ਆਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੋਧਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ । ਕਰ੍ਣਂ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਚੈਵ ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਮ੍
ਭਾਰਤ, ਉਥੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਨਿਯਮ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਰਣ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਸੌਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਆਨਾਯ੍ਯ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਕਰ੍ਣੇਨ ਸਹ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਭਾਰਤ, ਉਥੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਕਰਣ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਸੌਬਲੇਨ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਨਰਰ੍षਭ । ਆਹੂਯੋਪਹ੍ਵਰੇ ਰਾਜਨ੍ਨੁਲੂਕਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੌਬਲ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਲੂਕ ਨੂੰ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਉਲੂਕ ਗਚ੍ਛ ਕੈਤਵ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਹਸੋਮਕਾਨ੍। ਗਤ੍ਵਾ ਮਮ ਵਚੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਃ
ਉਲੂਕ, ਤੂੰ ਸੌਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਮਕਾਂ ਕੋਲ ਜਾ; ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਹਿ।
ਇਦਂ ਤਤ੍ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਰ੍षਪੂਗਾਭਿਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਯੁਦ੍ਧਂ ਲੋਕਭਯਙ੍ਕਰਮ੍
ਇਹ ਉਹ ਜੰਗ ਹੈ ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸੋਚੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਉੱਤੇ ਆ ਪਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ।
ਯਦੇਤਤ੍ਕਤ੍ਥਨਾਵਾਕ੍ਯਂ ਸਞ੍ਜਯੋ ਮਹਦਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵਾਸੁਦੇਵਸਹਾਯਸ੍ਯ ਗਰ੍ਜਤਃ ਸਾਨੁਜਸ੍ਯ ਤੇ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਜੋ ਸੰਜਯ ਨੇ ਤੇਰੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਕਹੀ ਸੀ—
ਮਧ੍ਯੇ ਕਰੂਣਾਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਤਸ੍ਯ ਕਾਲੋਯਮਾਗਤਃ । ਯਥਾਵਤ੍ਸਂਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਵਾਅਦੇ ਕੀਤੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਿਵੇਂ ਕਹੇ ਸੀ, ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਤਥੈਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਬ੍ਰੂਯਾਸ੍ਤ੍ਯਂ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ
ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿ।
ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੋਮਕੈਸ਼੍ਚ ਸਕੇਕਯੈਃ। ਕਥਂ ਵਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਮਧਰ੍ਮੇ ਮਨਃ ਕृਥਾਃ। ਯ ਇਚ੍ਛਸਿ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਸ਼੍ਯਮਾਨਂ ਨृਸ਼ਂਸਵਤ੍
ਸਭ ਭਰਾਵਾਂ, ਸੋਮਕਾਂ ਅਤੇ ਕੇਕਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਰਮਕਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਤੂੰ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਮਨ ਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਿਰਦਈ ਮਨੁੱਖ?
ਅਭਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਪਾਤਾ ਤ੍ਵਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰ-ਰਹਿਤ ਕਰੇ ਅਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਹਿ ਪੁਰਾ ਗੀਤਃ ਸ਼੍ਲੋਕੋऽਯਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇਨਾਥ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਹृਤੇ ਰਾਜ੍ਯੇ ਤੁ ਦੈਵਤੈਃ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਗਾਇਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਛੀਨ ਲਈ ਸੀ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।
ਯਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਧ੍ਵਜੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਰਾ ਧ੍ਵਜ ਇਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ। ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਾਨਿ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਬੈਡਾਲਂ ਨਾਮ ਤਦ੍ਬ੍ਰਤਮ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਧਰਮ ਦਾ ਝੰਡਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚਾ ਲਹਿਰਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਪਰ ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਪ ਲੁਕਵੇਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਬਿੱਲੀ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਆਖ੍ਯਾਨਮਿਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਥਿਤਂ ਨਾਰਦੇਨੇਹ ਪਿਤੁਰ੍ਮਮ ਨਰਾਧਿਪ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵਧੀਆ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਮਾਰ੍ਜਾਰਃ ਕਿਲ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰ ਕਦਾਚਨ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇੱਕ ਮਾੜੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਬਿੱਲੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਸਤ ਸੀ, ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਕਰਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਸ ਵੈ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਨਃਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਮ੍ । ਕਰੋਮਿ ਧਰ੍ਮਮਿਤ੍ਯਾਹ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਧਰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਤਸ੍ਯ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵਿਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰਣ੍ਡਜਾਃ। ਸਮੇਤ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਮਾਰ੍ਜਾਰਂ ਤਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਪੰਛੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭੋਜਨਃ। ਆਤ੍ਮਕਾਰ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਮੇਨੇ ਚਾਰ੍ਯਾਯਾਸ਼੍ਚ ਕृਤਂ ਫਲਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ—ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਸੀ—ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਮਿਲ ਗਿਆ ਜਾਣਿਆ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਮੂषਿਕਾ ਯਯੁਃ। ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਂ ਚ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਧਾਰ੍ਮਿਕਂ ਵ੍ਰਤਚਾਰਿਣਮ੍
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਥੇ ਚੂਹੇ ਆ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਦਮ੍ਭਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾਰਤ । ਤੇषਾਂ ਮਤਿਰਿਯਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਸੀਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਫਰੇਬ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਚੂਹਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕੀਤਾ।
ਬਹੁਮਿਤ੍ਰਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇषਾਂ ਨੋ ਮਾਤੁਲੋ ਹ੍ਯਯਮ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕਰੋਤੁ ਸਤਤਂ ਵृਦ੍ਧਬਾਲਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
'ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪੱਕੇ ਮਿੱਤਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਵੱਡਿਆਂ-ਛੋਟਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।'
ਉਪਗਮ੍ਯ ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਬਿਡਾਲਮਿਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਭਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਿਚ੍ਛਾਮਸ਼੍ਚਰ੍ਤੁਂ ਚੈਵ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੂਹੇ ਉਸ ਬਿੱਲੀ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।'
ਭਵਾਨ੍ਨੋ ਗਤਿਰਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਭਵਾਨ੍ਨਃ ਪਰਮਃ ਸੁਹृਤ੍। ਤੇ ਵਯਂ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
'ਤੁਸੀਂ ਸਾਡਾ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਮਿੱਤਰ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।'
ਭਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਸ ਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਪ੍ਰਜ੍ਞ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਿਵ ਵਜ੍ਰਭृਤ੍
'ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮੂषਿਕੈਃ ਸ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮੂषਿਕਾਨ੍ਮੂषਿਕਾਨ੍ਤਕृਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੂਹੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਉਸ ਬਿੱਲੀ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਚੂਹਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਬਿੱਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਯੋਗਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਪਸੋ ਰਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਯ ਚ। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤੁ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਚਨਂ ਭਵਤਾਂ ਹਿਤਮ੍
'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਗੱਲ ਆਖਣੀ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ।'
ਯੁष੍ਮਾਭਿਰਪਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਚਨਂ ਮਮ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਤਪਸਾਸ੍ਮਿ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਦृਢਂ ਨਿਯਮਾਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
'ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨਿਆ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਪੱਕੇ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ।'
ਨ ਚਾਪਿ ਗਮਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਕਾਂਚਿਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਸੋਸ੍ਮਿ ਨੇਯਃ ਸਦਾ ਤਾਤਾ ਨਦੀਕੂਲਮਿਤਃਪਰਮ੍
'ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਚੱਲਣ ਦੀ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਦੋਸਤੋ, ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲੰਘਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਇਆ ਕਰੋ।'
ਤਥੇਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਮੂषਿਕਾ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਵृਦ੍ਧਬਾਲਮਥੋ ਸਰ੍ਵਂ ਮਾਰ੍ਜਾਰਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਮਨ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਚੂਹਿਆਂ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਵੱਡੇ-ਛੋਟੇ ਸਾਰੇ ਕੁਝ ਬਿੱਲੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਪਾਪੋ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮੂषਿਕਾਨਥ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਪੀਵਰਸ਼੍ਚ ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਦृਢਬਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ
ਫਿਰ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਬਿੱਲਾ, ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੋਟਾ-ਤਾਜਾ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦਾ ਤੇ ਪੱਕੀ ਜ਼ੰਜੀਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੂषਿਕਾਣਾਂ ਗਣਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਭृਸ਼ਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇऽਥ ਸਃ। ਮਾਰ੍ਜਾਰੋ ਵਰ੍ਧਤੇ ਚਾਪਿ ਤੇਜੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਥੇ, ਚੂਹਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਬਿੱਲਾ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।