ਤਂ ਪਿਤਾ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ । ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਪੁਤ੍ਰਂ ਗਾਨ੍ਧਾਰੇ ਰਾਜ੍ਯਾਚ੍ਚਾਪਿ ਵ੍ਯਰੋਪਯਤ੍
ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਯਯਾਤਿ, ਜੋ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੀ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਗਾਂਧਾਰੀ।
ਯੇ ਚੈਨਮਨ੍ਵਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਾਃ । ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਾਨਪਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਯਾਤਿਸ੍ਤਨਯਾਨਥ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਿਆ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਯਵੀਯਾਂਸਂ ਤਤਃ ਪੁਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯੇ ਨਿਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵਿਧੇਯਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੁ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਰਾਜ ਵਿਚ ਬਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋऽਪ੍ਯਥੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤੋ ਨ ਰਾਜ੍ਯਮਭਿਜਾਯਤੇ । ਯਵੀਯਾਂਸੋਪਿ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵृਦ੍ਧੋਪਸੇਵਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਪਿਤੁਰ੍ਮਮ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਪ੍ਰਤੀਪਃ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾਮਾ ਪ੍ਰਤੀਪ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਿਂਹਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸ਼ਾਸਤਃ । ਤ੍ਰਯਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਞਿਰੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਦੇਵਕਲ੍ਪਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਉਸ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।
ਦੇਵਾਪਿਰਭਵਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠੋ ਬਾਹ੍ਲੀਕਸ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਤृਤੀਯਃ ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਸ੍ਤਾਤ ਧृਤਿਮਾਨ੍ਮੇ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਦੇਵਾਪਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਬਾਹਲੀਕ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾਮਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ, ਜੋ ਡਟੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਦੇਵਾਪਿਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤ੍ਵਗ੍ਦੋषੀ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ । ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਚ ਪਿਤੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਃ
ਦੇਵਾਪਿ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਚਮੜੀ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਸੀ, ਉਹ ਧਰਮੀ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪੌਰਜਾਨਪਦਾਨਾਂ ਚ ਸਂਮਤਃ ਸਾਧੁਸਤ੍ਕृਤਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਦੇਵਾਪਿਰ੍ਹृਦਯਙ੍ਗਮਃ
ਦੇਵਾਪਿ ਨਗਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਭ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਵਦਾਨ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ । ਵਰ੍ਤਮਾਨਃ ਪਿਤੁਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਦਾਨੀ, ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਸੀ।
ਬਾਹ੍ਲੀਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸੌਭ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਚ ਪਰਂ ਤੇषਾਂ ਸਹਿਤਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਹ ਬਾਹਲੀਕ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਭਰਾ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਭਾਈਚਾਰਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਅਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਾਯੇ ਵृਦ੍ਧੋ ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਸਂਭਾਰਾਨਭਿषੇਕਾਰ੍ਥਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਮਙ੍ਗਲਾਰ੍ਥਾਨਿ ਵੈ ਵਿਭੁਃ । ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪੌਰਜਾਨਪਦੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਵੱਡੇ, ਨਗਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ—
ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦੇਵਾਪੇਰਭਿषੇਚਨਮ੍ । ਸ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨृਪਤਿਰਭਿषੇਕਨਿਵਾਰਣਮ੍। ਅਸ਼੍ਰੁਕਣ੍ਠੋऽਭਵਦ੍ਰਾਜਾ ਪਰ੍ਯਸ਼ੋਚਤ ਚਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਸਭ ਨੇ ਦੇਵਾਪਿ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਰੋਕਣ ਦੀ ਗੱਲ, ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਅੰਸੂ ਆ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਵਦਾਨ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸੋऽਭਵਤ੍। ਪ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਪਿ ਸਂਸ੍ਤ੍ਵਗ੍ਦੋषੇਣ ਪ੍ਰਦੂषਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦਾਨੀ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਚਮੜੀ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਕਰਕੇ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਹੀਨਾਙ੍ਗਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਂ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾਃ। ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯषੇਧਨ੍ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਾਃ
ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਕਿਸੇ ਅੰਗ-ਦੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਮਾਣਯੋਗ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤਾਙ੍ਗੋऽਸੌ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਮਮਾਰ ਤਂ ਮृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਪਿਃ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤੋ ਵਨਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਦੁਖੀ ਸੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਰ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਾਪਿ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਬਾਹ੍ਲੀਕੋ ਮਾਤੁਲਕੁਲਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਪਿਤृਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਪਰਮਰ੍ਧਿਮਤ੍
ਬਾਹਲੀਕ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ; ਪਿਤਾ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਰੁਤਬਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਬਾਹ੍ਲੀਕੇਨ ਤ੍ਵਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਰ੍ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਪਿਤਰ੍ਯੁਪਰਤੇ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯਮਕਾਰਯਤ੍
ਬਾਹਲੀਕ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਛੱਡਣ ਉਪਰੰਤ, ਰਾਜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੰਭਾਲੀ ਸੀ, ਰਾਜਨ।
ਤਥੈਵਾਹਂ ਮਤਿਮਤਾ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯੇਹ ਪਾਣ੍ਡੁਨਾ। ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਭ੍ਰਂਸ਼ਿਤੋ ਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ਧੀਨਾਙ੍ਗ ਇਤਿ ਭਾਰਤ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ; ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਰਾਜ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਭਾਰਤ।
ਪਾਣ੍ਡੁਸ੍ਤੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਨੀਯਾਨਪਿ ਸਨ੍ਨृਪਃ । ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਿਦਂ ਰਾਜ੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਪਰ ਛੋਟਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਜਦ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਾਜ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਆ ਗਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਮਯ੍ਯਭਾਗਿਨਿ ਰਾਜ੍ਯਾਯ ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਅਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯਸ੍ਵਾਮੀ ਪਰਸ੍ਵਂ ਹਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਜਦ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਵਿਚ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਨਾ ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਨਾ ਹੀ ਹੱਕਦਾਰ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਦੂਜੇ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਨ੍ਯਾਯਾਗਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਿਦਂ ਚ ਤਸ੍ਯ। ਸ ਕੌਰਵਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕੁਲਸ੍ਯ ਭਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਿਤਾ ਚੈਵ ਮਹਾਨੁਭਾਵਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਰਾਜ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਃ ਸ ਤਥਾऽਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਬਨ੍ਧੁਜਨਸ੍ਯ ਸਾਧੁਃ। ਪ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਸੁਹृਦਾਨੁਕਮ੍ਪੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਸਾਧੁਜਨਸ੍ਯ ਭਰ੍ਤਾ
ਉਹ ਸੱਚਾ, ਸਾਵਧਾਨ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਪੱਕਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਚੰਗਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਾ ਦਮ ਆਰ੍ਜਵਂ ਚ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮਪ੍ਰਮਾਦਃ । ਭੂਤਾਨੁਕਮ੍ਪਾ ਹ੍ਯਨੁਸ਼ਾਸਨਂ ਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ ਰਾਜਗੁਣਾਃ ਸਮਸ੍ਤਾਃ
ਸਬਰ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ, ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਉ, ਸੱਚ ਤੇ ਡਿੱਗੀ ਰਹਿਣਾ, ਗਿਆਨ, ਚੌਕਸੀ, ਸਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਦੇ ਗੁਣ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਿਚ ਹਨ।
ਅਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਮਨਾਰ੍ਯਵृਤ੍ਤੋ ਲੁਬ੍ਧਃ ਸਦਾ ਬਨ੍ਧੁषੁ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਃ । ਕ੍ਰਮਾਗਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਿਦਂ ਪਰੇषਾਂ ਹਰ੍ਤੁਂ ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤ
ਪਰ ਤੂੰ, ਨਾ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਉ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮਾੜਾ ਮਨ, ਤੇ ਜੋ ਰਾਜ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੀਨ ਸਕੇਂਗਾ, ਬੇਅਦਬ?
ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਧਮਪੇਤਮੋਹਃ ਸਵਾਹਨਂ ਤ੍ਵ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਂ ਚ । ਤਤੋऽਵਸ਼ੇषਂ ਤਵ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਸਹਾਨੁਜਸ੍ਯੈਵ ਭਵੇਨ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ
ਆਪਣੀ ਭੁਲ ਭੁਲਾ ਕੇ, ਰਾਜ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦੇ ਦੇ; ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਬਾਕੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਹੀ ਲੰਘੂ, ਰਾਜਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਭੀष੍ਮੇਣ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ। ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਨ ਵੈ ਮਨ੍ਦੋऽਨ੍ਵਬੁਦ੍ਧ੍ਯਤ
ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਵਿਦੁਰ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੂਰਖ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਅਵਧੂਯੋਤ੍ਥਿਤੋ ਮਨ੍ਦਃ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਅਨ੍ਵਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਤਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਰਾਜਾਨਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਮੂਰਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵਾਰਣੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯਚ੍ਚ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਨष੍ਟਚੇਤਸਃ । ਪ੍ਰਯਾਤ ਵੈ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪੁष੍ਯੋऽਦ੍ਯੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਖੋ ਗਈ ਸੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ: 'ਕੁਰੂਖੇਤਰ ਨੂੰ ਚਲੋ, ਅੱਜ ਚੰਗਾ ਦਿਨ ਹੈ।'