ਤਤਸ੍ਤੇ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਹਸੈਨਿਕਾਃ । ਭੀष੍ਮਂ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਕਾਲਚੋਦਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਤੁਰ ਪਏ।
ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯੋ ਦਸ਼ੈਕਾ ਚ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਤਾਸਾਂ ਪ੍ਰਮੁਖਤੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਾਲਕੇਤੁਰ੍ਵ੍ਯਰੋਚਤ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਗਿਆਰਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਉੱਚਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਦਤ੍ਰ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਚ ਤਦ੍ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਉਕ੍ਤਂ ਭੀष੍ਮੇਣ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ
ਜੋ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ ਤੇ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ; ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਯਾਦ ਰੱਖ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਮਮ ਭਾਰਤ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ
ਗਾਂਧਾਰੀ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਭਾਰਤ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ—ਜੋ ਕੁਝ ਕੁਰੂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਹੋਇਆ।
ਸਾਮ ਚਾਦੌ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ਸੌਭ੍ਰਾਤ੍ਰਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਅਭੇਦਾਯਾਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਚ ਵਿਵृਦ੍ਧਯੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਭਰਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਵੰਸ਼ ਇਕੱਠਾ ਰਹੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇ।
ਪੁਨਰ੍ਭੇਦਸ਼੍ਚ ਮੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਯਦਾ ਸਾਮ ਨ ਗृਹ੍ਯਤੇ। ਕਰ੍ਮਾਨੁਕੀਰ੍ਤਨਂ ਚੈਵ ਦੇਵਮਾਨੁਪਸਂਹਿਤਮ੍
ਪਰ ਜਦ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਵੰਡ ਵੀ ਠੀਕ ਸੀ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵੀ ਦੱਸੀਆਂ, ਰੱਬ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਜੋੜੀ।
ਯਦਾ ਨਾਦ੍ਰਿਯਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਯੋਧਨਃ । ਤਦਾ ਮਯਾ ਸਮਾਨੀਯ ਭੇਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਜਦੋਂ ਸੁਯੋਧਨ ਮੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।
ਅਦ੍ਭੁਤਾਨਿ ਚ ਘੋਰਾਣਿ ਦਾਰੁਣਾਨਿ ਚ ਭਾਰਤ। ਅਮਾਨੁषਾਣਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨਿ ਮਯਾ ਵਿਭੋ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਅਜੀਬ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਨਹੀਂ, ਬੜੇ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਕਠੋਰ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤृਣੀਕृਤ੍ਯ ਸੁਯੋਧਨਮ੍ । ਰਾਧੇਯਂ ਭੀषਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸੌਬਲਂ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ, ਸੁਯੋਧਨ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਘਟਾਈ, ਰਾਧੇ ਤੇ ਸੌਬਲ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਯੂਤਤੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿਨ੍ਦਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਪੁਨਃ। ਭੇਦਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਾਸ੍ਨਰ੍ਵਾਨ੍ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਮ ਚਾਸਕृਤ੍
ਜੂਏ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਬਾਰ ਬਾਰ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਮਸ਼ਵਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਾਈ।
ਪੁਨਃ ਸਾਮਾਭਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰਦਾਨਮਥਾਬ੍ਰੁਵਮ੍। ਅਭੇਦਾਤ੍ਕੁਰੁਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਯੋਗਾਤ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਇਕੱਠਾ ਰਹੇ ਤੇ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ।
ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਚ । ਤਿष੍ਠੇਯੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਿਤ੍ਵਾ ਮਾਨਮਧਸ਼੍ਚਰਾਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਉਹ ਸੂਰਮੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿਣ।
ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਚ ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਮਨੀਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਭਵਨ੍ਤੁ ਚ। ਯਥਾਹ ਰਾਜਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਹਿਤਂ ਤਵ
ਉਹ ਰਾਜ ਦਿੰਣ ਤੇ ਆਪ ਰਾਜ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਗੇਯ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤੁ ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਞ੍ਚ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਵਿਸਰ੍ਜਯ। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਭਰਣੀਯਾ ਹਿ ਪਿਤੁਸ੍ਤੇ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ
ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਤੇਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਸਿਰਫ ਪੰਜ ਪਿੰਡ ਦੇ ਦੇ। ਹੇ ਰਾਜਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਪਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਨੈਵ ਭਾਗਂ ਵ੍ਯਮੁਞ੍ਚਤ। ਦਣ੍ਡਂ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇषੁ ਪਾਪੇषੁ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਇੰਝ ਕਹਿਣ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਸਿਰਫ ਸਜ਼ਾ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਯਾਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਨਰਾਧਿਪਾਃ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਨੂੰ ਨਿਕਲ ਪਏ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਕੁਰੁ ਸਭਾ ਵਿਚ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਿਨਾ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਵਿਨਾਸ਼ਹੇਤਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਮृਤ੍ਯਵਃ
ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜ ਬਿਨਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਣਗੇ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ। ਸਾਰੇ ਨਾਸ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੈ।
ਜਨਾਰ੍ਦਨਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਭ੍ਰਾਤॄਨੁਵਾਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਹ
ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਸਭਾਯਾਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ । ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯਾਪਿ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਵਧਾਰਿਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਕੁਰੁ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਸੁਣੀ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੇਨਾਵਿਭਾਗਂ ਮੇ ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਨਰਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤੈਤਾਃ ਸਮੇਤਾ ਵਿਜਯਾਯ ਵੈ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਫੌਜ ਵੰਡੋ; ਇਹ ਸੱਤ ਅਕਸ਼ੌਹਣੀਆਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਤਾਸਾਂ ਯੇ ਪਤਯਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਬੋਧਤ। ਦ੍ਰੁਪਦਸ਼੍ਚ ਵਿਰਾਟਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨੌ
ਇਹਨਾਂ ਸੱਤ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਰਦਾਰ ਕੌਣ ਹਨ, ਸੁਣੋ: ਦ੍ਰੁਪਦ, ਵਿਰਾਟ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ,
ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚੇਕਿਤਾਨਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਏਤੇ ਸੇਨਾਪ੍ਰਣੇਤਾਰੋ ਵੀਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਨੁਤ੍ਯਜਃ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਚੇਕਿਤਾਨ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਭੀਮਸੇਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਦਿਲੇਰ ਅਗੂ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਦਵਿਦਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਚਿਰਿਤਵ੍ਰਤਾਃ । ਹ੍ਰੀਮਨ੍ਤੋ ਨੀਤਿਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਵੱਡੇ ਸੂਰਮੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤਾਂ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਲਜਵਾਨ, ਅਕਲਮੰਦ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹਨ।
ਇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋਧਿਨਃ । ਸਪ੍ਤਾਨਾਮਪਿ ਯੋ ਨੇਤਾ ਸੇਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਿਭਾਗਵਿਤ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਅਗੂ ਹੈ।
ਯਃ ਸਹੇਤ ਰਣੇ ਭੀष੍ਣਂ ਸ਼ਰਾਰ੍ਚਿਃਪਾਵਕੋਪਮਮ੍ । ਤਂ ਤਾਵਤ੍ਸਹਦੇਵਾਤ੍ਰ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਸ੍ਵਗਤਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਕੋ ਨਃ ਸੇਨਾਪਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀਏ, ਦੱਸੋ ਸਹਦੇਵ, ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਤੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਹਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਾਡੀ ਫੌਜ ਦਾ ਅਗੂਆ ਬਣਨ ਜੋਗਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਦੱਸੋ।
ਸਂਯੁਕ੍ਤ ਏਕਦੁਃਖਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਸ੍ਵਮਂਸ਼ਮਨੁਯੁਞ੍ਜ੍ਮਹੇ
ਉਹ ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇ, ਦੁੱਖ-ਸੁੱਖ ਵਿੱਚ ਇਕਸਾਰ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਸਕੀਏ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸਾਡੀ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾ ਸਕੇ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਵਿਰਾਟੋ ਬਲਵਾਨ੍ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੋ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਃ । ਪ੍ਰਸਹਿष੍ਯਤਿ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਭੀष੍ਮਂ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਮਤਸਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਵੇਗਾ।
ਤਥੋਕ੍ਤੇ ਸਹਦੇਵੇਨ ਵਾਕ੍ਯੇ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਨਕੁਲੋऽਨਨ੍ਤਰਂ ਤਸ੍ਮਾਦਿਦਂ ਵਚਨਮਾਦਦੇ
ਜਦੋਂ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਨਕੁਲ, ਜੋ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਅੱਗੇ ਆਇਆ ਤੇ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਵਯਸਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤੋ ਧੈਰ੍ਯਾਤ੍ਕੁਲੇਨਾਭਿਜਨੇਨ ਚ । ਹ੍ਰੀਮਾਨ੍ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਉਹ ਉਮਰ, ਵਿਦਿਆ, ਹੌਸਲੇ, ਵੱਡੇ ਘਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਜਾਤ ਨਾਲ, ਲਜਜਤ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕismet ਵਾਲਾ, ਹਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਵੇਦ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਹੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਸਤ੍ਯਸਙ੍ਗਰਃ । ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਪਰ੍ਧਤੇ ਦ੍ਰੋਣਂ ਭੀष੍ਮਂ ਚੈਵ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭਰਦਵਾਜ ਵੰਸ਼ ਵਾਲੇ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਨਿੜਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।