ਪਾਣ੍ਡੁਸ੍ਤੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਨੀਯਾਨਪਿ ਸਨ੍ਨृਪਃ । ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਿਦਂ ਰਾਜ੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਪਰ ਛੋਟਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਜਦ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਾਜ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਆ ਗਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਮਯ੍ਯਭਾਗਿਨਿ ਰਾਜ੍ਯਾਯ ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਅਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯਸ੍ਵਾਮੀ ਪਰਸ੍ਵਂ ਹਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਜਦ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਵਿਚ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਨਾ ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਨਾ ਹੀ ਹੱਕਦਾਰ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਦੂਜੇ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਨ੍ਯਾਯਾਗਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਿਦਂ ਚ ਤਸ੍ਯ। ਸ ਕੌਰਵਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕੁਲਸ੍ਯ ਭਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਿਤਾ ਚੈਵ ਮਹਾਨੁਭਾਵਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਰਾਜ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਃ ਸ ਤਥਾऽਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਬਨ੍ਧੁਜਨਸ੍ਯ ਸਾਧੁਃ। ਪ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਸੁਹृਦਾਨੁਕਮ੍ਪੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਸਾਧੁਜਨਸ੍ਯ ਭਰ੍ਤਾ
ਉਹ ਸੱਚਾ, ਸਾਵਧਾਨ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਪੱਕਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਚੰਗਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਾ ਦਮ ਆਰ੍ਜਵਂ ਚ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮਪ੍ਰਮਾਦਃ । ਭੂਤਾਨੁਕਮ੍ਪਾ ਹ੍ਯਨੁਸ਼ਾਸਨਂ ਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ ਰਾਜਗੁਣਾਃ ਸਮਸ੍ਤਾਃ
ਸਬਰ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ, ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਉ, ਸੱਚ ਤੇ ਡਿੱਗੀ ਰਹਿਣਾ, ਗਿਆਨ, ਚੌਕਸੀ, ਸਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਦੇ ਗੁਣ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਿਚ ਹਨ।
ਅਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਮਨਾਰ੍ਯਵृਤ੍ਤੋ ਲੁਬ੍ਧਃ ਸਦਾ ਬਨ੍ਧੁषੁ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਃ । ਕ੍ਰਮਾਗਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਿਦਂ ਪਰੇषਾਂ ਹਰ੍ਤੁਂ ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤ
ਪਰ ਤੂੰ, ਨਾ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਉ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮਾੜਾ ਮਨ, ਤੇ ਜੋ ਰਾਜ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੀਨ ਸਕੇਂਗਾ, ਬੇਅਦਬ?
ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਧਮਪੇਤਮੋਹਃ ਸਵਾਹਨਂ ਤ੍ਵ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਂ ਚ । ਤਤੋऽਵਸ਼ੇषਂ ਤਵ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਸਹਾਨੁਜਸ੍ਯੈਵ ਭਵੇਨ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ
ਆਪਣੀ ਭੁਲ ਭੁਲਾ ਕੇ, ਰਾਜ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦੇ ਦੇ; ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਬਾਕੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਹੀ ਲੰਘੂ, ਰਾਜਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਭੀष੍ਮੇਣ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ। ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਨ ਵੈ ਮਨ੍ਦੋऽਨ੍ਵਬੁਦ੍ਧ੍ਯਤ
ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਵਿਦੁਰ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੂਰਖ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਅਵਧੂਯੋਤ੍ਥਿਤੋ ਮਨ੍ਦਃ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਅਨ੍ਵਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਤਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਰਾਜਾਨਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਮੂਰਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵਾਰਣੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯਚ੍ਚ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਨष੍ਟਚੇਤਸਃ । ਪ੍ਰਯਾਤ ਵੈ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪੁष੍ਯੋऽਦ੍ਯੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਖੋ ਗਈ ਸੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ: 'ਕੁਰੂਖੇਤਰ ਨੂੰ ਚਲੋ, ਅੱਜ ਚੰਗਾ ਦਿਨ ਹੈ।'
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਹਸੈਨਿਕਾਃ । ਭੀष੍ਮਂ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਕਾਲਚੋਦਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਤੁਰ ਪਏ।
ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯੋ ਦਸ਼ੈਕਾ ਚ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਤਾਸਾਂ ਪ੍ਰਮੁਖਤੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਾਲਕੇਤੁਰ੍ਵ੍ਯਰੋਚਤ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਗਿਆਰਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਉੱਚਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਦਤ੍ਰ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਚ ਤਦ੍ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਉਕ੍ਤਂ ਭੀष੍ਮੇਣ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ
ਜੋ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ ਤੇ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ; ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਯਾਦ ਰੱਖ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਮਮ ਭਾਰਤ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ
ਗਾਂਧਾਰੀ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਭਾਰਤ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ—ਜੋ ਕੁਝ ਕੁਰੂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਹੋਇਆ।
ਸਾਮ ਚਾਦੌ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ਸੌਭ੍ਰਾਤ੍ਰਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਅਭੇਦਾਯਾਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਚ ਵਿਵृਦ੍ਧਯੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਭਰਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਵੰਸ਼ ਇਕੱਠਾ ਰਹੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇ।
ਪੁਨਰ੍ਭੇਦਸ਼੍ਚ ਮੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਯਦਾ ਸਾਮ ਨ ਗृਹ੍ਯਤੇ। ਕਰ੍ਮਾਨੁਕੀਰ੍ਤਨਂ ਚੈਵ ਦੇਵਮਾਨੁਪਸਂਹਿਤਮ੍
ਪਰ ਜਦ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਵੰਡ ਵੀ ਠੀਕ ਸੀ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵੀ ਦੱਸੀਆਂ, ਰੱਬ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਜੋੜੀ।
ਯਦਾ ਨਾਦ੍ਰਿਯਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਯੋਧਨਃ । ਤਦਾ ਮਯਾ ਸਮਾਨੀਯ ਭੇਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਜਦੋਂ ਸੁਯੋਧਨ ਮੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।
ਅਦ੍ਭੁਤਾਨਿ ਚ ਘੋਰਾਣਿ ਦਾਰੁਣਾਨਿ ਚ ਭਾਰਤ। ਅਮਾਨੁषਾਣਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨਿ ਮਯਾ ਵਿਭੋ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਅਜੀਬ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਨਹੀਂ, ਬੜੇ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਕਠੋਰ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤृਣੀਕृਤ੍ਯ ਸੁਯੋਧਨਮ੍ । ਰਾਧੇਯਂ ਭੀषਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸੌਬਲਂ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ, ਸੁਯੋਧਨ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਘਟਾਈ, ਰਾਧੇ ਤੇ ਸੌਬਲ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਯੂਤਤੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿਨ੍ਦਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਪੁਨਃ। ਭੇਦਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਾਸ੍ਨਰ੍ਵਾਨ੍ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਮ ਚਾਸਕृਤ੍
ਜੂਏ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਬਾਰ ਬਾਰ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਮਸ਼ਵਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਾਈ।
ਪੁਨਃ ਸਾਮਾਭਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰਦਾਨਮਥਾਬ੍ਰੁਵਮ੍। ਅਭੇਦਾਤ੍ਕੁਰੁਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਯੋਗਾਤ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਇਕੱਠਾ ਰਹੇ ਤੇ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ।
ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਚ । ਤਿष੍ਠੇਯੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਿਤ੍ਵਾ ਮਾਨਮਧਸ਼੍ਚਰਾਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਉਹ ਸੂਰਮੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿਣ।
ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਚ ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਮਨੀਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਭਵਨ੍ਤੁ ਚ। ਯਥਾਹ ਰਾਜਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਹਿਤਂ ਤਵ
ਉਹ ਰਾਜ ਦਿੰਣ ਤੇ ਆਪ ਰਾਜ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਗੇਯ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤੁ ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਞ੍ਚ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਵਿਸਰ੍ਜਯ। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਭਰਣੀਯਾ ਹਿ ਪਿਤੁਸ੍ਤੇ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ
ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਤੇਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਸਿਰਫ ਪੰਜ ਪਿੰਡ ਦੇ ਦੇ। ਹੇ ਰਾਜਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਪਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਨੈਵ ਭਾਗਂ ਵ੍ਯਮੁਞ੍ਚਤ। ਦਣ੍ਡਂ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇषੁ ਪਾਪੇषੁ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਇੰਝ ਕਹਿਣ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਸਿਰਫ ਸਜ਼ਾ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਯਾਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਨਰਾਧਿਪਾਃ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਨੂੰ ਨਿਕਲ ਪਏ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਕੁਰੁ ਸਭਾ ਵਿਚ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਿਨਾ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਵਿਨਾਸ਼ਹੇਤਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਮृਤ੍ਯਵਃ
ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜ ਬਿਨਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਣਗੇ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ। ਸਾਰੇ ਨਾਸ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੈ।
ਜਨਾਰ੍ਦਨਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਭ੍ਰਾਤॄਨੁਵਾਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਹ
ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਸਭਾਯਾਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ । ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯਾਪਿ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਵਧਾਰਿਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਕੁਰੁ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਸੁਣੀ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੇਨਾਵਿਭਾਗਂ ਮੇ ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਨਰਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤੈਤਾਃ ਸਮੇਤਾ ਵਿਜਯਾਯ ਵੈ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਫੌਜ ਵੰਡੋ; ਇਹ ਸੱਤ ਅਕਸ਼ੌਹਣੀਆਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।