ਸਿਂਹਨਾਦਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾ ਵਾਹਨਾਨਾਂ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿੰਘ-ਗਰਜਾਂ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹੋਈਆਂ।
ਨਿਰ੍ਘਾਰ੍ਤਾਃ ਪृਥਿਵੀਕਮ੍ਪਾ ਗਜਬृਂਹਿਤਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ। ਆਸਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਯੋਧਾਨਾਂ ਪਾਤਯਨ੍ਤੋ ਮਨਾਂਸ੍ਯੁਤ
ਧਰਤੀ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਗੂੰਜ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਬੁਲੰਦ ਧੁਨ, ਤੇ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮਨਾਂ 'ਤੇ ਵੱਜੀਆਂ।
ਵਾਚਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸ਼ਰੀਰਿਣ੍ਯੋ ਦਿਵਸ਼੍ਚੋਲ੍ਕਾਃ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ। ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਚ ਭਯਵੇਦਿਨ੍ਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤਤਰਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਉਲਕਾਵਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ।
ਸੈਨਾਪਤ੍ਯੇ ਯਦਾ ਰਾਜਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯਮਭਿषਿਕ੍ਤਵਾਨ੍ । ਤਦੈਤਾਨ੍ਯੁਗ੍ਰਰੂਪਾਣਿ ਬਭੂਵੁਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਨृਪ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਤਦ ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਭਿਆਨਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਜ਼ਰ ਆਏ।
ਤਤਃ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਂ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਵਾਚਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨ੍ਗੋਭਿਰ੍ਨਿष੍ਕੈਸ਼੍ਚ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰ੍ਧਮਾਨੋ ਜਯਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਸੈਨਿਕੈਰ੍ਵृਤਃ। ਆਪਗੇਯਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਦुआਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਫੌਜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ। ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਚਲਿਆ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਵਾਰੇਣ ਮਹਤਾ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਵੱਡੇ ਖੇਮਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕਰ੍ਣੇਨ ਸਹ ਕੌਰਵਃ । ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਮਾਪਯਾਮਾਸ ਸਮੇ ਦੇਸ਼ੇ ਜਨਾਧਿਪ
ਕੌਰਵ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਰਣ ਦੇ ਨਾਲ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ ਤੇ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਖੇਮਾ ਲਗਾਇਆ।
ਮਧੁਰਾਨੂषਰੇ ਦੇਸ਼ੇ ਪ੍ਰਭੂਤਯਵਸੇਨ੍ਧਨੇ। ਯਥੈਵ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ ਤਦ੍ਵਚ੍ਛਿਬਿਰਮਾਬਭੌ
ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਉਪਜਾਊ ਜਗ੍ਹਾ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਰਾ ਤੇ ਇੰਧਨ ਵਾਫ਼ਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਖੇਮਾ ਹਾਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਆਪਗੇਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਪਿਤਾਮਹਂ ਭਾਰਤਾਨਾਂ ਧ੍ਵਜਂ ਸਰ੍ਵਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਸੀ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਪृਥਿਵੀਸਮਮ੍ । ਸਮੁਦ੍ਰਮਿਵ ਗਾਮ੍ਭੀਰ੍ਯੇ ਹਿਮਵਨ੍ਤਮਿਵ ਸ੍ਥਿਰਮ੍
ਉਹ ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ, ਧੀਰਜ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ, ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਠੀਕਰੇ ਵਿੱਚ ਹਿਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮਿਵੌਦਾਰ੍ਯੇ ਤੇਜਸਾ ਭਾਸ੍ਕਰੋਪਮਮ੍ । ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਧ੍ਵਂਸਨਂ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਉਦਾਰਤਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਾਂਗ, ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰਣਯਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਵਿਤਤੇ ਸੁਭੀਮੇ ਲੋਮਹਰ੍षਣੇ। ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚਿਰਰਾਤ੍ਰਾਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਜੰਗ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਲੰਬੀ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਦਿੱਖਾ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ—
ਕਿਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ । ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਵਾਪਿ ਕृष੍ਣੋ ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਮਹਾਂਬਾਹੁ, ਜੋ ਸਭ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਕੀ ਕਿਹਾ? ਕੀ ਉਹ ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਆਪਦ੍ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੁਸ਼ਲੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਮਾਨੀਯ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਉਵਾਚ ਵਦਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਪਰ੍ਯਾਕ੍ਰਾਮਤ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਯਤ੍ਤਾਸ੍ਤਿष੍ਠਤ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ
ਉਹ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨਰਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: 'ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰੋ; ਜੋ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਉਹ ਚੌਕਸ ਤੇ ਠੀਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਰਹੋ।'
ਪਿਤਾਮਹੇਨ ਵੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਪ੍ਤਸੁ ਸੇਨਾਸੁ ਪ੍ਰਣੇਤॄਨ੍ਮਮ ਪਸ਼੍ਯਤ
'ਪਿਤਾਮਾ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਗ ਹੋਵੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ, ਸੱਤ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।'
ਯਥਾਰ੍ਹਤਿ ਭਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਹ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਤਥੇਦਮਰ੍ਥਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
'ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੁਹਾਡਾ ਕਹਿਣਾ ਠੀਕ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਅਰਥਪੂਰਨ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।'
ਰੋਚਤੇ ਮੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਯਦਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਨਾਯਕਾਸ੍ਤਵ ਸੇਨਾਯਾਂ ਕ੍ਰਿਯਨ੍ਤਾਮਿਹ ਸਪ੍ਤ ਵੈ
'ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਂਬਾਹੁ; ਹੁਣ ਅਗਲਾ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਲਈ ਇਥੇ ਸੱਤ ਸਰਦਾਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ।'
ਤਤੋ ਦ੍ਰੁਪਦਮਾਨਾਯ੍ਯ ਵਿਰਾਟਂ ਸ਼ਿਨਿਪੁਙ੍ਗਵਮ੍ । ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਂ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਂ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਮਾਗਧਮ੍
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਵਿਰਾਟ, ਸ਼ਿਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਪਾਂਚਾਲ ਦਾ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ, ਤੇ ਮਾਗਧ ਦੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਲਿਆ।
ਏਤਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਸੇਨਾਪ੍ਰਣੇਤॄਨ੍ਵਿਧਿਵਦਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਫੌਜ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵਸੇਨਾਪਤਿਂ ਚਾਤ੍ਰ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਦ੍ਰੋਣਾਨ੍ਤਹੇਤੋਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਯ ਇਦ੍ਧਾਞ੍ਜਾਤਵੇਦਸਃ
ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਲਦੀ ਹੋਏ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਸੇਨਾਪਤਿਪਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗਡਾਕੇਸ਼ਂ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਗੜਾਕੇਸ਼ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਬਣਾਇਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਪਿ ਨੇਤਾ ਚ ਸਂਯਨ੍ਤਾ ਚੈਵ ਵਾਜਿਨਾਮ੍। ਸਙ੍ਕਰ੍ਣਣਾਨੁਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਕੰਮ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵੋਪਸ੍ਥਿਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਾਸਨ੍ਨਂ ਮਹਾਤ੍ਯਯਮ੍ । ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਭਵਨਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਹਲਾਯੁਧਃ
ਜਦੋਂ ਹਲਾਯੁਧ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜੰਗ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਹਾਕ੍ਰੂਰਪ੍ਰਭृਤਿਭਿਰ੍ਦਦਸਾਮ੍ਬੋਦ੍ਧਵਾਦਿਭਿਃ । ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯਾਹੁਕਸੁਤੈਸ਼੍ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਪੁਰੋਗਮੈਃ
ਉਹ ਅਕਰੂਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ, ਉਦਧਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਰੁਕਮਣੀ ਅਤੇ ਆਹੁਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਵृष੍ਣਿਮੁਖ੍ਯੈਰਧਿਗਤੈਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰਿਵ ਬਲੋਤ੍ਕਟੈਃ । ਅਭਿਗੁਪ੍ਤੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਵਾਸਵਃ
ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨੀਲਕੌਸ਼ੇਯਵਸਨਃ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੋਪਮਃ । ਸਿਂਹਖੇਲਗਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮਦਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਨੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਚਾਲ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਮਦ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ਼੍ਚ ਕੇਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਉਦਤਿष੍ਠਤ੍ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾ ਵृਕੋਦਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਧਰਮ ਰਾਜ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਕੇਸ਼ਵ, ਪਾਰਥ ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੇਚਨ। ਪੂਜਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤੇ ਵੈ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਹਲਾਯੁਧਮ੍
ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਰਾਜੇ, ਹਲਾਯੁਧ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।