ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਗਮਤ੍। ਤਤਃ ਸ ਕਵਚੀ ਧਨ੍ਵੀ ਤਲੀ ਖਙ੍ਗੀ ਸ਼ਰਾਸਨੀ
ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਅਕਸ਼ੌਹੀਣੀ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਫਿਰ ਕਵਚ, ਧਨੁ, ਤਲਵਾਰ, ਢਾਲ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਲੈ ਕੇ,
ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣੇਨ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਚਮੂਮ੍ । ਵਿਦਿਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਨਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵਪ੍ਰਿਯੇਪ੍ਸਯਾ
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਤਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯਾਭ੍ਯਪੂਜਯਤ੍। ਸ ਪੂਜਿਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸੁਸਂਸ੍ਤੁਤਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਰੀਤ ਮੁਤਾਬਕ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸਹਸੈਨਿਕਃ । ਉਵਾਚ ਮਧ੍ਯੇ ਵੀਰਾਣਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਵਾਗਤ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ, ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਆਰਾਮ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਰਿਆਂ ਵਿਚ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਹਾਯੋਸ੍ਮਿ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਯਦਿ ਭੀਤੋਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਰਣੇ ਸਾਹ੍ਯਮਸਹ੍ਯਂ ਤਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵ; ਜੇ ਤੂੰ ਡਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਮਦਦ ਦਿਆਂਗਾ ਜੋ ਉਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਣਗੇ।
ਨ ਹਿ ਮੇ ਵਿਕ੍ਰਮੇ ਤੁਲ੍ਯਃ ਪੁਮਾਨਸ੍ਤੀਹ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਹਨਿष੍ਯਾਮਿਰਣੇ ਭਾਗਂ ਯਨ੍ਮੇ ਦਾਸ੍ਯਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਇਥੇ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਪਾਂਡਵ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਜੋ ਹਿੱਸਾ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਉਹ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਪਿ ਦ੍ਰੋਣਕृਪੌ ਵੀਰੌ ਭੀष੍ਮਕਰ੍ਣਾਵਥੋ ਪੁਨਃ । ਅਥਵਾ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਤੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਃ
ਭਾਵੇਂ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਕਰਣ, ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਣ,
ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਂਸ੍ਤਵ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਚ ਸਂਨਿਧੌ
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਉਸਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਆਖੀ।
ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਾਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਵਾਸੁਦੇਵਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਉਵਾਚ ਧੀਮਾਨ੍ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸਖਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਹੱਸ ਕੇ ਤੇ ਮਿਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਆਖਿਆ:
ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਮੇ ਵੀਰ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸੁਮਹਾਬਲੈਃ । ਸਹਾਯੋ ਘੋषਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਕਸ੍ਤਦਾਸੀਤ੍ਸਖਾ ਮਮ
ਵੀਰ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਗੋ-ਚੋਰ ਘੋਸ਼ ਯਾਤਰਾ ਵਿਚ ਮਹਾਂਬਲੀ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਉਹ ਵੇਲੇ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਤੇ ਮਦਦਗਾਰ ਕੌਣ ਸੀ?
ਤਥਾ ਪ੍ਰਤਿਭਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਦਾਨਵਸਂਕੁਲੇ। ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਕਃ ਸਹਾਯਸ੍ਤਦਾਵਭਵਤ੍
ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਖਾਂਡਵ ਵਿੱਚ ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਮੈਂ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੇਲੇ ਮੇਰਾ ਮਦਦਗਾਰ ਕੌਣ ਸੀ?
ਨਿਵਾਤਕਵਚੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਕਾਲਕੇਯੈਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵੈਃ । ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਕਃ ਸਹਾਯਸ੍ਤਦਾਭਵਤ੍
ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਤੇ ਕਾਲਕੇਯ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਜਦ ਮੈਂ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੇਲੇ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਕੌਣ ਸੀ?
ਤਥਾ ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹ ਸਙ੍ਗਰੇ। ਯੁਧ੍ਯਤੋ ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਃ ਸਹਾਯੋऽਭਵਨ੍ਮਮ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਰਾਟ ਨਗਰ ਵਿਚ, ਜਦ ਮੈਂ ਕੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੇਲੇ ਮੇਰਾ ਮਦਦਗਾਰ ਕੌਣ ਸੀ?
ਉਪਜੀਵ੍ਯ ਰਣੇ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਂ ਯਮਮ੍। ਵਰੁਣਂ ਪਾਵਕਂ ਚੈਵ ਕृਪਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਮਾਧਵਮ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦ੍ਰ, ਕੁਬੇਰ, ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਅੱਗ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਮਾਧਵ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਕੇ—
ਧਾਰਯਨ੍ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਧਨੁਸ੍ਤੇਜੋਮਯਂ ਦृਢਮ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਸ਼ਰਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿਬृਂਹਿਤਃ
ਉਹ ਅੰਡੀਵ ਨਾਮ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਖੂਤ ਤੀਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਜੋ ਅਸਮਾਨੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ,
ਕੌਰਵਾਮਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਦ੍ਰੋਣਂ ਵ੍ਯਪਦਿਸ਼ਞ੍ਛਿष੍ਯੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੋਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਾਥੀ ਹੋਣ ਨਾਲ,
ਕਥਮਸ੍ਮਦ੍ਵਿਧੋ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਭੀਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਯਸ਼ੋਹਰਮ੍ । ਵਚਨਂ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਜ੍ਰਾਯੁਧਸਮਸ੍ਵਨਮ੍
ਮੈਂ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ, ਕਿਵੇਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ 'ਮੈਂ ਡਰ ਗਿਆ ਹਾਂ', ਇਹ ਸ਼ਰਮ ਵਾਲਾ ਬੋਲ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਘਟਾ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਵਜਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਦੂਜਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ!
ਨਾਸ੍ਮਿ ਭੀਤੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਹਾਯਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ । ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥਾਯੋਗਂ ਗਚ੍ਛ ਵਾਤ੍ਰੈਵ ਤਿष੍ਠ ਵਾ
ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਸਾਥੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਂ ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਜਯਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ ।' ਵਿਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਤਤੋ ਰੁਕ੍ਮੀ ਸੇਨਾਂ ਸਾਗਰਸਂਨਿਭਾਮ੍ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮੁਪਾਗਚ੍ਛਤ੍ਤਥੈਵ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਵਿਜਯ ਦੇ ਸਮਝਦਾਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਫੌਜ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਲਈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਤਥੈਵ ਚਾਭਿਗਮ੍ਯੈਨਮੁਵਾਚ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਸ਼੍ਚ ਤੇਨਾਪਿ ਸ ਤਦਾ ਸ਼ੂਰਮਾਨਿਨਾ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਾਵੇਵ ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਾਦਪੇਯਤੁਃ। ਰੌਹਿਣੇਯਸ਼੍ਚ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਰੁਕ੍ਮੀ ਚ ਵਸੁਧਾਧਿਪ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਸਿਰਫ ਦੋ ਹੀ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਹਟੇ: ਰੋਹਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਰੁਕਮੀ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਗਤੇ ਰਾਮੇ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਭੀष੍ਮਕਸ੍ਯ ਸੁਤੇ ਤਥਾ। ਉਪਾਵਿਸ਼ਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਯ ਪੁਨਰੇਵ ਚ
ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਫਿਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਸਮਿਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਸਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਮਾਕੁਲਾ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਾਰਕੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾ ਦ੍ਯੌਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣੇਵ ਭਾਰਤ
ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਸਭਾ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਥਾ ਵ੍ਯੂਢੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ । ਕਿਮਰ੍ਕੁਰ੍ਵਂਸ਼੍ਚ ਕੁਰਵਃ ਕਾਲੇਨਾਭਿਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਫੌਜਾਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹੇ ਦੁਜਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਤਾਂ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਤਥਾ ਵ੍ਯੂਢੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਯਤ੍ਤੇषੁ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸਞ੍ਜਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਫੌਜਾਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਸੰਜਯ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਏਹਿ ਸਞ੍ਜਯ ਸਰ੍ਵ ਮੇ ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵਾਨਵਸ਼ੇषਤਃ । ਸੇਨਾਨਿਵੇਸ਼ੇ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਸੇਨਯੋਃ
'ਆ ਸੰਜਯ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ, ਕੌਰਵਾਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਤਾਇਨਾਤੀ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋਇਆ।'
ਦਿष੍ਟਮੇਵ ਪਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪੌਰੁषਂ ਚਾਪ੍ਯਨਰ੍ਥਕਮ੍ । ਯਦਹਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਮਾਨੋऽਪਿ ਯੁਦ੍ਧਦੋषਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਯੋਦਯਾਨ੍
'ਮੈਂ ਤਕਦੀਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਨੂੰ ਬੇਕਾਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਤੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ,'
ਤਥਾਪਿ ਨਿਕृਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਦ੍ਯੂਤਦੇਵਿਨਮ੍ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਨਿਯਨ੍ਤੁਂ ਵਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਾ ਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
'ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਲਾਕੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਮਾੜੇ ਜੂਏ ਦਾ ਆਦੀ ਹੈ, ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।'
ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਮੇ ਸੂਤ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਦੋषਾਨੁਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸਾ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
'ਸੂਤ, ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੁਕਸਾਨ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਪਲਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਗਤੇ ਵੈ ਯਦ੍ਭਾਵਿ ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸਞ੍ਜਯ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਃ ਕਿਲ ਰਣੇ ਤਨੁਤ੍ਯਾਗੇ ਹਿ ਪੂਜਿਤਃ
'ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ, ਸੰਜਯ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਦਾ ਕਰਤਵ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗਣਾ, ਸਦਕਾਰਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'