ਤਥਾ ਪ੍ਰਤਿਭਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਦਾਨਵਸਂਕੁਲੇ। ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਕਃ ਸਹਾਯਸ੍ਤਦਾਵਭਵਤ੍
ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਖਾਂਡਵ ਵਿੱਚ ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਮੈਂ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੇਲੇ ਮੇਰਾ ਮਦਦਗਾਰ ਕੌਣ ਸੀ?
ਨਿਵਾਤਕਵਚੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਕਾਲਕੇਯੈਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵੈਃ । ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਕਃ ਸਹਾਯਸ੍ਤਦਾਭਵਤ੍
ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਤੇ ਕਾਲਕੇਯ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਜਦ ਮੈਂ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੇਲੇ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਕੌਣ ਸੀ?
ਤਥਾ ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹ ਸਙ੍ਗਰੇ। ਯੁਧ੍ਯਤੋ ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਃ ਸਹਾਯੋऽਭਵਨ੍ਮਮ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਰਾਟ ਨਗਰ ਵਿਚ, ਜਦ ਮੈਂ ਕੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੇਲੇ ਮੇਰਾ ਮਦਦਗਾਰ ਕੌਣ ਸੀ?
ਉਪਜੀਵ੍ਯ ਰਣੇ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਂ ਯਮਮ੍। ਵਰੁਣਂ ਪਾਵਕਂ ਚੈਵ ਕृਪਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਮਾਧਵਮ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦ੍ਰ, ਕੁਬੇਰ, ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਅੱਗ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਮਾਧਵ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਕੇ—
ਧਾਰਯਨ੍ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਧਨੁਸ੍ਤੇਜੋਮਯਂ ਦृਢਮ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਸ਼ਰਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿਬृਂਹਿਤਃ
ਉਹ ਅੰਡੀਵ ਨਾਮ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਖੂਤ ਤੀਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਜੋ ਅਸਮਾਨੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ,
ਕੌਰਵਾਮਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਦ੍ਰੋਣਂ ਵ੍ਯਪਦਿਸ਼ਞ੍ਛਿष੍ਯੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੋਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਾਥੀ ਹੋਣ ਨਾਲ,
ਕਥਮਸ੍ਮਦ੍ਵਿਧੋ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਭੀਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਯਸ਼ੋਹਰਮ੍ । ਵਚਨਂ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਜ੍ਰਾਯੁਧਸਮਸ੍ਵਨਮ੍
ਮੈਂ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ, ਕਿਵੇਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ 'ਮੈਂ ਡਰ ਗਿਆ ਹਾਂ', ਇਹ ਸ਼ਰਮ ਵਾਲਾ ਬੋਲ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਘਟਾ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਵਜਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਦੂਜਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ!
ਨਾਸ੍ਮਿ ਭੀਤੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਹਾਯਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ । ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥਾਯੋਗਂ ਗਚ੍ਛ ਵਾਤ੍ਰੈਵ ਤਿष੍ਠ ਵਾ
ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਸਾਥੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਂ ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਜਯਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ ।' ਵਿਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਤਤੋ ਰੁਕ੍ਮੀ ਸੇਨਾਂ ਸਾਗਰਸਂਨਿਭਾਮ੍ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮੁਪਾਗਚ੍ਛਤ੍ਤਥੈਵ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਵਿਜਯ ਦੇ ਸਮਝਦਾਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਫੌਜ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਲਈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਤਥੈਵ ਚਾਭਿਗਮ੍ਯੈਨਮੁਵਾਚ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਸ਼੍ਚ ਤੇਨਾਪਿ ਸ ਤਦਾ ਸ਼ੂਰਮਾਨਿਨਾ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਾਵੇਵ ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਾਦਪੇਯਤੁਃ। ਰੌਹਿਣੇਯਸ਼੍ਚ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਰੁਕ੍ਮੀ ਚ ਵਸੁਧਾਧਿਪ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਸਿਰਫ ਦੋ ਹੀ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਹਟੇ: ਰੋਹਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਰੁਕਮੀ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਗਤੇ ਰਾਮੇ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਭੀष੍ਮਕਸ੍ਯ ਸੁਤੇ ਤਥਾ। ਉਪਾਵਿਸ਼ਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਯ ਪੁਨਰੇਵ ਚ
ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਫਿਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਸਮਿਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਸਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਮਾਕੁਲਾ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਾਰਕੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾ ਦ੍ਯੌਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣੇਵ ਭਾਰਤ
ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਸਭਾ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਥਾ ਵ੍ਯੂਢੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ । ਕਿਮਰ੍ਕੁਰ੍ਵਂਸ਼੍ਚ ਕੁਰਵਃ ਕਾਲੇਨਾਭਿਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਫੌਜਾਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹੇ ਦੁਜਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਤਾਂ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਤਥਾ ਵ੍ਯੂਢੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਯਤ੍ਤੇषੁ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸਞ੍ਜਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਫੌਜਾਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਸੰਜਯ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਏਹਿ ਸਞ੍ਜਯ ਸਰ੍ਵ ਮੇ ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵਾਨਵਸ਼ੇषਤਃ । ਸੇਨਾਨਿਵੇਸ਼ੇ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਸੇਨਯੋਃ
'ਆ ਸੰਜਯ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ, ਕੌਰਵਾਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਤਾਇਨਾਤੀ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋਇਆ।'
ਦਿष੍ਟਮੇਵ ਪਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪੌਰੁषਂ ਚਾਪ੍ਯਨਰ੍ਥਕਮ੍ । ਯਦਹਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਮਾਨੋऽਪਿ ਯੁਦ੍ਧਦੋषਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਯੋਦਯਾਨ੍
'ਮੈਂ ਤਕਦੀਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਨੂੰ ਬੇਕਾਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਤੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ,'
ਤਥਾਪਿ ਨਿਕृਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਦ੍ਯੂਤਦੇਵਿਨਮ੍ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਨਿਯਨ੍ਤੁਂ ਵਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਾ ਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
'ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਲਾਕੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਮਾੜੇ ਜੂਏ ਦਾ ਆਦੀ ਹੈ, ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।'
ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਮੇ ਸੂਤ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਦੋषਾਨੁਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸਾ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
'ਸੂਤ, ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੁਕਸਾਨ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਪਲਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਗਤੇ ਵੈ ਯਦ੍ਭਾਵਿ ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸਞ੍ਜਯ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਃ ਕਿਲ ਰਣੇ ਤਨੁਤ੍ਯਾਗੇ ਹਿ ਪੂਜਿਤਃ
'ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ, ਸੰਜਯ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਦਾ ਕਰਤਵ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗਣਾ, ਸਦਕਾਰਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਦ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਯਮਨੁਪ੍ਰਸ਼੍ਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ। ਨ ਤੁ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਦੋषਮਿਮਮਾਧਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਤੇਰਾ ਸਵਾਲ ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁਂਦਾ ਹੈਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਇਹ ਨੁਕਸ ਦੁਰਯੋਧਨ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।'
ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਨਵਸ਼ੇषੇਣ ਵਦਤੋ ਮਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਯ ਆਤ੍ਮਨੋ ਦੁਸ਼੍ਚਰਿਤਾਦਸ਼ੁਭਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨਰਃ । ਨ ਸ ਕਾਲਂ ਨ ਵਾ ਦੇਵਾਨੇਨਸਾ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
'ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਸੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ: ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਾੜੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ ਮਾੜਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਲਈ ਨਾ ਸਮੇਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।'
ਮਹਾਰਾਜ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਂ ਯਃ ਸਰ੍ਵਮਾਚਰੇਤ੍। ਸ ਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਨਿਨ੍ਦਿਤਾਨਿ ਸਮਾਚਰਨ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਿਤ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਕਾਰਾ ਮਨੁਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਾਣ੍ਡਵੈਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਅਨੁਭੂਤਾਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੈਰ੍ਨਿਕृਤੈਰਧਿਦੇਵਨੇ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਨੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਚੌਪੜ ਦੀ ਖੇਡ ਦੌਰਾਨ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬੜੀ ਨਿੰਦਿਆ ਸਹਿ ਲਈ।
ਹਯਾਨਾਂ ਚ ਗਜਾਨਾਂ ਚ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਚਾਮਿਤਤੇਜਸਾਮ੍ । ਵੈਸ਼ਸਂ ਸਮਰੇ ਵृਤ੍ਤਂ ਯਤ੍ਤਨ੍ਮੇ ਸ਼ृਣੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕਤਲ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਸ੍ਥਿਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸਰ੍ਵਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯੋਦਯਮ੍। ਯਥਾਭੂਤਂ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾ ਵਿਮਨਾ ਭਵ
ਵੱਡੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤੂੰ ਦਿਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਤੀ ਅਤੇ ਨਾਸ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਸੁਣ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਨ ਹ੍ਯੇਵ ਕਰ੍ਤਾ ਪੁਰੁषਃ ਕਰ੍ਮਣੋਃ ਸ਼ੁਭਪਾਪਯੋਃ । ਅਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੋ ਹਿ ਪੁਰੁषਃ ਕਾਰ੍ਯਤੇ ਦਾਰੁਯਨ੍ਤ੍ਰਵਤ੍
ਇਨਸਾਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਹ ਅਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਲੱਕੜ ਦੇ ਪਤਲੇ ਵਾਂਗ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੇਚਿਦੀਸ਼੍ਵਰਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਾਃ ਕੇਚਿਦੇਵ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਰਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਤ੍ਰੈਧਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਦਨਰ੍ਥਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ, ਕੁਝ ਸਿਰਫ਼ ਮੌਕੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦਿਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਕੇ ਸੁਣ।
ਹਿਰਣ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਨਿਵਿष੍ਟੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਨ੍ਤ ਮਹਾਰਾਜ ਕੌਰਵੇਯਾ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ ਹਿਰਣਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਡੇਰਾ ਲਾ ਚੁੱਕੇ, ਤਦੋਂ ਰਾਜਾ, ਕੌਰਵਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਡੇਰਾ ਲਾਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਨਿਵੇਸ੍ਯ ਬਲਮੋਜਸਾ । ਸਂਮਾਨਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਤੀਨ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਗੁਲ੍ਮਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫੌਜ ਦੇ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ।