ਪਿਤਾ ਯਵੀਯਾਨਸ੍ਮਾਕਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਭਿਸਨ੍ਤਪ੍ਤਃ ਕਿਮਾਹ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਮ੍
ਸਾਡਾ ਛੋਟਾ ਪਿਤਾ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ?
ਕਿਂਚ ਸਰ੍ਵੇ ਨृਪਤਯਃ ਸਭਾਯਾਂ ਯੇ ਸਮਾਸਤੇ। ਉਕ੍ਤਵਨ੍ਤੋ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਅਤੇ ਸਭ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਸਭਾ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕੀ ਆਖੀ? ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।
ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ਹਿ ਭਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਚਨਂ ਕੁਰੁਮੁਖ੍ਯਯੋਃ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇषਾਂ ਹਿ ਵਚਨਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ
ਤੂੰ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਸਾਰੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਕਾਮਲੋਭਾਭਿਭੂਤਸ੍ਯ ਮਨ੍ਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਮਾਨਿਨਃ । ਅਪ੍ਰਿਯਂ ਹृਦਯੇ ਮਹ੍ਯਂ ਤਨ੍ਨ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕੇਸ਼ਵ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਤੁਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ।
ਤੇषਾਂ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਵਿਭੋ। ਯਥਾ ਚ ਨਾਭਿਪਦ੍ਯੇਤ ਕਾਲਸ੍ਤਾਤ ਤਥਾ ਕੁਰੁ। ਭਵਾਨ੍ਹਿ ਨੋ ਗਤਿਃ ਕृष੍ਣ ਭਵਾਨ੍ਨਾਥੋ ਭਵਾਨ੍ਗੁਰੁਃ
ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਕਿ ਸਮਾਂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ, ਸਾਡਾ ਰਾਖਾ ਤੇ ਸਾਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ।
ਸ਼੍ਰृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤੋ ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਮਧ੍ਯੇ ਕੁਰੂਣਾਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਭਾਯਾਂ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਣ ਕਿ ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਕੀ ਆਖਿਆ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਮਯਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵਿਤੇ ਵਾਕ੍ਯੇ ਜਹਾਸ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਃ । ਅਥ ਭੀष੍ਮਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੱਸ ਪਿਆ; ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਨਿਬੋਧੇਦਂ ਕੁਲਾਰ੍ਥੇ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ੍ਵਕੁਲਸ੍ਯ ਹਿਤਂ ਕੁਰੁ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਸੁਣ ਕਿ ਮੈਂ ਕੁਲ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੀ ਆਖਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ।
ਮਮ ਤਾਤ ਪਿਤਾ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਰ੍ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਤਸ੍ਯਾਹਮੇਕ ਏਵਾਸਂ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪੁਤ੍ਰਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਰਾਜਾ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਥਂ ਸੁਤਃ। ਏਕਪੁਤ੍ਰਮਪੁਤ੍ਰਂ ਵੈ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਕਿ ਦੂਜਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਸਦਾ ਸਿਰਫ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਪੁੱਤਰ-ਰਹਿਤ ਹੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚੋਚ੍ਛੇਦਂ ਕੁਲਂ ਯਾਯਾਦ੍ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਯੇਚ੍ਚ ਕਥਂ ਯਸ਼ਃ। ਤਸ੍ਯਾਹਮੀਪ੍ਸਿਤਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕਾਲੀਂ ਮਾਤਰਮਾਵਹਮ੍
ਕੁਲ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਨਾ ਟੁੱਟੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਕਿਵੇਂ ਫੈਲ ਸਕਦੀ? ਇਹ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਦੁष੍ਕਰਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਤੁਰਰ੍ਥੇ ਕੁਲਸ੍ਯ ਚ। ਅਰਾਜਾ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਾਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਸੁਵਿਦਿਤਂ ਤਵ। ਪ੍ਰਤੀਤੋ ਨਿਵਸਾਮ੍ਯੇष ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਨੁਪਾਲਯਨ੍
ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮੈਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਚਨ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਰਾਜਾ ਨਾ ਬਣ ਕੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕੁਰੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਨੀਯਾਨ੍ਮਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਉਸ ਤੋਂ ਮਹਾਬਲੀ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਜਨਮਿਆ, ਰਾਜਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਯਾਤੇऽਹਂ ਪਿਤਰਿ ਤਂ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯੇ ਸਨ੍ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਮ੍। ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਰਾਜਾਨਂ ਭृਤ੍ਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਧਸ਼੍ਚਰਃ
ਜਦ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਮੈਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਸਦृਸ਼ਾਨ੍ਦਾਰਾਨ੍ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਮੁਪਾਹਰਮ੍। ਜਿਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਙ੍ਘਾਤਮਪਿ ਤੇ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਪਤਨੀਆਂ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਈ ਵਾਰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਤਤੋ ਰਾਮੇਣ ਸਮਰੇ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਮੁਪਾਗਮਮ੍। ਸ ਹਿ ਰਾਮਭਯਾਦੇਭਿਰ੍ਨਾਗਰੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਵਾਸਿਤਃ
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ; ਰਾਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਾਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਦਾਰੇष੍ਵਪ੍ਯਤਿਸਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਯਦਾ ਤ੍ਵਰਾਜਕੇ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਨ ਵਵਰ੍ष ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਤਦਾਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਮਾਮੇਵ ਪ੍ਰਜਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਭਯਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਹ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲਗਾਓ ਕਰ ਬੈਠਾ ਅਤੇ ਰੋਗੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਦ ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਰਾਜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ, ਲੋਕ ਭੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਉਪਕ੍ਸ਼ੀਣਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਭਵ ਭਵਾਯ ਨਃ। ਈਤੀਃ ਪ੍ਰਣੁਦ ਭਦ੍ਰਂ ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਃ ਕੁਲਵਰ੍ਧਨ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਬਹੁਤ ਘਟ ਗਏ, ਕਹਿੰਦੇ, 'ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਰਾਜਾ ਬਣੋ; ਸਾਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ।'
ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਧਿਭਿਰ੍ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣੈਃ । ਅਲ੍ਪਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯ ਤਾਃ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਕਠਿਨ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ; ਕੁਝ ਹੀ ਬਚੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਵ੍ਯਾਧੀਨ੍ਪ੍ਰਣੁਦ੍ਯ ਵੀਰ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਾਲਯ। ਤ੍ਵਯਿ ਜਿਵਤੀ ਮਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਵਿਨਾਸ਼ਮੁਪਗਚ੍ਛਤੁ
ਹੇ ਵੀਰ, ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਜੀਵਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਜ ਨਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੀਨਾਂ ਵੈ ਨੈਵਾਕ੍ਸ਼ੁਭ੍ਯਤ ਮੇ ਮਨਃ । ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਸ੍ਮਰਤਸ੍ਤਥਾ । ਤਤਃ ਪੌਰਾ ਮਹਾਰਾਜ ਮਾਤਾ ਕਾਲੀ ਚ ਮੇ ਸ਼ੁਭਾ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਡੋਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਚਲਣ ਯਾਦ ਕਰਦਾ; ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਕਾਲੀ ਵੀ—
ਭृਤ੍ਯਾਃ ਪੁਰੋਹਿਤਾਚਾਰ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਃ। ਮਾਮੂਚੁਰ੍ਭृਸ਼ਸਂਤਪ੍ਤਾ ਭਵ ਰਾਜੇਤਿ ਸਨ੍ਤਤਮ੍
ਨੌਕਰ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਭ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਰਾਜਾ ਬਣੋ!'
ਪ੍ਰਤੀਪਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ। ਸ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਦ੍ਧਿਤਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਰਾਜਾ ਭਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਹ ਰਾਜ, ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਰਾਜਾ ਬਣੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਿਤੋ ਭृਸ਼ਮਾਤੁਰਃ । ਤੇਭ੍ਯੋ ਨ੍ਯਵੇਦਯਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਪਿਤृਗੋਰਵਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਦੱਸਿਆ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਾ ਹ੍ਯਰਾਜਾ ਚ ਕੁਲਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਵਿਸ਼ੇषਤਸ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਚ ਧੁਰਿ ਮਾ ਮਾਂ ਨਿਯੋਜਯ
ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮੁੜ ਮੁੜ, ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਖਾਤਰ; ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਭਾਰ ਨਾ ਦੇ।
ਤਤੋऽਹਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਾਤਰਂ ਸਂਪ੍ਰਸਾਦਯਮ੍। ਨਾਮ੍ਬ ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਨਾ ਜਾਤਃ ਕੌਰਵਂ ਵਂਸ਼ਮੁਦ੍ਵਹਨ੍
ਫਿਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ: 'ਮਾਂ, ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ।'
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਵਿਤਥਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਮਿਤਿ ਰਾਜਨ੍ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਵਿਸ਼ੇषਤਸ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਕृਤਵਾਨਹਮ੍
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਨੂੰ ਤੋੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਰਾਜਨ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਵਚਨ ਲਿਆ ਹੈ।
ਅਹਂ ਪ੍ਰੇष੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਾਸਸ਼੍ਚ ਤਵਾਦ੍ਯ ਸੁਤਵਤ੍ਸਲੇ । ਏਵਂ ਤਾਮਨੁਨੀਯਾਹਂ ਮਾਤਰਂ ਜਨਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਅੱਜ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਨੌਕਰ ਤੇ ਦੂਤ ਹਾਂ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਯਾਚਂ ਭ੍ਰਤृਦਾਰੇषੁ ਤਦਾ ਵ੍ਯਾਸਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍ । ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਤਮृषਿਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਈ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਅਪਤ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕृਤਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਃ । ਤ੍ਰੀਨ੍ਸ ਪੁਤ੍ਰਾਨਜਨਯਤ੍ਤਦਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।