ਬਨ੍ਧਮਾਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਮਮ ਚਾਪਿ ਸੁਯੋਧਨਃ । ਨ ਚ ਤਂ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ਕਾਮਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਪਾਪ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਨ ਚ ਭੀष੍ਮੋ ਨ ਚ ਦ੍ਰੋਣੋ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰਾਹਤੁਰ੍ਵਚਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਤਮਨੁਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ऋਤੇ ਵਿਦੁਰਮੁਚ੍ਯੁਤ
ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਵੀ ਉਥੇ ਠੀਕ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ, ਅਚੁਤ, ਸਿਵਾਏ ਵਿਦੁਰ ਦੇ।
ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸੌਬਲਸ਼੍ਚੈਵ ਕਰ੍ਣਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਵਪਿ । ਤ੍ਵਯ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਯਭਾषਨ੍ਤ ਮੂਢਾ ਮੂਢਮਮਰ੍षਣਮ੍
ਸ਼ਕੁਨੀ, ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਰਣ ਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਅਣਉਚਿਤ ਬਚਨ ਕਹੇ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸਨ।
ਕਿਂਚ ਤੇਨ ਮਯੋਕ੍ਤੇਨ ਯਾਨ੍ਯਭਾषਤ ਕੌਰਵਃ । ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਸੌ ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਕੌਰਵ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕਹੇ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ, ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਠੀਕ ਵਿਵਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵੇषੁ ਨ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਯ ਇਮੇ ਤਵ ਸੈਨਿਕਾਃ। ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਯਨ੍ਨ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪਾਪ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚਾਪਿ ਵਯਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗੇਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਕੌਰਵੈਃ ਸ਼ਮਮਿਚ੍ਛਾਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਛੋਟ ਦੇ ਕੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਤਿ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੰਗ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍। ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੋ ਮੁਖਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਭਾਰਤ, ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੁਖ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗੇ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤ੍ਵਭਿਪ੍ਰਾਯਮਭਿਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਯੋਗਮਾਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਯਮੈਃ ਸਹ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਕਿਲਕਿਲਾਭੂਤਮਨੀਕਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਹ। ਆਜ੍ਞਾਪਿਤੇ ਤਦਾ ਯੋਗੇ ਸਮਹृष੍ਯਨ੍ਤ ਸੈਨਿਕਾਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਆ ਗਈ; ਜਦ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਸੈਨਿਕ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਅਵਧ੍ਯਾਨਾਂ ਵਧਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਭੀਮਸੇਨਂ ਚ ਵਿਜਯਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਭੀਮਸੈਨ ਤੇ ਵਿਜਯਾ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਯਦਰ੍ਥਂ ਵਨਵਾਸਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੁਃਖਂ ਚ ਯਨ੍ਮਯਾ। ਸੋਯਮਸ੍ਮਾਨੁਪੈਤ੍ਯੇਵ ਪਰੋऽਨਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਜਿਸ ਮੁਸੀਬਤ ਲਈ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਸਹੇ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਬੇਕਸੀ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆ ਪਈ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਬੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਤ੍ਨਃ ਕृਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸ ਨੋ ਹੀਨਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ। ਅਕृਤੇ ਤੁ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇऽਸ੍ਮਾਨੁਪਾਵृਤ੍ਤਃ ਕਲਿਰ੍ਮਹਾਨ੍
ਜਿਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਬੜਾ ਜਤਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਸਾਡੇ ਹੱਥੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਈ।
ਕਥਂ ਹ੍ਯਵਧ੍ਯੈਃ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਹ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਕਥਂ ਹਤ੍ਵਾ ਗੁਰੂਨ੍ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਵਿਜਯੋ ਨੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ? ਜੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਜਿੱਤ ਕਿਵੇਂ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ?
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਪਰਨ੍ਤਪਃ। ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਵਚਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਵਯਸਾਚੀ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਕਹੀ ਹੋਈ ਗੱਲ ਉਸਨੂੰ ਸੁਣਾਈ।
ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰਃ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਚ । ਵਚਨਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਖਿਲੇਨਾਵਧਾਰਿਤਮ੍
ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਤੇ ਤੂੰ, ਰਾਜੇ, ਉਹ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਲਈ ਹੈ।
ਨ ਚ ਤੌ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤੋऽਧਰ੍ਮਮਿਤਿ ਮੇ ਨੈष੍ਠਿਕੀ ਮਤਿਃ। ਨਾਪਿ ਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮਯੁਧ੍ਯਤਃ
ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕੁਝ ਗਲਤ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ; ਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਵਚਸ੍ਤਦਾ । ਸ੍ਮਯਮਾਨੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥਮੇਵਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਸਵਯਸਾਚੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਧृਤਸਂਕਲ੍ਪਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਹ ਸੈਨਿਕਾਃ। ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਸੁਖਮਾਵਸਨ੍
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਲਈ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਰਾਤ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ।
ਵ੍ਯੁष੍ਟਾਯਾਂ ਵੈ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਹਿ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤਃ। ਵ੍ਯਭਜਤ੍ਤਾਨ੍ਯਨਿਕਾਨਿ ਦਸ਼ ਚੈਕਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਰਾਤ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਹ ਗਿਆਰਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਨਰਹਸ੍ਤਿਰਥਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਸਾਰਂ ਮਧ੍ਯਂ ਚ ਫਲ੍ਗੁ ਚ। ਸਰ੍ਵੇष੍ਵੇਤੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਸਨ੍ਦਿਦੇਸ਼ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ, ਮੱਧਲੇ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਿੱਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਾਇਨਾਤ ਕੀਤੇ।
ਸਾਨੁਕਰ੍षਾਃ ਸਤੂਣੀਰਾਃ ਸਵਰੂਥਾਃ ਸਤੋਮਰਾਃ। ਸੋਪਾਸਙ੍ਗਾਃ ਸਸ਼ਕ੍ਤੀਕਾਃ ਸਨਿषਙ੍ਗਾਃ ਸਹਰ੍ष੍ਟਯਃ
ਸਭ ਲੜਾਕੂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ, ਰਥ, ਭਾਲੇ, ਹਥਿਆਰ, ਲੰਬੇ ਭਾਲੇ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ।
ਸਧ੍ਵਜਾਃ ਸਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਸਸ਼ਰਾਸਨਤੋਮਰਾਃ । ਰਜ੍ਜੁਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਿਃ ਸਪਾਸ਼ਾਃ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ
ਸਭ ਦੇ ਕੋਲ ਝੰਡੇ ਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ, ਕਮਾਨ, ਤੀਰ ਤੇ ਭਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੱਸੀ, ਫੰਦੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਸਨ।
ਸਕਚਗ੍ਰਹਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਃ ਸਤੈਲਗੁਡਵਾਲੁਕਾਃ । ਸਾਸ਼ੀਵਿषਘਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਸਰ੍ਜਰਸਪਾਂਸਵਃ
ਸਭ ਕੋਲ ਕਸਣ ਵਾਲੇ ਕਾਂਡੇ, ਤੇਲ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਰੇਤ, ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ ਘੜੇ ਤੇ ਰਾਲ ਦੀ ਧੂੜ ਸੀ।
ਸਘਣ੍ਟਫਲਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਯੋਗੁਡਜਲੋਪਲਾਃ ।। ਸਸ਼ਾਲਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਮਧੂਚ੍ਛਿष੍ਟਮੁਦ੍ਗਰਾਃ
ਸਭ ਕੋਲ ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲੀ ਢਾਲ, ਤੇਲ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਗਦੀਆਂ, ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸਕਾਣ੍ਡਦਣ੍ਡਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਸੀਰਵਿषਤੋਮਰਾਃ । ਸਸ਼ੂਰ੍ਪਪਿਟਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਦਾਤ੍ਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ਤੋਮਰਾਃ
ਸਭ ਕੋਲ ਲੋਹੇ ਵਾਲੇ ਡੰਡੇ, ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ ਭਾਲੇ, ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਟੋਕਰੀਆਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਭਾਲੇ ਸਨ।
ਸਕੀਲਕਵਚਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਸ਼ੀਵृਕ੍ਸ਼ਾਦਨਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਪਰੀਵਾਰਾ ਦ੍ਵੀਪਿਚਰ੍ਮਾਵृਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਸਭ ਨੇ ਕਾਂਡਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਵਚ ਪਾਇਆ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਤੇ ਗਦੀਆਂ ਨਾਲ, ਬਾਘ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਚੀਤੇ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਹਰ੍ष੍ਟਯਃ ਸਸ਼੍ਰृਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਰਾਸਵਿਵਿਧਾਯੁਧਾਃ । ਸਕੁਠਾਰਾਃ ਸਕੁਦ੍ਦਾਲਾਃ ਸਤੈਲਕ੍ਸ਼ੌਮਸਰ੍ਪਿषਃ
ਸਭ ਕੋਲ ਗਦੀਆਂ, ਸਿੰਗ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਲੇ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਫਾਵੜੇ, ਤੇ ਤੇਲ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਤੇ ਘੀ ਸੀ।
ਰੁਕ੍ਮਜਾਲਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਨਾਨਾਮਣਿਵਿਭੂषਿਤਾਃ । ਚਿਤ੍ਰਾਨੀਕਾਃ ਸੁਵਪੁषੋ ਜ੍ਵਲਿਤਾ ਇਵ ਪਾਵਕਾਃ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਢੱਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਉਹ ਰੰਗੀਨ ਫੌਜਾਂ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਦਿਲਕਸ਼ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਹੋਵੇ।
ਤਥਾ ਕਵਚਿਨਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ । ਕੁਲੀਨਾ ਹਯਯੋਨਿਜ੍ਞਾਃ ਸਾਰਥ੍ਯੇ ਵਿਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ ਜੋ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਉੱਚ ਘਰਾਣੇ ਦੇ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਵਜੋਂ ਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਬਦ੍ਧਾਰਿष੍ਟਾ ਬਦ੍ਧਕਕ੍ਸ਼ਾ ਬਦ੍ਧਧ੍ਵਜਪਤਾਕਿਨਃ। ਬਦ੍ਧਾਭਰਣਨਿਰ੍ਯੂਹਾ ਬਦ੍ਧਚਰ੍ਮਾਸਿਪਟ੍ਟਿਸ਼ਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕਵਚ ਪੱਕਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਮਰ-ਪੱਟੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਲਗੀਆਂ, ਸਜਾਵਟ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਡਾਲੀਆਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਪੱਟੀ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ।