ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਪृਥਿਵੀਸਮਮ੍ । ਸਮੁਦ੍ਰਮਿਵ ਗਾਮ੍ਭੀਰ੍ਯੇ ਹਿਮਵਨ੍ਤਮਿਵ ਸ੍ਥਿਰਮ੍
ਉਹ ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ, ਧੀਰਜ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ, ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਠੀਕਰੇ ਵਿੱਚ ਹਿਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮਿਵੌਦਾਰ੍ਯੇ ਤੇਜਸਾ ਭਾਸ੍ਕਰੋਪਮਮ੍ । ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਧ੍ਵਂਸਨਂ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਉਦਾਰਤਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਾਂਗ, ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰਣਯਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਵਿਤਤੇ ਸੁਭੀਮੇ ਲੋਮਹਰ੍षਣੇ। ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚਿਰਰਾਤ੍ਰਾਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਜੰਗ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਲੰਬੀ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਦਿੱਖਾ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ—
ਕਿਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ । ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਵਾਪਿ ਕृष੍ਣੋ ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਮਹਾਂਬਾਹੁ, ਜੋ ਸਭ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਕੀ ਕਿਹਾ? ਕੀ ਉਹ ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਆਪਦ੍ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੁਸ਼ਲੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਮਾਨੀਯ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਉਵਾਚ ਵਦਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਪਰ੍ਯਾਕ੍ਰਾਮਤ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਯਤ੍ਤਾਸ੍ਤਿष੍ਠਤ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ
ਉਹ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨਰਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: 'ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰੋ; ਜੋ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਉਹ ਚੌਕਸ ਤੇ ਠੀਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਰਹੋ।'
ਪਿਤਾਮਹੇਨ ਵੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਪ੍ਤਸੁ ਸੇਨਾਸੁ ਪ੍ਰਣੇਤॄਨ੍ਮਮ ਪਸ਼੍ਯਤ
'ਪਿਤਾਮਾ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਗ ਹੋਵੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ, ਸੱਤ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।'
ਯਥਾਰ੍ਹਤਿ ਭਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਹ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਤਥੇਦਮਰ੍ਥਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
'ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੁਹਾਡਾ ਕਹਿਣਾ ਠੀਕ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਅਰਥਪੂਰਨ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।'
ਰੋਚਤੇ ਮੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਯਦਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਨਾਯਕਾਸ੍ਤਵ ਸੇਨਾਯਾਂ ਕ੍ਰਿਯਨ੍ਤਾਮਿਹ ਸਪ੍ਤ ਵੈ
'ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਂਬਾਹੁ; ਹੁਣ ਅਗਲਾ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਲਈ ਇਥੇ ਸੱਤ ਸਰਦਾਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ।'
ਤਤੋ ਦ੍ਰੁਪਦਮਾਨਾਯ੍ਯ ਵਿਰਾਟਂ ਸ਼ਿਨਿਪੁਙ੍ਗਵਮ੍ । ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਂ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਂ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਮਾਗਧਮ੍
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਵਿਰਾਟ, ਸ਼ਿਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਪਾਂਚਾਲ ਦਾ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ, ਤੇ ਮਾਗਧ ਦੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਲਿਆ।
ਏਤਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਸੇਨਾਪ੍ਰਣੇਤॄਨ੍ਵਿਧਿਵਦਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਫੌਜ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵਸੇਨਾਪਤਿਂ ਚਾਤ੍ਰ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਦ੍ਰੋਣਾਨ੍ਤਹੇਤੋਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਯ ਇਦ੍ਧਾਞ੍ਜਾਤਵੇਦਸਃ
ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਲਦੀ ਹੋਏ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਸੇਨਾਪਤਿਪਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗਡਾਕੇਸ਼ਂ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਗੜਾਕੇਸ਼ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਬਣਾਇਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਪਿ ਨੇਤਾ ਚ ਸਂਯਨ੍ਤਾ ਚੈਵ ਵਾਜਿਨਾਮ੍। ਸਙ੍ਕਰ੍ਣਣਾਨੁਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਕੰਮ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵੋਪਸ੍ਥਿਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਾਸਨ੍ਨਂ ਮਹਾਤ੍ਯਯਮ੍ । ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਭਵਨਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਹਲਾਯੁਧਃ
ਜਦੋਂ ਹਲਾਯੁਧ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜੰਗ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਹਾਕ੍ਰੂਰਪ੍ਰਭृਤਿਭਿਰ੍ਦਦਸਾਮ੍ਬੋਦ੍ਧਵਾਦਿਭਿਃ । ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯਾਹੁਕਸੁਤੈਸ਼੍ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਪੁਰੋਗਮੈਃ
ਉਹ ਅਕਰੂਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ, ਉਦਧਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਰੁਕਮਣੀ ਅਤੇ ਆਹੁਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਵृष੍ਣਿਮੁਖ੍ਯੈਰਧਿਗਤੈਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰਿਵ ਬਲੋਤ੍ਕਟੈਃ । ਅਭਿਗੁਪ੍ਤੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਵਾਸਵਃ
ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨੀਲਕੌਸ਼ੇਯਵਸਨਃ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੋਪਮਃ । ਸਿਂਹਖੇਲਗਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮਦਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਨੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਚਾਲ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਮਦ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ਼੍ਚ ਕੇਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਉਦਤਿष੍ਠਤ੍ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾ ਵृਕੋਦਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਧਰਮ ਰਾਜ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਕੇਸ਼ਵ, ਪਾਰਥ ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੇਚਨ। ਪੂਜਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤੇ ਵੈ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਹਲਾਯੁਧਮ੍
ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਰਾਜੇ, ਹਲਾਯੁਧ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਾਜਾ ਕਰੇ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਪਾਣਿਨਾ । ਵਾਸੁਦੇਵਪੁਰੋਗਾਸ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵਾਭ੍ਯਵਾਦਯਨ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਲਾਯੁਧ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿਰਾਟਦ੍ਰੁਪਦੌ ਵृਦ੍ਧਾਵਭਿਵਾਦ੍ਯ ਹਲਾਯੁਧਃ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਣ ਸਹਿਤ ਉਪਾਵਿਸ਼ਦਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਹਲਾਯੁਧ ਨੇ ਵਿਰਾਟ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇषੂਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇषੁ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਵਾਸੁਦੇਵਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰੌਹਿਣੇਯੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਜਦੋਂ ਸਭ ਰਾਜੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਰੌਹਿਨੇਯ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭਵਿਤਾਯਂ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰੋ ਦਾਰੁਣਃ ਪੁਰੁषਕ੍ਸ਼ਯਃ । ਦਿष੍ਟਮੇਤਦ੍ਧ੍ਰੁਵਂ ਮਨ੍ਯੇ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮਤਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍
ਇਹ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗੀ; ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣਾਨਪਿ ਵਃ ਸਮੁਹृਞ੍ਜਾਨਾਨ੍। ਅਰੋਗਾਨਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ਦੇਹੈਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟਾਸ੍ਮੀਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲ ਆਓ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸਿਹਤਮੰਦ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੋ।
ਸਮੇਤਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਕਾਲਪਕ੍ਵਮਸਂਸ਼ਯਮ੍ । ਵਿਮਰ੍ਦਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨ੍ਭਾਵੀ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਦਰ੍ਦਮਃ
ਇਹ ਇਕੱਠ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਤੇ ਯੋਧੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ; ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਦੀ ਚੀਕੜ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।
ਉਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰੁਪਹ੍ਵਰੇ। ਸਂਬਨ੍ਧਿषੁ ਸਮਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਆਖਿਆ ਹੈ: 'ਮਧੁਸੂਦਨ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਵਤੀਰਾ ਰੱਖੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਹੀ ਨੇ।'
ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਹਿ ਯਥਾਸ੍ਮਾਕਂ ਤਥਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਨृਪਃ। ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸਾਹ੍ਯਂ ਸ ਪਰ੍ਯੇਤਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਪਾਂਡਵੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਹੋ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੀ ਸਾਡਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਵੀ ਮਦਦ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚ ਮੇ ਨਾਕਰੋਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੇ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਨਿਰ੍ਵਿष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਧਨਞ੍ਜਯਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹ
ਪਰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਉਡ ਗਿਆ ਸੀ।
ਧ੍ਰੁਵੋ ਜਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਿਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਤਿਃ। ਤਥਾ ਹ੍ਯਭਿਨਿਵੇਸ਼ੋऽਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਐਸੇ ਹੀ ਹੈ, ਭਾਰਤ।