ਤਤਃ ਸ੍ਵਰਥਾਮਸ੍ਥਾਯ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਨਿਵਵृਤੇ ਰਾਧੇਯੋ ਦੀਨਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਧੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਤਰਂ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਕੇਸ਼ਵਃ ਸਹਸਾਤ੍ਯਕਿਃ। ਪੁਨਰੁਚ੍ਚਾਰਯਨ੍ਵਾਣੀਂ ਯਾਹਿ ਯਾਹੀਤਿ ਸਾਰਥਿਮ੍
ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ, ਸਤ੍ਯਕੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਸੀ, 'ਚੱਲੋ, ਚੱਲੋ!'
ਅਸਿਦ੍ਧਾਨੁਨਯੇ ਕृष੍ਣੇ ਕੁਰੁਭ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਗਤੇ। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਪृਥਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ੋਚਨ੍ਨਿਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਅਸਫਲ ਹੋਈ ਤੇ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਕਿਹਾ।
ਜਾਨਾਸਿ ਮੇ ਜੀਵਪੁਤ੍ਰੀ ਭਾਵਂ ਨਿਤ੍ਯਮਵਿਗ੍ਰਹੇ । ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੋ ਨਚ ਗृਹ੍ਣੀਤੇ ਵਚਨਂ ਮੇ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਮਨ ਸਦਾ ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਪੁਕਾਰਾਂ, ਸੁਯੋਧਨ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ।
ਉਪਪਨ੍ਨੋ ਹ੍ਯਸੌ ਰਾਜਾ ਚੇਦਿਪਾਞ੍ਚਾਲਕੇਕਯੈਃ । ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਾਭ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣੇਨ ਯੁਯੁਧਾਨਯਮੈਰਪਿ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਚੇਦੀ, ਪਾਂਚਾਲ, ਕੇਕੈ, ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਯੁਯੁਧਾਨ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਉਪਪ੍ਲਾਵ੍ਯੇ ਨਿਵਿष੍ਟੋऽਪਿ ਧਰ੍ਮਮੇਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤੇ ਜ੍ਞਾਤਿਸੌਹਾਰ੍ਦਾਦ੍ਬਲਵਾਨ੍ਦੁਰ੍ਬਲੋ ਯਥਾ
ਉਪਪਲਾਵਯ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਾ ਤੁ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਯਂ ਵਯੋਵृਦ੍ਧੋ ਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ। ਮਤ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰਮਦੇਨੈਵ ਵਿਧਰ੍ਮੇ ਪਥਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਹ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਜਯਦ੍ਰਥਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਤਥਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਚ। ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਚ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਮਿਥੋ ਭੇਦਃ ਪ੍ਰਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ
ਜੇਦਰਥ, ਕਰਣ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਸੌਬਲ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਮੰਦਬੁਧੀ ਕਾਰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪੈ ਜਾਵੇਗੀ।
ਅਧਰ੍ਮੇਮ ਹਿ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਹ੍ਰਿਯਤੇ ਰਾਜ੍ਯਮੀਦृਸ਼ਮ੍। ਯੇषਾਂ ਤੇषਾਮਯਂ ਧਰ੍ਮਃ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅਧਰਮ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਅਜਿਹਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਐਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਇਹੀ ਨਤੀਜਾ ਆਵੇਗਾ।
ਕ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ਬਲਾਦ੍ਧਰ੍ਮੇ ਕੁਰੁਭਿਃ ਕੋ ਨ ਸਂਜ੍ਵਰੇਤ੍। ਅਸਾਮ੍ਨਾ ਕੇਸ਼ਵੇ ਯਾਤੇ ਸਮੁਦ੍ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਕੁਰੂ ਜਦੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਅਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੌਣ ਦੁਖ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੜੇਗਾ? ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਅਸਫਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਤਤਃ ਕੁਰੂਣਾਮਨਯੋ ਭਵਿਤਾ ਵੀਰਨਾਸ਼ਨਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨ ਲਭੇ ਨਿਦ੍ਰਾਮਹਃਸੁ ਚ ਨਿਸ਼ਾਸੁ ਚ
ਫਿਰ, ਕੁਰੂਆਂ ਉੱਤੇ ਅਣਹੋਣੀ ਆਵੇਗੀ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰੇਗੀ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੁਨ੍ਤੀ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਥਕਾਮੇਨ ਭਾषਿਤਮ੍। ਸਾ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੀ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਮਨਸਾ ਵਿਮਮਰ੍ਸ਼ ਹ
ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਇਹ welfare ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਹੰਝੀ ਭਰੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ।
ਧਿਗਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਥਂ ਯਤ੍ਕृਤੇਯਂ ਸੁਮਹਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤਿਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ। ਵਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਸੁਹृਦਾਂ ਚੈਵ ਯੁਦ੍ਧੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈ ਪਰਾਭਵਃ
ਉਹ ਲਾਭ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਲਈ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਆਵੇ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚੇਦਿਪਞ੍ਚਾਲਾ ਯਾਦਵਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਭਾਰਤੈਃ ਸਹ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਿਂ ਨੁ ਦੁਃਖਮਤਃਪਰਮ੍
ਜੇ ਪਾਂਡਵ, ਚੇਦੀ, ਪਾਂਚਾਲ, ਯਾਦਵ ਤੇ ਭਾਰਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਲੜਨ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪਸ਼੍ਯੇ ਦੋषਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਥਾऽਯੁਦ੍ਧੇ ਪਰਾਭਵਮ੍ । ਅਧਨਸ੍ਯ ਮृਤਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਨ ਹਿ ਜ੍ਞਾਤਿਕ੍ਸ਼ਯੋ ਜਯਃ। ਇਤਿ ਮੇ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵੈ ਹृਦਿ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਨੁਕਸਾਨ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਅਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ। ਗਰੀਬ ਲਈ, ਮੌਤ ਜਿੱਤੋਂ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਜੇ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇ। ਐਸਾ ਸੋਚਦੇ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਾਮਹਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵ ਆਚਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯੁਧਾਂ ਪਤਿਃ। ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤਿ ਭਯਂ ਮਮ
ਪਿਤਾਮਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਚਾਰਯ, ਯੁਧਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਕਰਣ—ਇਹ ਸਭ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਮੇਰਾ ਡਰ ਵਧਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਨਾਚਾਰ੍ਯਃ ਕਾਮਵਾਞ੍ਸ਼ਿष੍ਯੈਦ੍ਰੌਣੋਯੁਦ੍ਧ੍ਯੇਤ ਜਾਤੁਚਿਤ੍। ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਕਥਂ ਹਾਰ੍ਦਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਅਧਿਆਪਕ, ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਦੇ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਫਿਰ ਦਾਦਾ ਪਿਤਾਮਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਅਯਂ ਤ੍ਵੇਕੋ ਵृਥਾਦृष੍ਟਿਰ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ। ਮੋਹਾਨੁਵਰ੍ਤੀ ਸਤਤਂ ਪਾਪੋ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਹੀ, ਕਰਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਭਟਕਾਵਾਂ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਮਹਤ੍ਯਨਰ੍ਥੇ ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧੀ ਬਲਵਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਕਰ੍ਣਃ ਸਦਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਤਨ੍ਮੇ ਦਹਤਿ ਸਂਪ੍ਰਤਿ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ; ਕਰਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਸਾੜਦੀ ਹੈ।
ਆਸ਼ਂਸੇ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮਨੋऽਹਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਗ੍ਰਸਾਦਯਿਤੁਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੀ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਕਰਣ ਦਾ ਮਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੇ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਇਰਾਦਾ ਸਾਫ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤੋषਿਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਮੇ ਵਰਂ ਦਦੌ । ਆਹ੍ਵਾਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਸਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪਿਤृਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਭਗਵਾਨ ਦੁਰਵਾਸਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ: ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਆਹਵਾਨ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਾਹਮਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਪੁਰਸ੍ਕृਤਾ । ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਬਹੁਵਿਧਂ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ।
ਬਲਾਬਲਂ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਵਾਗ੍ਬਲਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਾਵਾਦ੍ਬਾਲਭਾਵਾਚ੍ਚ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਬਾਤ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਔਰਤ ਹੋਣ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ।
ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਯਾ ਗੁਪ੍ਤਾ ਸਖੀਜਨਵृਤਾ ਤਦਾ। ਦੋषਂ ਪਰਿਹਰਨ੍ਤੀ ਚ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਾਰਿਤ੍ਰ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਿਣੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਧਾਈ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸਖੀਆਂ ਦੀ ਘੇਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਗਲਤੀ ਤੋਂ ਬਚਦੀ ਰਹੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਸੰਭਾਲੀ।
ਕਥਂ ਨੁ ਸੁਕृਤਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਪਰਾਧਵਤੀ ਕਥਮ੍। ਭਵੇਯਮਿਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਂ ਨਮਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, 'ਕਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਕਰ ਸਕੀਏ? ਕਿਵੇਂ ਗਲਤ ਨਾ ਹੋਵਾਂ?'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕੌਤੂਹਲਾਤ੍ਤੁ ਤਂ ਲਬ੍ਧਾ ਬਾਲਿਸ਼੍ਯਾਦਾਚਰਂ ਤਦਾ। ਕਨ੍ਯਾ ਸਤੀ ਦੇਵਮਰ੍ਕਮਾਸਾਦਯਮਹਂ ਤਤਃ
ਜਿਗਿਆਸਾ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਲਿਆ; ਕੁਆਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਆ ਗਏ।
ਯੋऽਸੌ ਕਾਨੀਨਗਰ੍ਭੋ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਚਨਂ ਪਥ੍ਯਂ ਭ੍ਰਾਤृਹਿਤਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਸਹੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ?
ਇਤਿ ਕੁਨ੍ਤੀ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਨਿਸ਼੍ਚਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮਭਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਯਯੌ ਭਾਗੀਰਥੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਦਾ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ।
ਆਤ੍ਮਜਸ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਘृਣਿਨਃ ਸਤ੍ਯਸਙ੍ਗਿਨਃ । ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਪृਥਾਪਸ਼੍ਯਞ੍ਜਪਸ੍ਥਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਤੇ ਵਚਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਉੱਚੀ ਜਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਸ੍ਯੋਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੋਃ ਸਾ ਪਰ੍ਯਤਿष੍ਠਤ ਪृष੍ਠਤਃ। ਜਪ੍ਯਾਵਸਾਨਂ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਜਦ ਉਹ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਜਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ, ਤਪਸਵੀ ਜਿਹਾ ਮਨ ਕਰਕੇ।