ਤੇ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼੍ਵੋਭੂਤੇ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਅਸੀਂ ਕਰਾਂਗੇ' ਐਸਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਹृष੍ਟਰੂਪਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਿਵਾਸਾਯ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣਿਆ,
ਆਸਨੇਭ੍ਯੋ ਮਹਾਰ੍ਹੇਭ੍ਯ ਉਦਤਿष੍ਠਨ੍ਨਮਰ੍षਿਤਾਃ । ਬਾਹੂਨ੍ਪਰਿਘਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਨ੍ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਃ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਉੱਚੇ-ਉੱਚੇ ਅਸਥਾਨਾਂ ਤੋਂ ਉਠੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਲੈ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੀਆਂ ਲੋਹੇ ਵਰਗੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਛੁਹਾਉਂਦੇ ਹੋਏ।
ਕਾਞ੍ਚਨਾਙ੍ਗਦਦੀਪ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦਨਾਗਰੁਭੂषਿਤਾਨ੍। ਉष੍ਣੀषਾਣਿ ਨਿਯਚ੍ਛਨ੍ਤਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਨਿਭੈ ਕਰੈਃ। ਅਨ੍ਤਰੀਯੋਤ੍ਤਰੀਯਾਣਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਕੜੇ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀਆਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੱਗਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਰਦੇ, ਅੰਦਰਲੇ ਤੇ ਉਪਰਲੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਠੀਕ ਕਰਦੇ,
ਤੇ ਰਥਾਨ੍ਰਥਿਨਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ ਹਯਕੋਵਿਦਾਃ। ਸਜ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਨਾਗਾਂਸ਼੍ਚ ਨਾਗਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਵਨੁष੍ਠਿਤਾਃ
ਚੰਗੇ ਰਥੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਲਗਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਜੰਗੀ ਮਾਹਰ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ।
ਅਥ ਵਰ੍ਮਾਣਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕਾਞ੍ਚਨਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਚ । ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਜੰਗੀ ਜ਼ਿਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਏ।
ਪਦਾਤਯਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਉਪਾਜਹ੍ਰੁਃ ਸ਼ਰੀਰੇषੁ ਹੇਮਚਿਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਪਾਉਣ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੇ।
ਤਦੁਤ੍ਸਵ ਇਵੋਦਗ੍ਰਂ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਨਰਾਵृਤਮ੍ । ਨਗਰਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰਤਾਸੀਤ੍ਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮੇਲੇ ਵਾਂਗ ਭਰ ਗਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਜਨੌਘਸਲਿਲਾਵਰ੍ਤੋ ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਮੀਨਵਾਨ੍ । ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਕੋਸ਼ਸਞ੍ਚਯਰਤ੍ਨਵਾਨ੍
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਮੱਛੀਆਂ, ਸੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੰਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ, ਤੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ।
ਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣਵਰ੍ਮੋਰ੍ਮਿਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਨਿਰ੍ਮਲਫੇਨਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰਾਸਾਦਮਾਲਾਦ੍ਰਿਵृਤੋ ਰਥ੍ਯਾਪਣਮਹਾਹ੍ਰਦਃ
ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਜ਼ਿਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਫੇਨ, ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਗਲੀਆਂ-ਬਜ਼ਾਰ ਵੱਡੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵਾਂਗ।
ਯੋਧਚਨ੍ਦ੍ਰੋਦਯੋਦ੍ਭੂਤਃ ਕੁਰੁਰਾਜਮਹਾਰ੍ਣਵਃ । ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ ਤਦਾ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਦਯ ਇਵੋਦਧਿਃ
ਕੁਰੂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੰਗੀਰਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਨਾਲ ਉੱਭਰ ਆਈ, ਤੇ ਉਹ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਨੁਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਕਥਂ ਮਨ੍ਦੋऽऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਉਹ ਬੋਲ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਉਹ ਮੂਰਖ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਗਿਆ?'
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨਭ੍ਯਾਗਤੇ ਕਾਲੇ ਕਿਂਚ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਮਮਚ੍ਯੁਤ । ਕਥਂ ਚ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾ ਵੈ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਨ੍ਨ ਚ੍ਯਵੇਮਹਿ
ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਅਚੁਤ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਠੀਕ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਫਰਜ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਹਟੀਂ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨੇਃ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਚ । ਵਾਸੁਦੇਵ ਮਤਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮਮ ਸਭ੍ਰਾਤृਕਸ੍ਯ ਚ
ਤੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ, ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ।
ਵਿਦੁਰਸ੍ਯਾਪਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ । ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲਪ੍ਰਜ੍ਞ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਤੂੰ ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਬੋਲ ਵੀ ਸੁਣੇ ਹਨ, ਅਤੇ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਬੁਧੀ ਵੀ ਸੁਣੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮੇਤਦਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਯਨ੍ਨੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਹ੍ਯਵਿਚਾਰਯਨ੍
ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਦੱਸ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਵਚਃ। ਮੇਘਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਕृष੍ਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧਰਮ ਰਾਜ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ।
ਉਕ੍ਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਹਿਤਮ੍। ਨ ਤੁ ਤਨ੍ਨਿਕृਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞੇ ਕੌਰਵ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਿਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਲਈ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਸੀ, ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ, ਉਹ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ੀ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਚ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮੇਧਾਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਵਾ। ਮਮ ਵਾ ਭਾषਿਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵਾਤਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਜਾਂ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ, ਮੇਰੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਗੱਲ ਨੂੰ ਉਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੈष ਕਾਮਯਤੇ ਧਰ੍ਮਂ ਨੈष ਕਾਮਯਤੇ ਯਸ਼ਃ । ਜਿਤਂ ਸ ਮਨ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਕਰ੍ਣਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਨਾ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਇਜ਼ਤ ਦੀ; ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਕਰਣ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਿੱਤਿਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਬਨ੍ਧਮਾਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਮਮ ਚਾਪਿ ਸੁਯੋਧਨਃ । ਨ ਚ ਤਂ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ਕਾਮਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਪਾਪ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਨ ਚ ਭੀष੍ਮੋ ਨ ਚ ਦ੍ਰੋਣੋ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰਾਹਤੁਰ੍ਵਚਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਤਮਨੁਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ऋਤੇ ਵਿਦੁਰਮੁਚ੍ਯੁਤ
ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਵੀ ਉਥੇ ਠੀਕ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ, ਅਚੁਤ, ਸਿਵਾਏ ਵਿਦੁਰ ਦੇ।
ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸੌਬਲਸ਼੍ਚੈਵ ਕਰ੍ਣਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਵਪਿ । ਤ੍ਵਯ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਯਭਾषਨ੍ਤ ਮੂਢਾ ਮੂਢਮਮਰ੍षਣਮ੍
ਸ਼ਕੁਨੀ, ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਰਣ ਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਅਣਉਚਿਤ ਬਚਨ ਕਹੇ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸਨ।
ਕਿਂਚ ਤੇਨ ਮਯੋਕ੍ਤੇਨ ਯਾਨ੍ਯਭਾषਤ ਕੌਰਵਃ । ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਸੌ ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਕੌਰਵ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕਹੇ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ, ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਠੀਕ ਵਿਵਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵੇषੁ ਨ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਯ ਇਮੇ ਤਵ ਸੈਨਿਕਾਃ। ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਯਨ੍ਨ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪਾਪ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚਾਪਿ ਵਯਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗੇਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਕੌਰਵੈਃ ਸ਼ਮਮਿਚ੍ਛਾਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਛੋਟ ਦੇ ਕੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਤਿ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੰਗ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍। ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੋ ਮੁਖਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਭਾਰਤ, ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੁਖ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗੇ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤ੍ਵਭਿਪ੍ਰਾਯਮਭਿਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਯੋਗਮਾਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਯਮੈਃ ਸਹ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਕਿਲਕਿਲਾਭੂਤਮਨੀਕਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਹ। ਆਜ੍ਞਾਪਿਤੇ ਤਦਾ ਯੋਗੇ ਸਮਹृष੍ਯਨ੍ਤ ਸੈਨਿਕਾਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਆ ਗਈ; ਜਦ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਸੈਨਿਕ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਅਵਧ੍ਯਾਨਾਂ ਵਧਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਭੀਮਸੇਨਂ ਚ ਵਿਜਯਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਭੀਮਸੈਨ ਤੇ ਵਿਜਯਾ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।