ਨ ਚਾਹਮृਤ੍ਸਹੇ ਕृष੍ਣਮृਤੇ ਲੋਕਮੁਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ । ਤਤੋऽਹਮਨੁਵਰ੍ਤਾਮਿ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਹਾਂ।
ਉਭੌ ਸ਼ਿष੍ਯੌ ਹਿ ਮੇ ਵੀਰੌ ਗਦਾਯਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦੌ । ਤੁਲ੍ਯਸ੍ਨੇਹੋऽਸ੍ਮ੍ਯਤੋ ਭੀਤੇ ਤਥਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਨृਪੇ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰਲੇ, ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਹਨ; ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਦੋਵੇਂ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਲਈ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਨਿषੇਵਿਤੁਮ੍ । ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੌਰਵ੍ਯਾਨ੍ਨਸ਼੍ਯਮਾਨਾਨਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰਨੁਜ੍ਞਾਤਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ। ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਯਯੌ ਰਾਮੋ ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੈਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਭੀष੍ਮਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਹਿਰਣ੍ਯਰੋਮ੍ਣੋ ਨृਪਤੇਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸਖਸ੍ਯ ਵੈ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਭੀਸ਼ਮਕ, ਰਾਜਾ ਹਿਰਣਯਰੋਮ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ,
ਆਕੂਤੀਨਾਮਧਿਪਤਿਰ੍ਭੋਜਸ੍ਯਾਤਿਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ । ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਪਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਰੁਕ੍ਮੀਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਆਕੂਤੀਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਭੋਜ, ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਰੁਕਮੀ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ—
ਯਃ ਕਿਂਪੁਰੁषਸਿਂਹਸ੍ਯ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਵਾਸਿਨਃ । ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਚਤੁष੍ਪਾਦਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਜੋ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ, ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਨੁਰ-ਵੈਦ ਦਾ ਚੌਂਕਾ ਗਿਆਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ,
ਯੋ ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਧਨੁਰ੍ਲੇਭੇ ਤੁਲ੍ਯਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਤੇਜਸਾ। ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗੇਣ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਂਮਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਮਹੇਂਦਰ ਧਨੁਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਜਿਸ ਕੋਲ ਸ਼ਾਰੰਗ ਸੀ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ,
ਤ੍ਰੀਣ੍ਯੇਵੈਤਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਧਨੂਂषਿ ਦਿਵਿਚਾਰਿਣਾਮ੍ । ਵਾਰੁਣਂ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਜਯਂ ਧਨੁਃ । ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗ ਤੁ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਤੇਜੋਮਯਂ ਧਨੁਃ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਧਨੁਸ਼ ਦਿਵਿਆ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਹਨ: ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਗਾਂਡੀਵ, ਮਹੇਂਦਰ ਦਾ ਵਿਜੈ ਧਨੁਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੁ ਧਨੁਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਹੈ।
ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕृष੍ਣਃ ਪਰਸੇਨਾਭਯਾਵਹਮ੍। ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਪਾਵਕਾਲ੍ਲੇਭੇ ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਹਾਇਕ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅੱਗ ਤੋਂ ਖਾਂਡਵ ਵਿੱਚ ਪਾਕ-ਵਧਕ ਅਗਨੀ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।
ਦ੍ਰੁਮਾਦ੍ਰੁਕ੍ਮੀ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਜਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ। ਸਂਛਿਦ੍ਯ ਮੌਰਵਾਨ੍ਪਾਸ਼ਾਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯ ਮੁਰਮੋਜਸਾ
ਮਹਾ-ਤੇਜੀ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਵਿਜੈ ਧਨੁਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਮੌਰਵਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਕੇ ਅਤੇ ਮੁਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਨਰਕਂ ਭੌਮਮਾਹृਤ੍ਯ ਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲੇ । षੋਡਸ਼ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਭੌਮ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ ਲੈ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਵੀ ਲਿਆਇਆ।
ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਚ ਧਨੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਰੁਕ੍ਮੀ ਤੁ ਵਿਜਯਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਧਨੁਰ੍ਮੇਘਨਿਭਸ੍ਵਨਮ੍
ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਉੱਤਮ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਵਿਜੈ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ।
ਵਿਭੀषਯਨ੍ਨਿਵ ਜਗਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ। ਨਾਮृष੍ਯਤ ਪੁਰਾ ਯੋऽਸੌ ਸ੍ਵਬਾਹੁਲਗਰ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ—
ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਹਰਣਂ ਵੀਰੋ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਨਾਹਤ੍ਵਾ ਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਰੁਕਮੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਬਾਦਸ਼ਾਹੀ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਵਚਨ ਕੀਤਾ: 'ਮੈਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।'
ਤਤੋऽਨ੍ਵਧਾਵਦ੍ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਸੇਨਯਾ ਚਤੁਰਙ੍ਗਿਣ੍ਯਾ ਮਹਤ੍ਯਾ ਦੂਰਪਾਤਯਾ
ਫਿਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਫੌਜ ਨਾਲ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਯੁਧਵਰ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਗਙ੍ਗ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਯਾ। ਸ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਯੋਗਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬੰਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵਾਰਸ਼ਨੇਯਾ ਜੋ ਯੋਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਵ੍ਯਂਸਿਤੋ ਵ੍ਰੀਡਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਾਜਗਾਮ ਸ ਕੁਣ੍ਡਿਨਮ੍। ਯਤ੍ਰੈਵ ਕृष੍ਣੇਨ ਰਣੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਪਰ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਰਮ ਤੇ ਹਤਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੰਡਿਨਾ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਭੋਜਕਟਂ ਨਾਮ ਕृਤਂ ਨਗਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਭੂਤਗਜਵਾਜਿਨਾ
ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਬੋਜਕਟ ਨਾਮ ਦੀ ਵਧੀਆ ਨਗਰੀ ਬਣਾਈ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸੀ।
ਪੁਰਂ ਤਦ੍ਭੁਵਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਭੋਜਕਟਂ ਨृਪ । ਸ ਭੋਜਰਾਜਃ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਹ ਨਗਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਬੋਜਕਟ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ, ਬੋਜ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਗਮਤ੍। ਤਤਃ ਸ ਕਵਚੀ ਧਨ੍ਵੀ ਤਲੀ ਖਙ੍ਗੀ ਸ਼ਰਾਸਨੀ
ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਅਕਸ਼ੌਹੀਣੀ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਫਿਰ ਕਵਚ, ਧਨੁ, ਤਲਵਾਰ, ਢਾਲ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਲੈ ਕੇ,
ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣੇਨ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਚਮੂਮ੍ । ਵਿਦਿਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਨਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵਪ੍ਰਿਯੇਪ੍ਸਯਾ
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਤਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯਾਭ੍ਯਪੂਜਯਤ੍। ਸ ਪੂਜਿਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸੁਸਂਸ੍ਤੁਤਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਰੀਤ ਮੁਤਾਬਕ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸਹਸੈਨਿਕਃ । ਉਵਾਚ ਮਧ੍ਯੇ ਵੀਰਾਣਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਵਾਗਤ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ, ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਆਰਾਮ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਰਿਆਂ ਵਿਚ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਹਾਯੋਸ੍ਮਿ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਯਦਿ ਭੀਤੋਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਰਣੇ ਸਾਹ੍ਯਮਸਹ੍ਯਂ ਤਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵ; ਜੇ ਤੂੰ ਡਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਮਦਦ ਦਿਆਂਗਾ ਜੋ ਉਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਣਗੇ।
ਨ ਹਿ ਮੇ ਵਿਕ੍ਰਮੇ ਤੁਲ੍ਯਃ ਪੁਮਾਨਸ੍ਤੀਹ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਹਨਿष੍ਯਾਮਿਰਣੇ ਭਾਗਂ ਯਨ੍ਮੇ ਦਾਸ੍ਯਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਇਥੇ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਪਾਂਡਵ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਜੋ ਹਿੱਸਾ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਉਹ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਪਿ ਦ੍ਰੋਣਕृਪੌ ਵੀਰੌ ਭੀष੍ਮਕਰ੍ਣਾਵਥੋ ਪੁਨਃ । ਅਥਵਾ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਤੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਃ
ਭਾਵੇਂ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਕਰਣ, ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਣ,
ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਂਸ੍ਤਵ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਚ ਸਂਨਿਧੌ
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਉਸਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਆਖੀ।
ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਾਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਵਾਸੁਦੇਵਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਉਵਾਚ ਧੀਮਾਨ੍ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸਖਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਹੱਸ ਕੇ ਤੇ ਮਿਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਆਖਿਆ:
ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਮੇ ਵੀਰ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸੁਮਹਾਬਲੈਃ । ਸਹਾਯੋ ਘੋषਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਕਸ੍ਤਦਾਸੀਤ੍ਸਖਾ ਮਮ
ਵੀਰ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਗੋ-ਚੋਰ ਘੋਸ਼ ਯਾਤਰਾ ਵਿਚ ਮਹਾਂਬਲੀ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਉਹ ਵੇਲੇ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਤੇ ਮਦਦਗਾਰ ਕੌਣ ਸੀ?