ਯੋਧਚਨ੍ਦ੍ਰੋਦਯੋਦ੍ਭੂਤਃ ਕੁਰੁਰਾਜਮਹਾਰ੍ਣਵਃ । ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ ਤਦਾ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਦਯ ਇਵੋਦਧਿਃ
ਕੁਰੂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੰਗੀਰਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਨਾਲ ਉੱਭਰ ਆਈ, ਤੇ ਉਹ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਨੁਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਕਥਂ ਮਨ੍ਦੋऽऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਉਹ ਬੋਲ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਉਹ ਮੂਰਖ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਗਿਆ?'
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨਭ੍ਯਾਗਤੇ ਕਾਲੇ ਕਿਂਚ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਮਮਚ੍ਯੁਤ । ਕਥਂ ਚ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾ ਵੈ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਨ੍ਨ ਚ੍ਯਵੇਮਹਿ
ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਅਚੁਤ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਠੀਕ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਫਰਜ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਹਟੀਂ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨੇਃ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਚ । ਵਾਸੁਦੇਵ ਮਤਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮਮ ਸਭ੍ਰਾਤृਕਸ੍ਯ ਚ
ਤੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ, ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ।
ਵਿਦੁਰਸ੍ਯਾਪਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ । ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲਪ੍ਰਜ੍ਞ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਤੂੰ ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਬੋਲ ਵੀ ਸੁਣੇ ਹਨ, ਅਤੇ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਬੁਧੀ ਵੀ ਸੁਣੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮੇਤਦਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਯਨ੍ਨੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਹ੍ਯਵਿਚਾਰਯਨ੍
ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਦੱਸ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਵਚਃ। ਮੇਘਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਕृष੍ਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧਰਮ ਰਾਜ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ।
ਉਕ੍ਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਹਿਤਮ੍। ਨ ਤੁ ਤਨ੍ਨਿਕृਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞੇ ਕੌਰਵ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਿਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਲਈ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਸੀ, ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ, ਉਹ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ੀ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਚ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮੇਧਾਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਵਾ। ਮਮ ਵਾ ਭਾषਿਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵਾਤਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਜਾਂ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ, ਮੇਰੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਗੱਲ ਨੂੰ ਉਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੈष ਕਾਮਯਤੇ ਧਰ੍ਮਂ ਨੈष ਕਾਮਯਤੇ ਯਸ਼ਃ । ਜਿਤਂ ਸ ਮਨ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਕਰ੍ਣਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਨਾ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਇਜ਼ਤ ਦੀ; ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਕਰਣ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਿੱਤਿਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਬਨ੍ਧਮਾਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਮਮ ਚਾਪਿ ਸੁਯੋਧਨਃ । ਨ ਚ ਤਂ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ਕਾਮਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਪਾਪ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਨ ਚ ਭੀष੍ਮੋ ਨ ਚ ਦ੍ਰੋਣੋ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰਾਹਤੁਰ੍ਵਚਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਤਮਨੁਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ऋਤੇ ਵਿਦੁਰਮੁਚ੍ਯੁਤ
ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਵੀ ਉਥੇ ਠੀਕ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ, ਅਚੁਤ, ਸਿਵਾਏ ਵਿਦੁਰ ਦੇ।
ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸੌਬਲਸ਼੍ਚੈਵ ਕਰ੍ਣਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਵਪਿ । ਤ੍ਵਯ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਯਭਾषਨ੍ਤ ਮੂਢਾ ਮੂਢਮਮਰ੍षਣਮ੍
ਸ਼ਕੁਨੀ, ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਰਣ ਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਅਣਉਚਿਤ ਬਚਨ ਕਹੇ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸਨ।
ਕਿਂਚ ਤੇਨ ਮਯੋਕ੍ਤੇਨ ਯਾਨ੍ਯਭਾषਤ ਕੌਰਵਃ । ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਸੌ ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਕੌਰਵ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕਹੇ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ, ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਠੀਕ ਵਿਵਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵੇषੁ ਨ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਯ ਇਮੇ ਤਵ ਸੈਨਿਕਾਃ। ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਯਨ੍ਨ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪਾਪ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚਾਪਿ ਵਯਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗੇਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਕੌਰਵੈਃ ਸ਼ਮਮਿਚ੍ਛਾਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਛੋਟ ਦੇ ਕੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਤਿ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੰਗ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍। ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੋ ਮੁਖਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਭਾਰਤ, ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੁਖ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗੇ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤ੍ਵਭਿਪ੍ਰਾਯਮਭਿਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਯੋਗਮਾਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਯਮੈਃ ਸਹ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਕਿਲਕਿਲਾਭੂਤਮਨੀਕਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਹ। ਆਜ੍ਞਾਪਿਤੇ ਤਦਾ ਯੋਗੇ ਸਮਹृष੍ਯਨ੍ਤ ਸੈਨਿਕਾਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਆ ਗਈ; ਜਦ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਸੈਨਿਕ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਅਵਧ੍ਯਾਨਾਂ ਵਧਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਭੀਮਸੇਨਂ ਚ ਵਿਜਯਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਭੀਮਸੈਨ ਤੇ ਵਿਜਯਾ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਯਦਰ੍ਥਂ ਵਨਵਾਸਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੁਃਖਂ ਚ ਯਨ੍ਮਯਾ। ਸੋਯਮਸ੍ਮਾਨੁਪੈਤ੍ਯੇਵ ਪਰੋऽਨਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਜਿਸ ਮੁਸੀਬਤ ਲਈ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਸਹੇ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਬੇਕਸੀ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆ ਪਈ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਬੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਤ੍ਨਃ ਕृਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸ ਨੋ ਹੀਨਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ। ਅਕृਤੇ ਤੁ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇऽਸ੍ਮਾਨੁਪਾਵृਤ੍ਤਃ ਕਲਿਰ੍ਮਹਾਨ੍
ਜਿਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਬੜਾ ਜਤਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਸਾਡੇ ਹੱਥੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਈ।
ਕਥਂ ਹ੍ਯਵਧ੍ਯੈਃ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਹ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਕਥਂ ਹਤ੍ਵਾ ਗੁਰੂਨ੍ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਵਿਜਯੋ ਨੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ? ਜੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਜਿੱਤ ਕਿਵੇਂ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ?
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਪਰਨ੍ਤਪਃ। ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਵਚਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਵਯਸਾਚੀ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਕਹੀ ਹੋਈ ਗੱਲ ਉਸਨੂੰ ਸੁਣਾਈ।
ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰਃ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਚ । ਵਚਨਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਖਿਲੇਨਾਵਧਾਰਿਤਮ੍
ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਤੇ ਤੂੰ, ਰਾਜੇ, ਉਹ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਲਈ ਹੈ।
ਨ ਚ ਤੌ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤੋऽਧਰ੍ਮਮਿਤਿ ਮੇ ਨੈष੍ਠਿਕੀ ਮਤਿਃ। ਨਾਪਿ ਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮਯੁਧ੍ਯਤਃ
ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕੁਝ ਗਲਤ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ; ਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਵਚਸ੍ਤਦਾ । ਸ੍ਮਯਮਾਨੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥਮੇਵਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਸਵਯਸਾਚੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਧृਤਸਂਕਲ੍ਪਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਹ ਸੈਨਿਕਾਃ। ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਸੁਖਮਾਵਸਨ੍
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਲਈ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਰਾਤ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ।
ਵ੍ਯੁष੍ਟਾਯਾਂ ਵੈ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਹਿ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤਃ। ਵ੍ਯਭਜਤ੍ਤਾਨ੍ਯਨਿਕਾਨਿ ਦਸ਼ ਚੈਕਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਰਾਤ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਹ ਗਿਆਰਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਨਰਹਸ੍ਤਿਰਥਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਸਾਰਂ ਮਧ੍ਯਂ ਚ ਫਲ੍ਗੁ ਚ। ਸਰ੍ਵੇष੍ਵੇਤੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਸਨ੍ਦਿਦੇਸ਼ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ, ਮੱਧਲੇ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਿੱਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਾਇਨਾਤ ਕੀਤੇ।