ਵਯਮੇਕਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰृਣੁਮੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਮਤੋ ਰਣੇ । ਭਵਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪृਥਕ੍ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਬੁਦ੍ਧਿਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ
‘ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵੱਡੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ ਹੋ।’
ਤਤਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰੇਕਂ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍। ਨਯੇ ਸੁਕੁਸ਼ਲਂ ਸ਼ੂਰਮਜਯਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਂਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇਕ ਦੁਜਾ-ਜਨ, ਜੋ ਆਗੂਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਏਵਂ ਯੇ ਕੁਸ਼ਲਂ ਸ਼ੂਰਂ ਹਿਤੇਪ੍ਸਿਤਮਕਲ੍ਪषਮ੍। ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤੇ ਜਯਨ੍ਤਿ ਰਣੇ ਰਿਪੂਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਲੋਕ ਚੁਸਤ, ਬਹਾਦਰ, ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਆਗੂ ਨੂੰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਭਵਾਨੁਸ਼ਨਸਾ ਤੁਲ੍ਯੋ ਹਿਤੈषੀ ਚ ਸਦਾ ਮਮ। ਅਸਂਹਾਰ੍ਥਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਧਰ੍ਮੇ ਸ ਨਃ ਸੇਨਾਪਤਿਰ੍ਭਵ
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ਼ਨਸਾ ਵਾਂਗ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅਜੈਯ ਹੋ—ਸਾਡਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣੋ।
ਰਸ਼੍ਮੀਵਤਾਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯੋ ਵੀਰੁਧਾਮਿਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ । ਕੁਬੇਰ ਇਵ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮਿਵ ਵਾਸਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸਵ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ...
ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਯਥਾ ਮੇਰੁਃ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਯਥਾ। ਕੁਮਾਰ ਇਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਸੂਨਾਮਿਵ ਹਵ੍ਯਵਾਟ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੂ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਪਰਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਵਾਸੂਆਂ ਵਿੱਚ ਹਵਿਆਵਤ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ...
ਭਵਤਾ ਹਿ ਵਯਂ ਗੁਪ੍ਤਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੇਣੇਵ ਦਿਵੌਕਸਃ । ਅਨਾਧृष੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਮਪਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਜੈਯ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਪ੍ਰਯਾਤੁ ਨੋ ਭਵਾਨਗ੍ਰੇ ਦੇਵਾਨਾਮਿਵ ਪਾਵਕਿਃ । ਵਯਂ ਤ੍ਵਾਮਨੁਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਸੌਰਭੇਯਾ ਇਵਰ੍षਭਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੋ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਵਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਾਂਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੌਰਭੇਆਂ ਦਾ ਬਲਦ।
ਏਵਮੇਤਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਥਾ ਵਦਸਿ ਭਾਰਤ। ਯਥੈਵ ਹਿ ਭਵਨ੍ਤੋ ਮੇ ਤਥੈਵ ਮਮ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਭਾਰਤ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਓਹੀ ਸੱਚ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਹੋ, ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਓਹੀ ਹਨ।
ਅਪਿ ਚੈਵ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੋਯੋ ਵਾਚ੍ਯਂ ਤੇषਾਂ ਨਰਾਧਿਪ । ਸਂਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਤਵਾਰ੍ਥਾਯ ਯਥਾ ਮੇ ਸਮਯਃ ਕृਤਃ
ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਆਖਣੀ ਪਵੇਗੀ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੁੱਧ ਕਰਨਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੋਦ੍ਧਾਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਭੁਵਿ । ऋਤੇ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਤ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯਾਤ੍
ਪਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਯੋਧਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਵੇਦ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ । ਨ ਤੁ ਮਾਂ ਵਿਵृਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਾਤੁ ਯੁਧ੍ਯੇਤ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਬੁਧੀ ਹੈ, ਕਈ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵ ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਲੜੇਗਾ।
ਅਹਂ ਸ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਨਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਮਿਦਂ ਜਗਤ੍। ਕੁਰ੍ਯਾਵਾਸ੍ਤ੍ਰਬਲੇਨੈਵ ਸਸੁਰਾਸੁਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਉਹ ਤੇ ਮੈਂ, ਸਿਰਫ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ ਖਾਲੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਨ ਤ੍ਵੇਵੋਤ੍ਸਾਦਨੀਯਾ ਮੇ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਜਨਾਧਿਪ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੋਧਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਯੋਗੇਣਾਯੁਤਂ ਸਦਾ
ਪਰ ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਏਵਮੇषਾਂ ਫਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਧਨਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ । ਨ ਚੇਤ੍ਤੇ ਮਾਂ ਹਨਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਸਮਾਗਮੇ
ਕੁਰੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੁਖ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ।
ਸੇਨਾਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਹਂ ਰਾਜਨ੍ਸਮਯੇਨਾਪਰੇਣ ਤੇ। ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਕਾਮਂ ਤਨ੍ਮੇ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਹੋਰ ਸਮਝੌਤੇ ਮੁਤਾਬਕ ਮੈਂ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਾਂਗਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਥੇ ਸੁਣ।
ਕਰ੍ਣੋ ਵਾ ਯੁਧ੍ਯਤਾਂ ਪੂਰ੍ਵਮਹਂ ਵਾ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ । ਸ੍ਪਰ੍ਧਤੇ ਹਿ ਸਦਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋ ਮਯਾ ਰਣੇ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਣ ਲੜੇ ਜਾਂ ਮੈਂ ਲੜਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਹਂ ਜੀਵਤਿ ਗਾਙ੍ਗੇਯੇ ਰਾਜਨ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਕਥਂਚਨ। ਹਤੇ ਭੀष੍ਮੇ ਤੁ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸਹ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ
ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਗਾਂਗੇਯ ਜੀਵਦੇ ਹੋਏ ਕਦੇ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਗਾਂਡੀਵਧਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ।
ਤਤਃ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਧਿਵਦ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ਮਜੋ ਭੀष੍ਮਂ ਸੋऽਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਵ੍ਯਰੋਚਤ
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰੀਤ ਮੁਤਾਬਕ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦਾਨੀ ਸੀ, ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਾਇਆ; ਇਉਂ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਚਮਕਿਆ।
ਤਤੋ ਭੇਰੀਸ਼੍ਚ ਸ਼ਙ੍ਖਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਵਾਦਯਾਮਾਸੁਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਵਾਦਕਾ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਾਦਕਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਡੋਲ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ।
ਸਿਂਹਨਾਦਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾ ਵਾਹਨਾਨਾਂ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿੰਘ-ਗਰਜਾਂ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹੋਈਆਂ।
ਨਿਰ੍ਘਾਰ੍ਤਾਃ ਪृਥਿਵੀਕਮ੍ਪਾ ਗਜਬृਂਹਿਤਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ। ਆਸਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਯੋਧਾਨਾਂ ਪਾਤਯਨ੍ਤੋ ਮਨਾਂਸ੍ਯੁਤ
ਧਰਤੀ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਗੂੰਜ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਬੁਲੰਦ ਧੁਨ, ਤੇ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮਨਾਂ 'ਤੇ ਵੱਜੀਆਂ।
ਵਾਚਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸ਼ਰੀਰਿਣ੍ਯੋ ਦਿਵਸ਼੍ਚੋਲ੍ਕਾਃ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ। ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਚ ਭਯਵੇਦਿਨ੍ਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤਤਰਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਉਲਕਾਵਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ।
ਸੈਨਾਪਤ੍ਯੇ ਯਦਾ ਰਾਜਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯਮਭਿषਿਕ੍ਤਵਾਨ੍ । ਤਦੈਤਾਨ੍ਯੁਗ੍ਰਰੂਪਾਣਿ ਬਭੂਵੁਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਨृਪ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਤਦ ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਭਿਆਨਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਜ਼ਰ ਆਏ।
ਤਤਃ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਂ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਵਾਚਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨ੍ਗੋਭਿਰ੍ਨਿष੍ਕੈਸ਼੍ਚ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰ੍ਧਮਾਨੋ ਜਯਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਸੈਨਿਕੈਰ੍ਵृਤਃ। ਆਪਗੇਯਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਦुआਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਫੌਜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ। ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਚਲਿਆ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਵਾਰੇਣ ਮਹਤਾ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਵੱਡੇ ਖੇਮਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕਰ੍ਣੇਨ ਸਹ ਕੌਰਵਃ । ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਮਾਪਯਾਮਾਸ ਸਮੇ ਦੇਸ਼ੇ ਜਨਾਧਿਪ
ਕੌਰਵ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਰਣ ਦੇ ਨਾਲ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ ਤੇ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਖੇਮਾ ਲਗਾਇਆ।
ਮਧੁਰਾਨੂषਰੇ ਦੇਸ਼ੇ ਪ੍ਰਭੂਤਯਵਸੇਨ੍ਧਨੇ। ਯਥੈਵ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ ਤਦ੍ਵਚ੍ਛਿਬਿਰਮਾਬਭੌ
ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਉਪਜਾਊ ਜਗ੍ਹਾ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਰਾ ਤੇ ਇੰਧਨ ਵਾਫ਼ਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਖੇਮਾ ਹਾਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਆਪਗੇਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਪਿਤਾਮਹਂ ਭਾਰਤਾਨਾਂ ਧ੍ਵਜਂ ਸਰ੍ਵਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਸੀ।