ਅਹਂ ਚੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਜਾਤੋ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਕਿਂ ਨੁ ਪਾਪੀਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਮਾਹਿਤਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਕਸ਼ਤਰੀਏ ਜੰਮਿਆ, ਪਰ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਤਾਂ ਮਾਂ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵੀ ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਕ੍ਰਿਯਾਕਾਲੇ ਤ੍ਵਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਮਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਮਿਮਂ ਮਮ। ਹੀਨਸਂਸ੍ਕ੍ਰਾਸਮਯਮਦ੍ਯ ਮਾਂ ਸਮਚੂਚੁਦਃ
ਜਦ ਰਸਮਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਹੁਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਇਜ਼ਤ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਈ ਹੈਂ।
ਨ ਵੈ ਮਮ ਹਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਾਤृਵਚ੍ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਸਾ ਮਾਂ ਸਂਬੋਧਯਸ੍ਯਦ੍ਯ ਕੇਵਲਾਤ੍ਮਹਿਤੈषਿਣੀ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਪਰ ਅੱਜ ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਜਗਾ ਰਹੀ ਹੈਂ।
ਕृष੍ਣੇਨ ਸਹਿਤਾਤ੍ਕੋ ਵੈ ਨ ਵ੍ਯਥੇਤ ਧਨਂਜਯਾਤ੍। ਕੋਦ੍ਯ ਭੀਤਂ ਨ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਪਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸਮਿਤਿਂ ਗਤਮ੍
ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੋਣ ਤੇ ਕੌਣ ਡਰ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ? ਪਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾ ਸਮਝੀ।
ਅਭ੍ਰਾਤਾ ਵਿਦਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯੁਦ੍ਧਕਾਲੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਯਦਿ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕਿਂ ਮਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਵਦਿष੍ਯਤਿ
ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਭਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਜੇ ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਕੀ ਕਹੇਗਾ?
ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਃ ਸਂਵਿਭਕ੍ਤਃ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਅਹਂ ਵੈ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਤਦਫਲਂ ਕਥਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਮਿਲੀ, ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੀ, ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਿਅਰਥ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਉਪਨਹ੍ਯ ਪਰੈਰ੍ਵੈਰਂ ਯੇ ਮਾਂ ਨਿਤ੍ਯਮੁਪਾਸਤੇ । ਨਮਸ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਚ ਸਦਾ ਵਸਵੋ ਵਾਸਵਂ ਯਥਾ
ਜੋ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਾਸੂਆਂ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਮ ਪ੍ਰਾਣੇਨ ਯੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਞ੍ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਤਿਸਮਾਸਿਤੁਮ੍। ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੇ ਕਥਂ ਤੇषਾਮਹਂ ਛਿਨ੍ਦ੍ਯਾਂ ਮਨੋਰਥਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਸਰਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਕਿਵੇਂ ਤੋੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਮਯਾ ਪ੍ਲਵੇਨ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਤਿਤੀਰ੍षਨ੍ਤਿ ਦੁਰਤ੍ਯਯਮ੍। ਅਪਾਰੇ ਪਾਰਕਾਮਾ ਯੇ ਤ੍ਯਜੇਯਂ ਤਾਨਹਂ ਕਥਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਅਯਂ ਹਿ ਕਾਲਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋਪਜੀਵਿਨਾਮ੍ । ਨਿਰ੍ਵੇष੍ਟਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤਾ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾਉਣਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਲੱਗ ਜਾਵੇ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਾਃ ਸੁਭृਤਾ ਯੇ ਹਿ ਕृਤ੍ਯਕਾਲੇ ਹ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਅਨਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕृਤਂ ਪਾਪਾ ਵਿਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਨਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਇਨਾਮ ਮਿਲਿਆ, ਪਰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਵੇਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤੇ ਉਪਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਪਾਪੀ ਹਨ।
ਰਾਜਕਿਲ੍ਬਿषਿਣਾਂ ਤੇषਾਂ ਭਰ੍ਤृਪਿਣ੍ਡਾਪਹਾਰਿਣਾਮ੍। ਨੈਵਾਯਂ ਨ ਪਰੋ ਲੋਕੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਜੋ ਰਾਜ ਪਾਪ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਾ ਇਹ ਲੋਕ ਹੈ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਰ੍ਥੇ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਸੁਤੈਃ । ਬਲਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਾਸ੍ਥਾਯ ਨ ਵੈ ਤ੍ਵਯ੍ਯਨृਤਂ ਵਦੇ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਆਖਦਾ।
ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਮਥੋ ਵृਤ੍ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਸਤ੍ਪੁਰੁषੋਚਿਤਮ੍। ਅਤੋऽਰ੍ਥਕਰਮਪ੍ਯੇਤਨ੍ਨ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤੇ ਵਚਃ
ਮੈਂ ਦਇਆ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਚੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਕਹਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋਵੇ, ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਨ ਚ ਤੇऽਯਂ ਸਮਾਰਮ੍ਭੋ ਮਯਿ ਮੋਘੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਵਧ੍ਯਾਨ੍ਵਿषਹ੍ਯਾਨ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਨ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਸੁਤਾਨ੍
ਤੇਰਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਯਤਨ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਚ ਭੀਮਂ ਚ ਯਮੌ ਚੈਵਾਰ੍ਜੁਨਾਦृਤੇ । ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਸਮਂ ਯੁਦ੍ਧਮਪਿ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰੇ ਬਲੇ
ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮ ਤੇ ਜੁੜਵੇਂ ਭਰਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਆ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੜਾਂਗਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਹਿ ਨਿਹਤ੍ਯਾਜੌ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਫਲਂ ਮਯਾ। ਯਸ਼ਸਾ ਚਾਪਿ ਯੁਜ੍ਯੇਯਂ ਨਿਹਤਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਲਕੜ ਪਾ ਲਵਾਂਗਾ; ਜਾਂ ਜੇ ਸਵਯਸਾਚੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਯਸ਼ ਮਿਲੇਗਾ।
ਨ ਤੇ ਜਾਤੁ ਨਸ਼ਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪਞ੍ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ । ਨਿਰਰ੍ਜੁਨਾਃ ਸਕਰ੍ਣਾ ਵਾ ਸਾਰ੍ਜੁਨਾ ਵਾ ਹਤੇ ਮਯਿ
ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੇਰੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ—ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂ, ਕਰਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਅਰਜੁਨ ਦੇ।
ਇਤਿ ਕਰ੍ਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਦੁਃਖਾਤ੍ਪ੍ਰਵੇषਤੀ । ਉਵਾਚ ਪੁਤ੍ਰਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਕਰ੍ਣਂ ਧੈਰ੍ਯਾਦਕਮ੍ਪਨਮ੍
ਕਰਣ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਕਰਣ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏਵਂ ਵੈ ਭਾਵ੍ਯਮੇਤੇਨ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੌਰਵਾਃ । ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਭਾषਸੇ ਕਰ੍ਣ ਦੈਵਂ ਤੁ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇਗਾ; ਪਰ ਕਰਣ, ਭਾਗ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਮਭਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨ । ਦਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜਾਨੀਹਿ ਸਙ੍ਗਰਪ੍ਰਤਿਮੋਚਨਮ੍
ਤੂੰ ਚਾਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਰਹਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਉਹ ਵਚਨ ਯਾਦ ਕਰ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ।
ਅਨਾਮਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਚੇਤਿ ਪृਥਾਥੋ ਕਰ੍ਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਤਾਂ ਕਰ੍ਣੋऽਭ੍ਯਵਦਤ੍ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤੌ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਪृਥਕ੍
ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਆਸੀਸ ਦਿੱਤੀ, "ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਰਹੋ," ਕਰਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਹ ਚਲੇ ਗਏ।
ਆਗਮ੍ਯ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਾਦੁਪਪ੍ਲਾਵ੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਕੇਸ਼ਵਃ ਸਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਹਾਸਤਿਨਾਪੁਰ ਤੋਂ ਉਪਪਲਵਿਆ ਆ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸਂਭਾष੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸ੍ਵਮੇਵ ਭਵਨਂ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਰਮਾਰ੍ਥਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੂਰ ਵੰਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨृਪਤੀਨ੍ਵਿਰਾਟਪ੍ਰਮੁਖਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਞ੍ਚ ਭਾਨਾਵਸ੍ਤਂਗਤੇ ਸਤਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਰਾਟ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਸ੍ਤਮੇਵ ਗਤਮਾਨਸਾਃ। ਆਨਾਯ੍ਯ ਕृष੍ਣਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਪੁਨਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍
ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਾਸਾਰਹ ਵੰਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਗਪੁਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਭਾਯਾਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਃ। ਕਿਮੁਕ੍ਤਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਤਨ੍ਨਃ ਸ਼ਂਸਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਕੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।
ਮਯਾ ਨਾਗਪੁਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਭਾਯਾਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਃ। ਤਥ੍ਯਂ ਪਥ੍ਯਂ ਹਿਤਂ ਚੋਕ੍ਤੋ ਨ ਚ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਮੈਂ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੱਚੀ, ਭਲੀ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਮੰਦ-ਬੁਧੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਤ੍ਪਥਮਾਪਨ੍ਨੇ ਕੁਰੁਵृਦ੍ਧਃ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਕਿਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਹृषੀਕੇਸ਼ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਰ੍षਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ, ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜੋ ਗੁੱਸਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ?
ਆਚਾਰ੍ਯੋ ਵਾ ਮਹਾਭਾਗ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਕਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪਿਤਰੌ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤਂ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਵਾ ਕਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਚਾਰਯ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਕੀ ਆਖਿਆ? ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਜਾਂ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ?