ਨ੍ਯਾਯਾਗਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਿਦਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਵੈ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਃ । ਪ੍ਰਚੋਦਿਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੇਨ ਚੈਵ
ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਇਹ ਰਾਜ, ਜੋ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸੰਭਾਲੇ; ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮੁਵਾਚੇਦਂ ਰਾਜਮਧ੍ਯੇ ਜਨਾਧਿਪ
ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਨਿਬੋਧੇਦਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਤਥਾ ਤਤ੍ਕੁਰੁ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਪਿਤृਗੌਰਵਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਸੁਣ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।
ਸੋਮਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਵਂਸ਼ਵਰ੍ਧਨਃ । ਸੋਮਾਦ੍ਬਭੂਵ षष੍ਠੋऽਯਂ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ
ਸੋਮ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸੋਮ ਤੋਂ ਛੇਵਾਂ, ਯਯਾਤਿ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਨਮਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਹਿ ਪਞ੍ਚ ਰਾਜਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਤੇषਾਂ ਯਦੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸਮਭਵਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਭ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਯਦੁ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਪੂਰੁਰ੍ਯਵੀਯਾਂਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਯੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਵਂਸ਼ਵਰ੍ਧਨਃ। ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਯਾ ਸਂਪ੍ਰਸੂਤੋ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ
ਫਿਰ ਪੂਰੁ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ; ਉਹ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ, ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਯਦੁਸ਼੍ਚ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਃ ਸੁਤੋऽਭਵਤ੍। ਦੌਹਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਤ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਯਦੁ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਉਹ ਸ਼ੁਕਰ, ਕਾਵਿ — ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜ ਬੇਹੱਦ ਸੀ — ਦਾ ਦੌਹਿਤਰ ਸੀ।
ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਕੁਲਕਰੋ ਬਲਵਾਨ੍ਵੀਰ੍ਯਸਂਮਤਃ । ਅਵਮੇਨੇ ਸ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਦਰ੍ਪਪੂਰ੍ਣਃ ਸੁਮਨ੍ਦਧੀਃ
ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ਕਰਤਾ ਬਣਿਆ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ। ਪਰ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮੱਤ-ਭਰਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਨ ਚਾਤਿष੍ਠਤ੍ਪਿਤੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਿ ਬਲਦਰ੍ਪਵਿਮੋਹਿਤਃ । ਅਵਮੇਨੇ ਚ ਪਿਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪਰਾਜਿਤਃ
ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਮੱਤ-ਭਰਮ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ; ਤੇ, ਅਜੈਤ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚਤੁਰਨ੍ਤਾਯਾਂ ਯਦੁਦੇਵਾਭਵਦ੍ਬਲੀ । ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਨृਪਤੀਨ੍ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯੇ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਯਦੁ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਾਗਸਹਵਏ ਵਿਚ ਵੱਸਿਆ।
ਤਂ ਪਿਤਾ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ । ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਪੁਤ੍ਰਂ ਗਾਨ੍ਧਾਰੇ ਰਾਜ੍ਯਾਚ੍ਚਾਪਿ ਵ੍ਯਰੋਪਯਤ੍
ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਯਯਾਤਿ, ਜੋ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੀ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਗਾਂਧਾਰੀ।
ਯੇ ਚੈਨਮਨ੍ਵਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਾਃ । ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਾਨਪਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਯਾਤਿਸ੍ਤਨਯਾਨਥ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਿਆ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਯਵੀਯਾਂਸਂ ਤਤਃ ਪੁਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯੇ ਨਿਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵਿਧੇਯਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੁ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਰਾਜ ਵਿਚ ਬਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋऽਪ੍ਯਥੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤੋ ਨ ਰਾਜ੍ਯਮਭਿਜਾਯਤੇ । ਯਵੀਯਾਂਸੋਪਿ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵृਦ੍ਧੋਪਸੇਵਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਪਿਤੁਰ੍ਮਮ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਪ੍ਰਤੀਪਃ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾਮਾ ਪ੍ਰਤੀਪ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਿਂਹਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸ਼ਾਸਤਃ । ਤ੍ਰਯਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਞਿਰੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਦੇਵਕਲ੍ਪਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਉਸ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।
ਦੇਵਾਪਿਰਭਵਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠੋ ਬਾਹ੍ਲੀਕਸ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਤृਤੀਯਃ ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਸ੍ਤਾਤ ਧृਤਿਮਾਨ੍ਮੇ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਦੇਵਾਪਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਬਾਹਲੀਕ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾਮਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ, ਜੋ ਡਟੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਦੇਵਾਪਿਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤ੍ਵਗ੍ਦੋषੀ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ । ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਚ ਪਿਤੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਃ
ਦੇਵਾਪਿ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਚਮੜੀ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਸੀ, ਉਹ ਧਰਮੀ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪੌਰਜਾਨਪਦਾਨਾਂ ਚ ਸਂਮਤਃ ਸਾਧੁਸਤ੍ਕृਤਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਦੇਵਾਪਿਰ੍ਹृਦਯਙ੍ਗਮਃ
ਦੇਵਾਪਿ ਨਗਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਭ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਵਦਾਨ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ । ਵਰ੍ਤਮਾਨਃ ਪਿਤੁਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਦਾਨੀ, ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਸੀ।
ਬਾਹ੍ਲੀਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸੌਭ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਚ ਪਰਂ ਤੇषਾਂ ਸਹਿਤਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਹ ਬਾਹਲੀਕ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਭਰਾ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਭਾਈਚਾਰਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਅਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਾਯੇ ਵृਦ੍ਧੋ ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਸਂਭਾਰਾਨਭਿषੇਕਾਰ੍ਥਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਮਙ੍ਗਲਾਰ੍ਥਾਨਿ ਵੈ ਵਿਭੁਃ । ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪੌਰਜਾਨਪਦੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਵੱਡੇ, ਨਗਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ—
ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦੇਵਾਪੇਰਭਿषੇਚਨਮ੍ । ਸ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨृਪਤਿਰਭਿषੇਕਨਿਵਾਰਣਮ੍। ਅਸ਼੍ਰੁਕਣ੍ਠੋऽਭਵਦ੍ਰਾਜਾ ਪਰ੍ਯਸ਼ੋਚਤ ਚਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਸਭ ਨੇ ਦੇਵਾਪਿ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਰੋਕਣ ਦੀ ਗੱਲ, ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਅੰਸੂ ਆ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਵਦਾਨ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸੋऽਭਵਤ੍। ਪ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਪਿ ਸਂਸ੍ਤ੍ਵਗ੍ਦੋषੇਣ ਪ੍ਰਦੂषਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦਾਨੀ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਚਮੜੀ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਕਰਕੇ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਹੀਨਾਙ੍ਗਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਂ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾਃ। ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯषੇਧਨ੍ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਾਃ
ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਕਿਸੇ ਅੰਗ-ਦੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਮਾਣਯੋਗ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤਾਙ੍ਗੋऽਸੌ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਮਮਾਰ ਤਂ ਮृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਪਿਃ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤੋ ਵਨਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਦੁਖੀ ਸੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਰ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਾਪਿ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਬਾਹ੍ਲੀਕੋ ਮਾਤੁਲਕੁਲਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਪਿਤृਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਪਰਮਰ੍ਧਿਮਤ੍
ਬਾਹਲੀਕ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ; ਪਿਤਾ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਰੁਤਬਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਬਾਹ੍ਲੀਕੇਨ ਤ੍ਵਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਰ੍ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਪਿਤਰ੍ਯੁਪਰਤੇ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯਮਕਾਰਯਤ੍
ਬਾਹਲੀਕ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਛੱਡਣ ਉਪਰੰਤ, ਰਾਜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੰਭਾਲੀ ਸੀ, ਰਾਜਨ।
ਤਥੈਵਾਹਂ ਮਤਿਮਤਾ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯੇਹ ਪਾਣ੍ਡੁਨਾ। ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਭ੍ਰਂਸ਼ਿਤੋ ਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ਧੀਨਾਙ੍ਗ ਇਤਿ ਭਾਰਤ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ; ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਰਾਜ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਭਾਰਤ।