ਤ੍ਵਯਾ ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਮਭਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨ । ਦਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜਾਨੀਹਿ ਸਙ੍ਗਰਪ੍ਰਤਿਮੋਚਨਮ੍
ਤੂੰ ਚਾਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਰਹਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਉਹ ਵਚਨ ਯਾਦ ਕਰ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ।
ਅਨਾਮਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਚੇਤਿ ਪृਥਾਥੋ ਕਰ੍ਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਤਾਂ ਕਰ੍ਣੋऽਭ੍ਯਵਦਤ੍ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤੌ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਪृਥਕ੍
ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਆਸੀਸ ਦਿੱਤੀ, "ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਰਹੋ," ਕਰਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਹ ਚਲੇ ਗਏ।
ਆਗਮ੍ਯ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਾਦੁਪਪ੍ਲਾਵ੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਕੇਸ਼ਵਃ ਸਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਹਾਸਤਿਨਾਪੁਰ ਤੋਂ ਉਪਪਲਵਿਆ ਆ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸਂਭਾष੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸ੍ਵਮੇਵ ਭਵਨਂ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਰਮਾਰ੍ਥਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੂਰ ਵੰਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨृਪਤੀਨ੍ਵਿਰਾਟਪ੍ਰਮੁਖਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਞ੍ਚ ਭਾਨਾਵਸ੍ਤਂਗਤੇ ਸਤਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਰਾਟ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਸ੍ਤਮੇਵ ਗਤਮਾਨਸਾਃ। ਆਨਾਯ੍ਯ ਕृष੍ਣਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਪੁਨਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍
ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਾਸਾਰਹ ਵੰਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਗਪੁਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਭਾਯਾਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਃ। ਕਿਮੁਕ੍ਤਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਤਨ੍ਨਃ ਸ਼ਂਸਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਕੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।
ਮਯਾ ਨਾਗਪੁਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਭਾਯਾਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਃ। ਤਥ੍ਯਂ ਪਥ੍ਯਂ ਹਿਤਂ ਚੋਕ੍ਤੋ ਨ ਚ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਮੈਂ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੱਚੀ, ਭਲੀ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਮੰਦ-ਬੁਧੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਤ੍ਪਥਮਾਪਨ੍ਨੇ ਕੁਰੁਵृਦ੍ਧਃ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਕਿਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਹृषੀਕੇਸ਼ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਰ੍षਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ, ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜੋ ਗੁੱਸਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ?
ਆਚਾਰ੍ਯੋ ਵਾ ਮਹਾਭਾਗ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਕਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪਿਤਰੌ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤਂ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਵਾ ਕਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਚਾਰਯ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਕੀ ਆਖਿਆ? ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਜਾਂ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ?
ਪਿਤਾ ਯਵੀਯਾਨਸ੍ਮਾਕਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਭਿਸਨ੍ਤਪ੍ਤਃ ਕਿਮਾਹ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਮ੍
ਸਾਡਾ ਛੋਟਾ ਪਿਤਾ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ?
ਕਿਂਚ ਸਰ੍ਵੇ ਨृਪਤਯਃ ਸਭਾਯਾਂ ਯੇ ਸਮਾਸਤੇ। ਉਕ੍ਤਵਨ੍ਤੋ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਅਤੇ ਸਭ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਸਭਾ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕੀ ਆਖੀ? ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।
ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ਹਿ ਭਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਚਨਂ ਕੁਰੁਮੁਖ੍ਯਯੋਃ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇषਾਂ ਹਿ ਵਚਨਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ
ਤੂੰ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਸਾਰੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਕਾਮਲੋਭਾਭਿਭੂਤਸ੍ਯ ਮਨ੍ਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਮਾਨਿਨਃ । ਅਪ੍ਰਿਯਂ ਹृਦਯੇ ਮਹ੍ਯਂ ਤਨ੍ਨ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕੇਸ਼ਵ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਤੁਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ।
ਤੇषਾਂ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਵਿਭੋ। ਯਥਾ ਚ ਨਾਭਿਪਦ੍ਯੇਤ ਕਾਲਸ੍ਤਾਤ ਤਥਾ ਕੁਰੁ। ਭਵਾਨ੍ਹਿ ਨੋ ਗਤਿਃ ਕृष੍ਣ ਭਵਾਨ੍ਨਾਥੋ ਭਵਾਨ੍ਗੁਰੁਃ
ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਕਿ ਸਮਾਂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ, ਸਾਡਾ ਰਾਖਾ ਤੇ ਸਾਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ।
ਸ਼੍ਰृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤੋ ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਮਧ੍ਯੇ ਕੁਰੂਣਾਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਭਾਯਾਂ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਣ ਕਿ ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਕੀ ਆਖਿਆ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਮਯਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵਿਤੇ ਵਾਕ੍ਯੇ ਜਹਾਸ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਃ । ਅਥ ਭੀष੍ਮਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੱਸ ਪਿਆ; ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਨਿਬੋਧੇਦਂ ਕੁਲਾਰ੍ਥੇ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ੍ਵਕੁਲਸ੍ਯ ਹਿਤਂ ਕੁਰੁ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਸੁਣ ਕਿ ਮੈਂ ਕੁਲ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੀ ਆਖਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ।
ਮਮ ਤਾਤ ਪਿਤਾ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਰ੍ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਤਸ੍ਯਾਹਮੇਕ ਏਵਾਸਂ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪੁਤ੍ਰਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਰਾਜਾ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਥਂ ਸੁਤਃ। ਏਕਪੁਤ੍ਰਮਪੁਤ੍ਰਂ ਵੈ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਕਿ ਦੂਜਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਸਦਾ ਸਿਰਫ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਪੁੱਤਰ-ਰਹਿਤ ਹੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚੋਚ੍ਛੇਦਂ ਕੁਲਂ ਯਾਯਾਦ੍ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਯੇਚ੍ਚ ਕਥਂ ਯਸ਼ਃ। ਤਸ੍ਯਾਹਮੀਪ੍ਸਿਤਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕਾਲੀਂ ਮਾਤਰਮਾਵਹਮ੍
ਕੁਲ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਨਾ ਟੁੱਟੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਕਿਵੇਂ ਫੈਲ ਸਕਦੀ? ਇਹ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਦੁष੍ਕਰਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਤੁਰਰ੍ਥੇ ਕੁਲਸ੍ਯ ਚ। ਅਰਾਜਾ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਾਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਸੁਵਿਦਿਤਂ ਤਵ। ਪ੍ਰਤੀਤੋ ਨਿਵਸਾਮ੍ਯੇष ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਨੁਪਾਲਯਨ੍
ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮੈਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਚਨ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਰਾਜਾ ਨਾ ਬਣ ਕੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕੁਰੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਨੀਯਾਨ੍ਮਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਉਸ ਤੋਂ ਮਹਾਬਲੀ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਜਨਮਿਆ, ਰਾਜਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਯਾਤੇऽਹਂ ਪਿਤਰਿ ਤਂ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯੇ ਸਨ੍ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਮ੍। ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਰਾਜਾਨਂ ਭृਤ੍ਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਧਸ਼੍ਚਰਃ
ਜਦ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਮੈਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਸਦृਸ਼ਾਨ੍ਦਾਰਾਨ੍ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਮੁਪਾਹਰਮ੍। ਜਿਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਙ੍ਘਾਤਮਪਿ ਤੇ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਪਤਨੀਆਂ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਈ ਵਾਰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਤਤੋ ਰਾਮੇਣ ਸਮਰੇ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਮੁਪਾਗਮਮ੍। ਸ ਹਿ ਰਾਮਭਯਾਦੇਭਿਰ੍ਨਾਗਰੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਵਾਸਿਤਃ
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ; ਰਾਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਾਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਦਾਰੇष੍ਵਪ੍ਯਤਿਸਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਯਦਾ ਤ੍ਵਰਾਜਕੇ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਨ ਵਵਰ੍ष ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਤਦਾਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਮਾਮੇਵ ਪ੍ਰਜਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਭਯਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਹ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲਗਾਓ ਕਰ ਬੈਠਾ ਅਤੇ ਰੋਗੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਦ ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਰਾਜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ, ਲੋਕ ਭੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਉਪਕ੍ਸ਼ੀਣਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਭਵ ਭਵਾਯ ਨਃ। ਈਤੀਃ ਪ੍ਰਣੁਦ ਭਦ੍ਰਂ ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਃ ਕੁਲਵਰ੍ਧਨ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਬਹੁਤ ਘਟ ਗਏ, ਕਹਿੰਦੇ, 'ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਰਾਜਾ ਬਣੋ; ਸਾਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ।'
ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਧਿਭਿਰ੍ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣੈਃ । ਅਲ੍ਪਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯ ਤਾਃ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਕਠਿਨ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ; ਕੁਝ ਹੀ ਬਚੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਵ੍ਯਾਧੀਨ੍ਪ੍ਰਣੁਦ੍ਯ ਵੀਰ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਾਲਯ। ਤ੍ਵਯਿ ਜਿਵਤੀ ਮਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਵਿਨਾਸ਼ਮੁਪਗਚ੍ਛਤੁ
ਹੇ ਵੀਰ, ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਜੀਵਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਜ ਨਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਵੇ।