ਨ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੋਦ੍ਧਾਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਭੁਵਿ । ऋਤੇ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਤ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯਾਤ੍
ਪਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਯੋਧਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਵੇਦ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ । ਨ ਤੁ ਮਾਂ ਵਿਵृਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਾਤੁ ਯੁਧ੍ਯੇਤ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਬੁਧੀ ਹੈ, ਕਈ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵ ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਲੜੇਗਾ।
ਅਹਂ ਸ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਨਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਮਿਦਂ ਜਗਤ੍। ਕੁਰ੍ਯਾਵਾਸ੍ਤ੍ਰਬਲੇਨੈਵ ਸਸੁਰਾਸੁਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਉਹ ਤੇ ਮੈਂ, ਸਿਰਫ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ ਖਾਲੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਨ ਤ੍ਵੇਵੋਤ੍ਸਾਦਨੀਯਾ ਮੇ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਜਨਾਧਿਪ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੋਧਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਯੋਗੇਣਾਯੁਤਂ ਸਦਾ
ਪਰ ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਏਵਮੇषਾਂ ਫਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਧਨਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ । ਨ ਚੇਤ੍ਤੇ ਮਾਂ ਹਨਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਸਮਾਗਮੇ
ਕੁਰੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੁਖ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ।
ਸੇਨਾਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਹਂ ਰਾਜਨ੍ਸਮਯੇਨਾਪਰੇਣ ਤੇ। ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਕਾਮਂ ਤਨ੍ਮੇ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਹੋਰ ਸਮਝੌਤੇ ਮੁਤਾਬਕ ਮੈਂ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਾਂਗਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਥੇ ਸੁਣ।
ਕਰ੍ਣੋ ਵਾ ਯੁਧ੍ਯਤਾਂ ਪੂਰ੍ਵਮਹਂ ਵਾ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ । ਸ੍ਪਰ੍ਧਤੇ ਹਿ ਸਦਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋ ਮਯਾ ਰਣੇ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਣ ਲੜੇ ਜਾਂ ਮੈਂ ਲੜਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਹਂ ਜੀਵਤਿ ਗਾਙ੍ਗੇਯੇ ਰਾਜਨ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਕਥਂਚਨ। ਹਤੇ ਭੀष੍ਮੇ ਤੁ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸਹ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ
ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਗਾਂਗੇਯ ਜੀਵਦੇ ਹੋਏ ਕਦੇ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਗਾਂਡੀਵਧਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ।
ਤਤਃ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਧਿਵਦ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ਮਜੋ ਭੀष੍ਮਂ ਸੋऽਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਵ੍ਯਰੋਚਤ
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰੀਤ ਮੁਤਾਬਕ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦਾਨੀ ਸੀ, ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਾਇਆ; ਇਉਂ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਚਮਕਿਆ।
ਤਤੋ ਭੇਰੀਸ਼੍ਚ ਸ਼ਙ੍ਖਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਵਾਦਯਾਮਾਸੁਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਵਾਦਕਾ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਾਦਕਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਡੋਲ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ।
ਸਿਂਹਨਾਦਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾ ਵਾਹਨਾਨਾਂ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿੰਘ-ਗਰਜਾਂ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹੋਈਆਂ।
ਨਿਰ੍ਘਾਰ੍ਤਾਃ ਪृਥਿਵੀਕਮ੍ਪਾ ਗਜਬृਂਹਿਤਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ। ਆਸਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਯੋਧਾਨਾਂ ਪਾਤਯਨ੍ਤੋ ਮਨਾਂਸ੍ਯੁਤ
ਧਰਤੀ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਗੂੰਜ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਬੁਲੰਦ ਧੁਨ, ਤੇ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮਨਾਂ 'ਤੇ ਵੱਜੀਆਂ।
ਵਾਚਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸ਼ਰੀਰਿਣ੍ਯੋ ਦਿਵਸ਼੍ਚੋਲ੍ਕਾਃ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ। ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਚ ਭਯਵੇਦਿਨ੍ਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤਤਰਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਉਲਕਾਵਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ।
ਸੈਨਾਪਤ੍ਯੇ ਯਦਾ ਰਾਜਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯਮਭਿषਿਕ੍ਤਵਾਨ੍ । ਤਦੈਤਾਨ੍ਯੁਗ੍ਰਰੂਪਾਣਿ ਬਭੂਵੁਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਨृਪ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਤਦ ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਭਿਆਨਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਜ਼ਰ ਆਏ।
ਤਤਃ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਂ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਵਾਚਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨ੍ਗੋਭਿਰ੍ਨਿष੍ਕੈਸ਼੍ਚ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰ੍ਧਮਾਨੋ ਜਯਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਸੈਨਿਕੈਰ੍ਵृਤਃ। ਆਪਗੇਯਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਦुआਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਫੌਜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ। ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਚਲਿਆ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਵਾਰੇਣ ਮਹਤਾ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਵੱਡੇ ਖੇਮਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕਰ੍ਣੇਨ ਸਹ ਕੌਰਵਃ । ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਮਾਪਯਾਮਾਸ ਸਮੇ ਦੇਸ਼ੇ ਜਨਾਧਿਪ
ਕੌਰਵ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਰਣ ਦੇ ਨਾਲ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ ਤੇ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਖੇਮਾ ਲਗਾਇਆ।
ਮਧੁਰਾਨੂषਰੇ ਦੇਸ਼ੇ ਪ੍ਰਭੂਤਯਵਸੇਨ੍ਧਨੇ। ਯਥੈਵ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ ਤਦ੍ਵਚ੍ਛਿਬਿਰਮਾਬਭੌ
ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਉਪਜਾਊ ਜਗ੍ਹਾ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਰਾ ਤੇ ਇੰਧਨ ਵਾਫ਼ਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਖੇਮਾ ਹਾਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਆਪਗੇਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਪਿਤਾਮਹਂ ਭਾਰਤਾਨਾਂ ਧ੍ਵਜਂ ਸਰ੍ਵਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਸੀ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਪृਥਿਵੀਸਮਮ੍ । ਸਮੁਦ੍ਰਮਿਵ ਗਾਮ੍ਭੀਰ੍ਯੇ ਹਿਮਵਨ੍ਤਮਿਵ ਸ੍ਥਿਰਮ੍
ਉਹ ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ, ਧੀਰਜ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ, ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਠੀਕਰੇ ਵਿੱਚ ਹਿਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮਿਵੌਦਾਰ੍ਯੇ ਤੇਜਸਾ ਭਾਸ੍ਕਰੋਪਮਮ੍ । ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਧ੍ਵਂਸਨਂ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਉਦਾਰਤਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਾਂਗ, ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰਣਯਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਵਿਤਤੇ ਸੁਭੀਮੇ ਲੋਮਹਰ੍षਣੇ। ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚਿਰਰਾਤ੍ਰਾਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਜੰਗ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਲੰਬੀ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਦਿੱਖਾ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ—
ਕਿਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ । ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਵਾਪਿ ਕृष੍ਣੋ ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਮਹਾਂਬਾਹੁ, ਜੋ ਸਭ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਕੀ ਕਿਹਾ? ਕੀ ਉਹ ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਆਪਦ੍ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੁਸ਼ਲੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਮਾਨੀਯ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਉਵਾਚ ਵਦਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਪਰ੍ਯਾਕ੍ਰਾਮਤ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਯਤ੍ਤਾਸ੍ਤਿष੍ਠਤ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ
ਉਹ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨਰਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: 'ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰੋ; ਜੋ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਉਹ ਚੌਕਸ ਤੇ ਠੀਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਰਹੋ।'
ਪਿਤਾਮਹੇਨ ਵੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਪ੍ਤਸੁ ਸੇਨਾਸੁ ਪ੍ਰਣੇਤॄਨ੍ਮਮ ਪਸ਼੍ਯਤ
'ਪਿਤਾਮਾ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਗ ਹੋਵੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ, ਸੱਤ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।'
ਯਥਾਰ੍ਹਤਿ ਭਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਹ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਤਥੇਦਮਰ੍ਥਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
'ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੁਹਾਡਾ ਕਹਿਣਾ ਠੀਕ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਅਰਥਪੂਰਨ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।'
ਰੋਚਤੇ ਮੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਯਦਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਨਾਯਕਾਸ੍ਤਵ ਸੇਨਾਯਾਂ ਕ੍ਰਿਯਨ੍ਤਾਮਿਹ ਸਪ੍ਤ ਵੈ
'ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਂਬਾਹੁ; ਹੁਣ ਅਗਲਾ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਲਈ ਇਥੇ ਸੱਤ ਸਰਦਾਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ।'
ਤਤੋ ਦ੍ਰੁਪਦਮਾਨਾਯ੍ਯ ਵਿਰਾਟਂ ਸ਼ਿਨਿਪੁਙ੍ਗਵਮ੍ । ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਂ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਂ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਮਾਗਧਮ੍
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਵਿਰਾਟ, ਸ਼ਿਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਪਾਂਚਾਲ ਦਾ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ, ਤੇ ਮਾਗਧ ਦੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਲਿਆ।