ਏਤਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਸੇਨਾਪ੍ਰਣੇਤॄਨ੍ਵਿਧਿਵਦਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਫੌਜ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵਸੇਨਾਪਤਿਂ ਚਾਤ੍ਰ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਦ੍ਰੋਣਾਨ੍ਤਹੇਤੋਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਯ ਇਦ੍ਧਾਞ੍ਜਾਤਵੇਦਸਃ
ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਲਦੀ ਹੋਏ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਸੇਨਾਪਤਿਪਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗਡਾਕੇਸ਼ਂ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਗੜਾਕੇਸ਼ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਬਣਾਇਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਪਿ ਨੇਤਾ ਚ ਸਂਯਨ੍ਤਾ ਚੈਵ ਵਾਜਿਨਾਮ੍। ਸਙ੍ਕਰ੍ਣਣਾਨੁਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਕੰਮ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵੋਪਸ੍ਥਿਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਾਸਨ੍ਨਂ ਮਹਾਤ੍ਯਯਮ੍ । ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਭਵਨਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਹਲਾਯੁਧਃ
ਜਦੋਂ ਹਲਾਯੁਧ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜੰਗ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਹਾਕ੍ਰੂਰਪ੍ਰਭृਤਿਭਿਰ੍ਦਦਸਾਮ੍ਬੋਦ੍ਧਵਾਦਿਭਿਃ । ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯਾਹੁਕਸੁਤੈਸ਼੍ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਪੁਰੋਗਮੈਃ
ਉਹ ਅਕਰੂਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ, ਉਦਧਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਰੁਕਮਣੀ ਅਤੇ ਆਹੁਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਵृष੍ਣਿਮੁਖ੍ਯੈਰਧਿਗਤੈਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰਿਵ ਬਲੋਤ੍ਕਟੈਃ । ਅਭਿਗੁਪ੍ਤੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਵਾਸਵਃ
ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨੀਲਕੌਸ਼ੇਯਵਸਨਃ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੋਪਮਃ । ਸਿਂਹਖੇਲਗਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮਦਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਨੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਚਾਲ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਮਦ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ਼੍ਚ ਕੇਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਉਦਤਿष੍ਠਤ੍ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾ ਵृਕੋਦਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਧਰਮ ਰਾਜ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਕੇਸ਼ਵ, ਪਾਰਥ ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੇਚਨ। ਪੂਜਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤੇ ਵੈ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਹਲਾਯੁਧਮ੍
ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਰਾਜੇ, ਹਲਾਯੁਧ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਾਜਾ ਕਰੇ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਪਾਣਿਨਾ । ਵਾਸੁਦੇਵਪੁਰੋਗਾਸ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵਾਭ੍ਯਵਾਦਯਨ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਲਾਯੁਧ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿਰਾਟਦ੍ਰੁਪਦੌ ਵृਦ੍ਧਾਵਭਿਵਾਦ੍ਯ ਹਲਾਯੁਧਃ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਣ ਸਹਿਤ ਉਪਾਵਿਸ਼ਦਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਹਲਾਯੁਧ ਨੇ ਵਿਰਾਟ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇषੂਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇषੁ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਵਾਸੁਦੇਵਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰੌਹਿਣੇਯੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਜਦੋਂ ਸਭ ਰਾਜੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਰੌਹਿਨੇਯ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭਵਿਤਾਯਂ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰੋ ਦਾਰੁਣਃ ਪੁਰੁषਕ੍ਸ਼ਯਃ । ਦਿष੍ਟਮੇਤਦ੍ਧ੍ਰੁਵਂ ਮਨ੍ਯੇ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮਤਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍
ਇਹ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗੀ; ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣਾਨਪਿ ਵਃ ਸਮੁਹृਞ੍ਜਾਨਾਨ੍। ਅਰੋਗਾਨਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ਦੇਹੈਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟਾਸ੍ਮੀਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲ ਆਓ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸਿਹਤਮੰਦ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੋ।
ਸਮੇਤਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਕਾਲਪਕ੍ਵਮਸਂਸ਼ਯਮ੍ । ਵਿਮਰ੍ਦਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨ੍ਭਾਵੀ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਦਰ੍ਦਮਃ
ਇਹ ਇਕੱਠ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਤੇ ਯੋਧੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ; ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਦੀ ਚੀਕੜ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।
ਉਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰੁਪਹ੍ਵਰੇ। ਸਂਬਨ੍ਧਿषੁ ਸਮਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਆਖਿਆ ਹੈ: 'ਮਧੁਸੂਦਨ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਵਤੀਰਾ ਰੱਖੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਹੀ ਨੇ।'
ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਹਿ ਯਥਾਸ੍ਮਾਕਂ ਤਥਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਨृਪਃ। ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸਾਹ੍ਯਂ ਸ ਪਰ੍ਯੇਤਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਪਾਂਡਵੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਹੋ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੀ ਸਾਡਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਵੀ ਮਦਦ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚ ਮੇ ਨਾਕਰੋਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੇ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਨਿਰ੍ਵਿष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਧਨਞ੍ਜਯਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹ
ਪਰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਉਡ ਗਿਆ ਸੀ।
ਧ੍ਰੁਵੋ ਜਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਿਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਤਿਃ। ਤਥਾ ਹ੍ਯਭਿਨਿਵੇਸ਼ੋऽਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਐਸੇ ਹੀ ਹੈ, ਭਾਰਤ।
ਨ ਚਾਹਮृਤ੍ਸਹੇ ਕृष੍ਣਮृਤੇ ਲੋਕਮੁਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ । ਤਤੋऽਹਮਨੁਵਰ੍ਤਾਮਿ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਹਾਂ।
ਉਭੌ ਸ਼ਿष੍ਯੌ ਹਿ ਮੇ ਵੀਰੌ ਗਦਾਯਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦੌ । ਤੁਲ੍ਯਸ੍ਨੇਹੋऽਸ੍ਮ੍ਯਤੋ ਭੀਤੇ ਤਥਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਨृਪੇ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰਲੇ, ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਹਨ; ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਦੋਵੇਂ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਲਈ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਨਿषੇਵਿਤੁਮ੍ । ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੌਰਵ੍ਯਾਨ੍ਨਸ਼੍ਯਮਾਨਾਨਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰਨੁਜ੍ਞਾਤਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ। ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਯਯੌ ਰਾਮੋ ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੈਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਭੀष੍ਮਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਹਿਰਣ੍ਯਰੋਮ੍ਣੋ ਨृਪਤੇਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸਖਸ੍ਯ ਵੈ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਭੀਸ਼ਮਕ, ਰਾਜਾ ਹਿਰਣਯਰੋਮ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ,
ਆਕੂਤੀਨਾਮਧਿਪਤਿਰ੍ਭੋਜਸ੍ਯਾਤਿਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ । ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਪਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਰੁਕ੍ਮੀਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਆਕੂਤੀਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਭੋਜ, ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਰੁਕਮੀ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ—
ਯਃ ਕਿਂਪੁਰੁषਸਿਂਹਸ੍ਯ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਵਾਸਿਨਃ । ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਚਤੁष੍ਪਾਦਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਜੋ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ, ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਨੁਰ-ਵੈਦ ਦਾ ਚੌਂਕਾ ਗਿਆਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ,
ਯੋ ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਧਨੁਰ੍ਲੇਭੇ ਤੁਲ੍ਯਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਤੇਜਸਾ। ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗੇਣ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਂਮਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਮਹੇਂਦਰ ਧਨੁਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਜਿਸ ਕੋਲ ਸ਼ਾਰੰਗ ਸੀ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ,
ਤ੍ਰੀਣ੍ਯੇਵੈਤਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਧਨੂਂषਿ ਦਿਵਿਚਾਰਿਣਾਮ੍ । ਵਾਰੁਣਂ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਜਯਂ ਧਨੁਃ । ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗ ਤੁ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਤੇਜੋਮਯਂ ਧਨੁਃ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਧਨੁਸ਼ ਦਿਵਿਆ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਹਨ: ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਗਾਂਡੀਵ, ਮਹੇਂਦਰ ਦਾ ਵਿਜੈ ਧਨੁਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੁ ਧਨੁਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਹੈ।
ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕृष੍ਣਃ ਪਰਸੇਨਾਭਯਾਵਹਮ੍। ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਪਾਵਕਾਲ੍ਲੇਭੇ ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਹਾਇਕ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅੱਗ ਤੋਂ ਖਾਂਡਵ ਵਿੱਚ ਪਾਕ-ਵਧਕ ਅਗਨੀ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।