ਤਤਸ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਾਜਾ ਕਰੇ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਪਾਣਿਨਾ । ਵਾਸੁਦੇਵਪੁਰੋਗਾਸ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵਾਭ੍ਯਵਾਦਯਨ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਲਾਯੁਧ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿਰਾਟਦ੍ਰੁਪਦੌ ਵृਦ੍ਧਾਵਭਿਵਾਦ੍ਯ ਹਲਾਯੁਧਃ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਣ ਸਹਿਤ ਉਪਾਵਿਸ਼ਦਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਹਲਾਯੁਧ ਨੇ ਵਿਰਾਟ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇषੂਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇषੁ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਵਾਸੁਦੇਵਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰੌਹਿਣੇਯੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਜਦੋਂ ਸਭ ਰਾਜੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਰੌਹਿਨੇਯ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭਵਿਤਾਯਂ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰੋ ਦਾਰੁਣਃ ਪੁਰੁषਕ੍ਸ਼ਯਃ । ਦਿष੍ਟਮੇਤਦ੍ਧ੍ਰੁਵਂ ਮਨ੍ਯੇ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮਤਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍
ਇਹ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗੀ; ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣਾਨਪਿ ਵਃ ਸਮੁਹृਞ੍ਜਾਨਾਨ੍। ਅਰੋਗਾਨਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ਦੇਹੈਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟਾਸ੍ਮੀਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲ ਆਓ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸਿਹਤਮੰਦ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੋ।
ਸਮੇਤਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਕਾਲਪਕ੍ਵਮਸਂਸ਼ਯਮ੍ । ਵਿਮਰ੍ਦਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨ੍ਭਾਵੀ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਦਰ੍ਦਮਃ
ਇਹ ਇਕੱਠ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਤੇ ਯੋਧੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ; ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਦੀ ਚੀਕੜ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।
ਉਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰੁਪਹ੍ਵਰੇ। ਸਂਬਨ੍ਧਿषੁ ਸਮਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਆਖਿਆ ਹੈ: 'ਮਧੁਸੂਦਨ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਵਤੀਰਾ ਰੱਖੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਹੀ ਨੇ।'
ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਹਿ ਯਥਾਸ੍ਮਾਕਂ ਤਥਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਨृਪਃ। ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸਾਹ੍ਯਂ ਸ ਪਰ੍ਯੇਤਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਪਾਂਡਵੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਹੋ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੀ ਸਾਡਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਵੀ ਮਦਦ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚ ਮੇ ਨਾਕਰੋਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੇ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਨਿਰ੍ਵਿष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਧਨਞ੍ਜਯਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹ
ਪਰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਉਡ ਗਿਆ ਸੀ।
ਧ੍ਰੁਵੋ ਜਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਿਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਤਿਃ। ਤਥਾ ਹ੍ਯਭਿਨਿਵੇਸ਼ੋऽਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਐਸੇ ਹੀ ਹੈ, ਭਾਰਤ।
ਨ ਚਾਹਮृਤ੍ਸਹੇ ਕृष੍ਣਮृਤੇ ਲੋਕਮੁਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ । ਤਤੋऽਹਮਨੁਵਰ੍ਤਾਮਿ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਹਾਂ।
ਉਭੌ ਸ਼ਿष੍ਯੌ ਹਿ ਮੇ ਵੀਰੌ ਗਦਾਯਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦੌ । ਤੁਲ੍ਯਸ੍ਨੇਹੋऽਸ੍ਮ੍ਯਤੋ ਭੀਤੇ ਤਥਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਨृਪੇ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰਲੇ, ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਹਨ; ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਦੋਵੇਂ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਲਈ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਨਿषੇਵਿਤੁਮ੍ । ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੌਰਵ੍ਯਾਨ੍ਨਸ਼੍ਯਮਾਨਾਨਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰਨੁਜ੍ਞਾਤਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ। ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਯਯੌ ਰਾਮੋ ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੈਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਭੀष੍ਮਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਹਿਰਣ੍ਯਰੋਮ੍ਣੋ ਨृਪਤੇਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸਖਸ੍ਯ ਵੈ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਭੀਸ਼ਮਕ, ਰਾਜਾ ਹਿਰਣਯਰੋਮ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ,
ਆਕੂਤੀਨਾਮਧਿਪਤਿਰ੍ਭੋਜਸ੍ਯਾਤਿਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ । ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਪਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਰੁਕ੍ਮੀਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਆਕੂਤੀਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਭੋਜ, ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਰੁਕਮੀ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ—
ਯਃ ਕਿਂਪੁਰੁषਸਿਂਹਸ੍ਯ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਵਾਸਿਨਃ । ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਚਤੁष੍ਪਾਦਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਜੋ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ, ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਨੁਰ-ਵੈਦ ਦਾ ਚੌਂਕਾ ਗਿਆਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ,
ਯੋ ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਧਨੁਰ੍ਲੇਭੇ ਤੁਲ੍ਯਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਤੇਜਸਾ। ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗੇਣ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਂਮਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਮਹੇਂਦਰ ਧਨੁਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਜਿਸ ਕੋਲ ਸ਼ਾਰੰਗ ਸੀ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ,
ਤ੍ਰੀਣ੍ਯੇਵੈਤਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਧਨੂਂषਿ ਦਿਵਿਚਾਰਿਣਾਮ੍ । ਵਾਰੁਣਂ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਜਯਂ ਧਨੁਃ । ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗ ਤੁ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਤੇਜੋਮਯਂ ਧਨੁਃ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਧਨੁਸ਼ ਦਿਵਿਆ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਹਨ: ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਗਾਂਡੀਵ, ਮਹੇਂਦਰ ਦਾ ਵਿਜੈ ਧਨੁਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੁ ਧਨੁਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਹੈ।
ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕृष੍ਣਃ ਪਰਸੇਨਾਭਯਾਵਹਮ੍। ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਪਾਵਕਾਲ੍ਲੇਭੇ ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਹਾਇਕ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅੱਗ ਤੋਂ ਖਾਂਡਵ ਵਿੱਚ ਪਾਕ-ਵਧਕ ਅਗਨੀ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।
ਦ੍ਰੁਮਾਦ੍ਰੁਕ੍ਮੀ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਜਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ। ਸਂਛਿਦ੍ਯ ਮੌਰਵਾਨ੍ਪਾਸ਼ਾਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯ ਮੁਰਮੋਜਸਾ
ਮਹਾ-ਤੇਜੀ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਵਿਜੈ ਧਨੁਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਮੌਰਵਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਕੇ ਅਤੇ ਮੁਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਨਰਕਂ ਭੌਮਮਾਹृਤ੍ਯ ਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲੇ । षੋਡਸ਼ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਭੌਮ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ ਲੈ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਵੀ ਲਿਆਇਆ।
ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਚ ਧਨੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਰੁਕ੍ਮੀ ਤੁ ਵਿਜਯਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਧਨੁਰ੍ਮੇਘਨਿਭਸ੍ਵਨਮ੍
ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਉੱਤਮ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਵਿਜੈ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ।
ਵਿਭੀषਯਨ੍ਨਿਵ ਜਗਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ। ਨਾਮृष੍ਯਤ ਪੁਰਾ ਯੋऽਸੌ ਸ੍ਵਬਾਹੁਲਗਰ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ—
ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਹਰਣਂ ਵੀਰੋ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਨਾਹਤ੍ਵਾ ਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਰੁਕਮੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਬਾਦਸ਼ਾਹੀ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਵਚਨ ਕੀਤਾ: 'ਮੈਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।'
ਤਤੋऽਨ੍ਵਧਾਵਦ੍ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਸੇਨਯਾ ਚਤੁਰਙ੍ਗਿਣ੍ਯਾ ਮਹਤ੍ਯਾ ਦੂਰਪਾਤਯਾ
ਫਿਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਫੌਜ ਨਾਲ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਯੁਧਵਰ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਗਙ੍ਗ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਯਾ। ਸ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਯੋਗਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬੰਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵਾਰਸ਼ਨੇਯਾ ਜੋ ਯੋਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਵ੍ਯਂਸਿਤੋ ਵ੍ਰੀਡਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਾਜਗਾਮ ਸ ਕੁਣ੍ਡਿਨਮ੍। ਯਤ੍ਰੈਵ ਕृष੍ਣੇਨ ਰਣੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਪਰ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਰਮ ਤੇ ਹਤਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੰਡਿਨਾ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਭੋਜਕਟਂ ਨਾਮ ਕृਤਂ ਨਗਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਭੂਤਗਜਵਾਜਿਨਾ
ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਬੋਜਕਟ ਨਾਮ ਦੀ ਵਧੀਆ ਨਗਰੀ ਬਣਾਈ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸੀ।
ਪੁਰਂ ਤਦ੍ਭੁਵਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਭੋਜਕਟਂ ਨृਪ । ਸ ਭੋਜਰਾਜਃ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਹ ਨਗਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਬੋਜਕਟ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ, ਬੋਜ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।