਹਿ ਭੂਤਾਨਿ ਧਾਤੈਵ ਕੁਰੁਤੇ ਵਸ਼ੇ। ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀषਿ ਚ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨਹਂ ਰਣੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਰਚਨਹਾਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ, ਕਿ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ—
ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਰ੍ਥੇਭ੍ਯੋ ਰਾਜ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਮੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸਞ੍ਜਯਸ੍ਤਵ ਭਾषਿਤਮ੍। ਮਦ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਵੈਰਂ ਵਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਰਾਜ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਤੇ ਸੰਜਯ ਨੇ ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਤੂੰ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋ।
ਸ ਸਤ੍ਯਸਙ੍ਗਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ । ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਰਣੇ ਯਤ੍ਤਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪੁਰੁषੋ ਭਵ
ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਸੱਚਾ ਰੱਖ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਬਹਾਦਰੀ ਦਿਖਾ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ। ਆਉਂਦੇ ਵੇਖੀਏ, ਅਸਲ ਮਰਦ ਬਣ।
ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਭਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਪੌਰੁषਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਕਰੋਤਿ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਸ਼ੋਕਂ ਸ ਜੀਵਤਿ ਸੁਜੀਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਆਪਣਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਸਾਫ਼ ਦਿਲੋਂ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਚੰਗੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚੈਵ ਤੇ ਕृष੍ਣ ਖ੍ਯਾਤਂ ਲੋਕੇ ਮਹਦ੍ਯਸ਼ਃ। ਅਦ੍ਯੇਦਾਨੀਂ ਵਿਜਾਨੀਮਃ ਸਨ੍ਤਿ षਣ੍ਡਾਃ ਸ਼ਸ਼੍ਰृਙ੍ਗਕਾਃ
ਤੇ ਅਚਾਨਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਖਰਗੋਸ਼ ਦੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਨਰਮਰਦ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।