ਮਹਾਯਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨਾਰਾਚਾਸ੍ਤੋਮਰਾਣਿ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਃ। ਧਨੂਂषਿ ਕਵਚਾਦੀਨਿ ऋष੍ਟਯਸ੍ਤੂਣਸਂਯੁਤਾਃ
ਵੱਡੇ ਯੰਤਰ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਧਨੁ, ਬਕਤਰ, ਅਤੇ ਤੂਣੀ ਨਾਲ ਲੰਬੇ ਭਾਲੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਗਏ।
ਗਜਾਃ ਕਣ੍ਟਕਸਨ੍ਨਾਹਾ ਲੋਹਵਰ੍ਮੋਤ੍ਤਰਚ੍ਛਦਾਃ। ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਗਿਰ੍ਯਾਭਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਤਯੋਧਿਨਃ
ਉਥੇ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀ ਜੰਗੀ ਜੁੜਾਈ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਕਤਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਹਰ ਇੱਕ 'ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੋਧੇ ਸਵਾਰ ਸਨ।
ਨਿਵਿष੍ਟਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਭਾਰਤ । ਅਭਿਸਸ੍ਰੁਰ੍ਯਥਾਦੇਸ਼ਂ ਸਬਲਾਃ ਸਹਵਾਹਨਾਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਉਥੇ ਠਹਿਰ ਜਾਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਭਾਰਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਹੁਕਮ ਮੁਤਾਬਕ ਆਏ।
ਚਰਿਤਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸੋਮਪਾ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ। ਜਯਾਯ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ, ਸੋਮਾ ਪੀਤਾ, ਤੇ ਵਾਫ਼ਰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਆਏ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਸਹਾਨੀਕਮੁਪਾਯਾਨ੍ਤਂ ਯੁਯੁਤ੍ਸਯਾ। ਸਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟਂ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਪਾਲਿਤਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਵਿਰਾਟਦ੍ਰੁਪਦਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸਪੁਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਕੇਕਯੈਰ੍ਵृष੍ਣਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਵृਤਮ੍
ਉਹ ਵਿਰਾਟ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਕੇਕੈ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵ ਚਾਦਿਤ੍ਯੈਰਭਿਗੁਪ੍ਤਂ ਮਹਾਰਥੈਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਜਿਵੇਂ ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮਹਾਮਤੇ। ਸਂਭ੍ਰਮੇ ਤੁਮੁਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਦਾਸੀਤ੍ਕੁਰੁਜਾਙ੍ਗਲੇ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਕਿ ਉਸ ਭੜਕੇਲੇ ਤੇ ਭਯਾਨਕ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਕੁਰੁਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਤਫ਼ਸੀਲ ਨਾਲ ਸੁਣਾਂ।
ਵ੍ਯਥਯੇਯੁਰਿਮੇ ਦੇਵਾਨ੍ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨਪਿ ਸਮਾਗਮੇ । ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਵਿਰਾਟਦ੍ਰੁਪਦੌ ਤਥਾ
ਇਹ ਪਾਂਡਵ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਿਰਾਟ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਚ ਮਹਾਰਥਃ । ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਦੇਵੈਰਪਿ ਦੁਰਾਸਦਃ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਪਾਂਚਾਲ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਤੇ ਯੁਧਾਮਨ्यु ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਤਪੋਧਨ । ਕੁਰੂਣਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਯਦ੍ਯਦਾਸੀਦ੍ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਪਸੀ, ਕਿ ਕੁਰੂਆਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤਫ਼ਸੀਲ ਨਾਲ ਸੁਣਾਂ।
ਪ੍ਰਤਿਯਾਤੇ ਤੁ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੇ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਕਰ੍ਣਂ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਚੈਵ ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਜਦੋਂ ਦਾਸਾਰਹ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਕਰਣ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਅਕृਤੇਨੈਵ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਗਤਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨਧੋਕ੍ਸ਼ਜਃ । ਸ ਏਨਾਨ੍ਮਨ੍ਯੁਨਾਵਿष੍ਟੋ ਧ੍ਰੁਵਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਅਧੋਕਸ਼ਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇष੍ਟੋ ਹਿ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਮਮ ਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚੈਵ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਲਈ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾਸਾਰਹ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭੀਮਸੇਨਵਸ਼ਾਨੁਗਃ। ਨਿਕृਤਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹੋਦਰੈਃ
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ, ਜੋ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਪਹਿਲਾਂ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ,
ਵਿਰਾਟਦ੍ਰੁਪਦੌ ਚੈਵ ਕृਤਵੈਰੌ ਮਯਾ ਸਹ । ਤੌ ਚ ਸੇਨਾਪ੍ਰਣੇਤਾਰੌ ਵਾਸੁਦੇਵਵਸ਼ਾਨੁਗੌ
ਵਿਰਾਟ ਅਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਵੀ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹਨ ਤੇ ਹੁਣ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਆਖੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ।
ਭਵਿਤਾ ਵਿਗ੍ਰਹਃ ਸੋਯਂ ਤੁਮੁਲੋ ਲੋਮਹਰ੍षਣਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਾਙ੍ਗ੍ਰਾਮਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਰਯਧ੍ਵਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਹੁਣ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਲੜਾਈ ਹੋਣੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਚੌਕਸੀ ਨਾਲ ਕਰੋ।
ਸ਼ਿਬਿਰਾਣਿ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਕ੍ਰਿਯਨ੍ਤਾਂ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਃ । ਸ੍ਵਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਾਵਕਾਸ਼ਾਨਿ ਦੁਰਾਦੇਯਾਨਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾਵੋ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ 'ਚ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਕੈਂਪ ਬਣਵਾਓ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡੇ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਪਕੜ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਣ।
ਆਸਨ੍ਨਜਲਕੋष੍ਠਾਨਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਅਚ੍ਛੇਦ੍ਯਾਹਾਰਮਾਰ੍ਗਾਣਿ ਬਨ੍ਧੋਚ੍ਛ੍ਰਯਚਿਤਾਨਿ ਚ
ਨੇੜੇ ਹੀ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੌਦ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਰਸਦ ਦੇ ਰਸਤੇ ਪੱਕੇ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ।
ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਸਮਾਸ਼੍ਚ ਤੇषਾਂ ਪਨ੍ਥਾਨਃ ਕ੍ਰਿਯਨ੍ਤਾਂ ਨਗਰਾਦ੍ਬਹਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਕੈਂਪਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਹਿਰਾਏ ਜਾਣ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ।
ਤੇ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼੍ਵੋਭੂਤੇ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਅਸੀਂ ਕਰਾਂਗੇ' ਐਸਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਹृष੍ਟਰੂਪਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਿਵਾਸਾਯ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣਿਆ,
ਆਸਨੇਭ੍ਯੋ ਮਹਾਰ੍ਹੇਭ੍ਯ ਉਦਤਿष੍ਠਨ੍ਨਮਰ੍षਿਤਾਃ । ਬਾਹੂਨ੍ਪਰਿਘਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਨ੍ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਃ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਉੱਚੇ-ਉੱਚੇ ਅਸਥਾਨਾਂ ਤੋਂ ਉਠੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਲੈ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੀਆਂ ਲੋਹੇ ਵਰਗੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਛੁਹਾਉਂਦੇ ਹੋਏ।
ਕਾਞ੍ਚਨਾਙ੍ਗਦਦੀਪ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦਨਾਗਰੁਭੂषਿਤਾਨ੍। ਉष੍ਣੀषਾਣਿ ਨਿਯਚ੍ਛਨ੍ਤਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਨਿਭੈ ਕਰੈਃ। ਅਨ੍ਤਰੀਯੋਤ੍ਤਰੀਯਾਣਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਕੜੇ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀਆਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੱਗਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਰਦੇ, ਅੰਦਰਲੇ ਤੇ ਉਪਰਲੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਠੀਕ ਕਰਦੇ,
ਤੇ ਰਥਾਨ੍ਰਥਿਨਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ ਹਯਕੋਵਿਦਾਃ। ਸਜ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਨਾਗਾਂਸ਼੍ਚ ਨਾਗਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਵਨੁष੍ਠਿਤਾਃ
ਚੰਗੇ ਰਥੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਲਗਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਜੰਗੀ ਮਾਹਰ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ।
ਅਥ ਵਰ੍ਮਾਣਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕਾਞ੍ਚਨਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਚ । ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਜੰਗੀ ਜ਼ਿਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਏ।
ਪਦਾਤਯਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਉਪਾਜਹ੍ਰੁਃ ਸ਼ਰੀਰੇषੁ ਹੇਮਚਿਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਪਾਉਣ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੇ।
ਤਦੁਤ੍ਸਵ ਇਵੋਦਗ੍ਰਂ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਨਰਾਵृਤਮ੍ । ਨਗਰਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰਤਾਸੀਤ੍ਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮੇਲੇ ਵਾਂਗ ਭਰ ਗਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਜਨੌਘਸਲਿਲਾਵਰ੍ਤੋ ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਮੀਨਵਾਨ੍ । ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਕੋਸ਼ਸਞ੍ਚਯਰਤ੍ਨਵਾਨ੍
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਮੱਛੀਆਂ, ਸੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੰਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ, ਤੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ।
ਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣਵਰ੍ਮੋਰ੍ਮਿਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਨਿਰ੍ਮਲਫੇਨਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰਾਸਾਦਮਾਲਾਦ੍ਰਿਵृਤੋ ਰਥ੍ਯਾਪਣਮਹਾਹ੍ਰਦਃ
ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਜ਼ਿਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਫੇਨ, ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਗਲੀਆਂ-ਬਜ਼ਾਰ ਵੱਡੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵਾਂਗ।