ਉਪਗਮ੍ਯ ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਬਿਡਾਲਮਿਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਭਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਿਚ੍ਛਾਮਸ਼੍ਚਰ੍ਤੁਂ ਚੈਵ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੂਹੇ ਉਸ ਬਿੱਲੀ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।'
ਭਵਾਨ੍ਨੋ ਗਤਿਰਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਭਵਾਨ੍ਨਃ ਪਰਮਃ ਸੁਹृਤ੍। ਤੇ ਵਯਂ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
'ਤੁਸੀਂ ਸਾਡਾ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਮਿੱਤਰ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।'
ਭਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਸ ਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਪ੍ਰਜ੍ਞ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਿਵ ਵਜ੍ਰਭृਤ੍
'ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮੂषਿਕੈਃ ਸ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮੂषਿਕਾਨ੍ਮੂषਿਕਾਨ੍ਤਕृਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੂਹੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਉਸ ਬਿੱਲੀ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਚੂਹਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਬਿੱਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਯੋਗਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਪਸੋ ਰਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਯ ਚ। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤੁ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਚਨਂ ਭਵਤਾਂ ਹਿਤਮ੍
'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਗੱਲ ਆਖਣੀ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ।'
ਯੁष੍ਮਾਭਿਰਪਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਚਨਂ ਮਮ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਤਪਸਾਸ੍ਮਿ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਦृਢਂ ਨਿਯਮਾਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
'ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨਿਆ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਪੱਕੇ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ।'
ਨ ਚਾਪਿ ਗਮਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਕਾਂਚਿਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਸੋਸ੍ਮਿ ਨੇਯਃ ਸਦਾ ਤਾਤਾ ਨਦੀਕੂਲਮਿਤਃਪਰਮ੍
'ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਚੱਲਣ ਦੀ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਦੋਸਤੋ, ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲੰਘਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਇਆ ਕਰੋ।'
ਤਥੇਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਮੂषਿਕਾ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਵृਦ੍ਧਬਾਲਮਥੋ ਸਰ੍ਵਂ ਮਾਰ੍ਜਾਰਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਮਨ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਚੂਹਿਆਂ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਵੱਡੇ-ਛੋਟੇ ਸਾਰੇ ਕੁਝ ਬਿੱਲੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਪਾਪੋ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮੂषਿਕਾਨਥ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਪੀਵਰਸ਼੍ਚ ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਦृਢਬਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ
ਫਿਰ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਬਿੱਲਾ, ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੋਟਾ-ਤਾਜਾ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦਾ ਤੇ ਪੱਕੀ ਜ਼ੰਜੀਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੂषਿਕਾਣਾਂ ਗਣਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਭृਸ਼ਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇऽਥ ਸਃ। ਮਾਰ੍ਜਾਰੋ ਵਰ੍ਧਤੇ ਚਾਪਿ ਤੇਜੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਥੇ, ਚੂਹਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਬਿੱਲਾ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਮੂषਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੇਤ੍ਯਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਮਾਤੁਲੋ ਵਰ੍ਧਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਯਂ ਕ੍ਸ਼ੀਯਾਮਹੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਚੂਹੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ: 'ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ ਤਾਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਵਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਏ ਹਾਂ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਤਮਃ ਕਸ਼੍ਚਿਡ੍ਡਿਣ੍ਡਿਕੋ ਨਾਮ ਮੂषਿਕਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਨਂ ਰਾਜਨ੍ਮੂषਿਕਾਣਾਂ ਮਹਾਗਣਮ੍
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸਮਝਦਾਰ, ḍਿṇḍਿਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਚੂਹਾ, ਰਾਜਨ, ਚੂਹਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਵੋ ਨਦੀਤੀਰਂ ਸਹਿਤਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਪृष੍ਠਤੋऽਹਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹੈਵ ਮਾਤੁਲੇਨ ਤੁ
'ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਚੱਲੀਏ; ਮੈਂ ਪਿੱਛੋਂ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆਵਾਂਗਾ।'
ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਦਾ। ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚੈਵ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਡਿਣ੍ਡਿਕਸ੍ਯ ਵਚੋऽਰ੍ਥਵਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਆਖ ਕੇ, 'ਵਧੀਆ ਆਖਿਆ, ਵਧੀਆ ਆਖਿਆ,' ਕਹਿ ਕੇ ḍਿṇḍਿਕਾ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਵਿਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਤਤਃ ਸੋऽਥ ਡਿਣ੍ਡਿਕਂ ਹ੍ਯੁਪਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍। ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸੁਰਞ੍ਜਸਾ
ਪਰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਬਿੱਲੇ ਨੇ ḍਿṇḍਿਕਾ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ; ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਚੂਹੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਫ਼ੌਰਨ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤ੍ਰ ਵृਦ੍ਧਤਮਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕੋਲਿਕੋ ਨਾਮ ਮੂषਿਕਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਨਂ ਰਾਜਞ੍ਜ੍ਞਾਤਿਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਉਥੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਕੋਲਿਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਚੂਹਾ, ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਨ ਮਾਤੁਲੋ ਧਰ੍ਮਕਾਮਸ਼੍ਛਦ੍ਮਮਾਤ੍ਰਂ ਕृਤਾ ਸ਼ਿਖਾ। ਨ ਮੂਲਫਲਭਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿष੍ਠਾ ਭਵਤਿ ਲੋਮਸ਼ਾ
'ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਉਸ ਦਾ ਚੋਟੀ ਰੱਖਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵਾ ਹੈ। ਜੋ ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਲੈਟਰੀ ਕਦੇ ਵੀ ਵਾਲਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।'
ਅਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਗਣਸ਼੍ਚ ਪਰਿਹੀਯਤੇ । ਅਦ੍ਯ ਸਪ੍ਤਾष੍ਟਦਿਵਸਾਨ੍ਡਿਣ੍ਡਿਕੋਪਿ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਡੀ ਟੋਲੀ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ; ਅੱਜ ਸੱਤ-ਅੱਠ ਦਿਨ ਹੋ ਗਏ, ḍਿṇḍਿਕਾ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੂषਿਕਾ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਬਿਡਾਲੋਪਿ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਜਗਾਮੈਵ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਚੂਹੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ; ਤੇ ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਬਿੱਲਾ ਵੀ ਜਿਥੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਨ੍ਬੈਡਾਲਂ ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਚਰਸਿ ਜ੍ਞਾਤਿषੁ ਸਦਾ ਬਿਡਾਲੋਮੂषਿਕੇष੍ਵਿਵ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ, ਬਿੱਲੇ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੂਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਿੱਲੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਕਿਲ ਤੇ ਵਾਕ੍ਯਮਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਮ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਦਮ੍ਭਨਾਰ੍ਥਾਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚੋਪਸ਼ਮਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਵੱਖ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਵੱਖ; ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਲਈ ਤੂੰ ਵੇਦ ਤੇ ਸਿਆਮਤਾ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਛਦ੍ਮ ਤ੍ਵਿਦਂ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠੋऽਸਿ ਨਰਰ੍षਭ
ਇਹ ਭੇਸ ਛੱਡ ਦੇ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਅਪਣਾ; ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ।
ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਪृਥਿਵੀਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਦੇਹਿ ਦਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯਃ ਪਿਤृਭ੍ਯਸ਼੍ਚਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਦਾਨ ਦੇ।
ਕ੍ਲਿष੍ਟਾਯਾ ਵਰ੍षਪੂਗਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਤੁਰ੍ਮਾਤृਹਿਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਾਸ਼੍ਰੁ ਰਣੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸਂਮਾਨਂ ਪਰਮਾਵਹ
ਮਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਹਿ ਕੇ, ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੁੰਝ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਾਣ ਦਿਵਾ।
ਪਞ੍ਚਗ੍ਰਾਮਾ ਵृਤਾ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਰਾਸ੍ਮਾਭਿਰਪਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਯੁਧ੍ਯਾਮਹੇ ਕਥਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਕੋਪਯੇਮ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਜੋ ਪੰਜ ਪਿੰਡ ਅਸੀਂ ਬੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮੰਗੇ ਸਨ, ਉਹ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਮੰਗ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਲੜੀਏ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਗੁੱਸਾ ਕਰੀਏ?
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਦੁष੍ਟਭਾਵਸ੍ਯ ਸਂਤ੍ਯਾਗੋ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਚ। ਜਾਤੁषੇ ਚ ਗृਹੇ ਦਾਹਂ ਸ੍ਮਰ ਤਂ ਪੁਰੁषੋ ਭਵ
ਤੇਰੀ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਕਰਕੇ ਵਿਦੁਰਾ ਵੀ ਛੱਡ ਗਿਆ; ਲੱਖ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰ, ਤੇ ਅਸਲ ਮਰਦ ਬਣ।
ਯਚ੍ਚ ਕृष੍ਣਮਵੋਚਸ੍ਤ੍ਵਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ। ਅਯਮਸ੍ਮਿ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਮਾਯਸਮਰਾਯ ਚ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਕੁਰੂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਲੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, 'ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਚਾਹੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੰਗ, ਦੋਵੇਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।'
ਤਸ੍ਯਾਯਮਾਗਤਃ ਕਾਲਃ ਸਮਰਸ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪ। ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਮੇਤਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਹੁਣ ਉਹੀ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਲਈ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਇਸੀ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਨੁ ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਪਰਂ ਲਾਭਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯਤੇ। ਕਿਂਚ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਸਂਪ੍ਰਥਿਤੋ ਭੁਵਿ
ਕਿਸ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਹੋਰ ਲਾਭ ਵੱਡਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਹੈ।
ਦ੍ਰੋਣਾਦਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕृਪਾਚ੍ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਤੁਲ੍ਯਯੋਨੌ ਸਮਬਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕੋਲੋਂ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਜਨਮ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੋਵੇਂ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ, ਤੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ।