ਸ਼੍ਵੇਤੋष੍ਣੀषਾਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਤ੍ਰਯ ਏਤੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇषੁ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਤਾਨ੍ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਕੇਸ਼ਵ
ਜਨਾਰਦਨ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਵੀ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਚਿੱਟੇ ਪੱਗਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖੇ ਗਏ; ਕੇਸ਼ਵ, ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਕृਪਸ਼੍ਚੈਵ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਚ ਸਾਤ੍ਵਤਃ । ਰਕ੍ਤੋष੍ਣੀषਾਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਧਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਸਾਤਵਤ ਕੁਲ ਦੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਮਾਧਵ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਲਾਲ ਪੱਗਾਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ ਗਏ।
ਉष੍ਟ੍ਰਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਮਾਰੂਢੌ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਮਹਾਰਥੌ । ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਵਾ ਵਿਭੋ
ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਰਥੀ, ਉੱਠਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਡੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ਼ਾਸ੍ਤਾਂ ਚ ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ ਸ੍ਮ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਜਨਾਰਦਨ, ਅਸੀਂ ਅਗਸਤ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ; ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਅਹਂ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਰਾਜਾਨੋ ਯਚ੍ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਗਾਣ੍ਡਿਵਾਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ ਇਤਿ ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੈਂ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਪਸ੍ਥਿਤਵਿਨਾਸ਼ੇਯਂ ਨੂਨਮਦ੍ਯ ਵਸੁਂਧਰਾ। ਯਥਾ ਹਿ ਮੇ ਵਚਃ ਕਰ੍ਣ ਨੋਪੈਤਿ ਹृਦਯਂ ਤਵ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅੱਜ ਧਰਤੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ, ਕਰਨਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਤੇਰੇ ਦਿਲ 'ਚ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਾਤ ਭੂਤਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਅਨਯੋ ਨਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ੋ ਹृਦਯਾਨ੍ਨਾਪਸਰ੍ਪਤਿ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਪਿਤਾ, ਇਹ ਅਧਰਮ, ਧਰਮ ਵਰਗਾ ਜਾਪਦਾ, ਦਿਲ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਅਪਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕृष੍ਣ ਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਜੀਵਨ੍ਤੋऽਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਰਣਾਤ੍। ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵੀਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਨਾਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕੀ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਤੇ ਵਿਰਾਂਗੀਆਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਿਉਂਦੇ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਹੇ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ?
ਅਥਵਾ ਸਙ੍ਗਮਃ ਕृष੍ਣ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨੋ ਭਵਿਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਤਤ੍ਰੇਦਾਨੀਂ ਸਮੇष੍ਯਾਮਃ ਪੁਨਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤ੍ਵਯਾਨਘ
ਕਦੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਾਡੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਹੋਵੇ। ਉੱਥੇ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਪਾਪ, ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਂਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਧਵਂ ਕਰ੍ਣਃ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਪੀਡਿਤਮ੍। ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਃ ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਦਵਾਤਰਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਰਣ ਨੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਸੀ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਛੱਡਿਆ, ਤਾਂ ਕਰਣ ਰਥ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰਥਾਮਸ੍ਥਾਯ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਨਿਵਵृਤੇ ਰਾਧੇਯੋ ਦੀਨਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਧੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਤਰਂ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਕੇਸ਼ਵਃ ਸਹਸਾਤ੍ਯਕਿਃ। ਪੁਨਰੁਚ੍ਚਾਰਯਨ੍ਵਾਣੀਂ ਯਾਹਿ ਯਾਹੀਤਿ ਸਾਰਥਿਮ੍
ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ, ਸਤ੍ਯਕੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਸੀ, 'ਚੱਲੋ, ਚੱਲੋ!'
ਅਸਿਦ੍ਧਾਨੁਨਯੇ ਕृष੍ਣੇ ਕੁਰੁਭ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਗਤੇ। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਪृਥਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ੋਚਨ੍ਨਿਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਅਸਫਲ ਹੋਈ ਤੇ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਕਿਹਾ।
ਜਾਨਾਸਿ ਮੇ ਜੀਵਪੁਤ੍ਰੀ ਭਾਵਂ ਨਿਤ੍ਯਮਵਿਗ੍ਰਹੇ । ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੋ ਨਚ ਗृਹ੍ਣੀਤੇ ਵਚਨਂ ਮੇ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਮਨ ਸਦਾ ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਪੁਕਾਰਾਂ, ਸੁਯੋਧਨ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ।
ਉਪਪਨ੍ਨੋ ਹ੍ਯਸੌ ਰਾਜਾ ਚੇਦਿਪਾਞ੍ਚਾਲਕੇਕਯੈਃ । ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਾਭ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣੇਨ ਯੁਯੁਧਾਨਯਮੈਰਪਿ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਚੇਦੀ, ਪਾਂਚਾਲ, ਕੇਕੈ, ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਯੁਯੁਧਾਨ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਉਪਪ੍ਲਾਵ੍ਯੇ ਨਿਵਿष੍ਟੋऽਪਿ ਧਰ੍ਮਮੇਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤੇ ਜ੍ਞਾਤਿਸੌਹਾਰ੍ਦਾਦ੍ਬਲਵਾਨ੍ਦੁਰ੍ਬਲੋ ਯਥਾ
ਉਪਪਲਾਵਯ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਾ ਤੁ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਯਂ ਵਯੋਵृਦ੍ਧੋ ਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ। ਮਤ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰਮਦੇਨੈਵ ਵਿਧਰ੍ਮੇ ਪਥਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਹ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਜਯਦ੍ਰਥਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਤਥਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਚ। ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਚ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਮਿਥੋ ਭੇਦਃ ਪ੍ਰਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ
ਜੇਦਰਥ, ਕਰਣ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਸੌਬਲ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਮੰਦਬੁਧੀ ਕਾਰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪੈ ਜਾਵੇਗੀ।
ਅਧਰ੍ਮੇਮ ਹਿ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਹ੍ਰਿਯਤੇ ਰਾਜ੍ਯਮੀਦृਸ਼ਮ੍। ਯੇषਾਂ ਤੇषਾਮਯਂ ਧਰ੍ਮਃ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅਧਰਮ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਅਜਿਹਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਐਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਇਹੀ ਨਤੀਜਾ ਆਵੇਗਾ।
ਕ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ਬਲਾਦ੍ਧਰ੍ਮੇ ਕੁਰੁਭਿਃ ਕੋ ਨ ਸਂਜ੍ਵਰੇਤ੍। ਅਸਾਮ੍ਨਾ ਕੇਸ਼ਵੇ ਯਾਤੇ ਸਮੁਦ੍ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਕੁਰੂ ਜਦੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਅਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੌਣ ਦੁਖ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੜੇਗਾ? ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਅਸਫਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਤਤਃ ਕੁਰੂਣਾਮਨਯੋ ਭਵਿਤਾ ਵੀਰਨਾਸ਼ਨਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨ ਲਭੇ ਨਿਦ੍ਰਾਮਹਃਸੁ ਚ ਨਿਸ਼ਾਸੁ ਚ
ਫਿਰ, ਕੁਰੂਆਂ ਉੱਤੇ ਅਣਹੋਣੀ ਆਵੇਗੀ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰੇਗੀ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੁਨ੍ਤੀ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਥਕਾਮੇਨ ਭਾषਿਤਮ੍। ਸਾ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੀ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਮਨਸਾ ਵਿਮਮਰ੍ਸ਼ ਹ
ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਇਹ welfare ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਹੰਝੀ ਭਰੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ।
ਧਿਗਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਥਂ ਯਤ੍ਕृਤੇਯਂ ਸੁਮਹਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤਿਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ। ਵਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਸੁਹृਦਾਂ ਚੈਵ ਯੁਦ੍ਧੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈ ਪਰਾਭਵਃ
ਉਹ ਲਾਭ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਲਈ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਆਵੇ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚੇਦਿਪਞ੍ਚਾਲਾ ਯਾਦਵਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਭਾਰਤੈਃ ਸਹ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਿਂ ਨੁ ਦੁਃਖਮਤਃਪਰਮ੍
ਜੇ ਪਾਂਡਵ, ਚੇਦੀ, ਪਾਂਚਾਲ, ਯਾਦਵ ਤੇ ਭਾਰਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਲੜਨ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪਸ਼੍ਯੇ ਦੋषਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਥਾऽਯੁਦ੍ਧੇ ਪਰਾਭਵਮ੍ । ਅਧਨਸ੍ਯ ਮृਤਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਨ ਹਿ ਜ੍ਞਾਤਿਕ੍ਸ਼ਯੋ ਜਯਃ। ਇਤਿ ਮੇ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵੈ ਹृਦਿ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਨੁਕਸਾਨ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਅਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ। ਗਰੀਬ ਲਈ, ਮੌਤ ਜਿੱਤੋਂ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਜੇ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇ। ਐਸਾ ਸੋਚਦੇ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਾਮਹਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵ ਆਚਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯੁਧਾਂ ਪਤਿਃ। ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤਿ ਭਯਂ ਮਮ
ਪਿਤਾਮਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਚਾਰਯ, ਯੁਧਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਕਰਣ—ਇਹ ਸਭ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਮੇਰਾ ਡਰ ਵਧਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਨਾਚਾਰ੍ਯਃ ਕਾਮਵਾਞ੍ਸ਼ਿष੍ਯੈਦ੍ਰੌਣੋਯੁਦ੍ਧ੍ਯੇਤ ਜਾਤੁਚਿਤ੍। ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਕਥਂ ਹਾਰ੍ਦਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਅਧਿਆਪਕ, ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਦੇ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਫਿਰ ਦਾਦਾ ਪਿਤਾਮਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਅਯਂ ਤ੍ਵੇਕੋ ਵृਥਾਦृष੍ਟਿਰ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ। ਮੋਹਾਨੁਵਰ੍ਤੀ ਸਤਤਂ ਪਾਪੋ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਹੀ, ਕਰਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਭਟਕਾਵਾਂ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਮਹਤ੍ਯਨਰ੍ਥੇ ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧੀ ਬਲਵਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਕਰ੍ਣਃ ਸਦਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਤਨ੍ਮੇ ਦਹਤਿ ਸਂਪ੍ਰਤਿ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ; ਕਰਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਸਾੜਦੀ ਹੈ।
ਆਸ਼ਂਸੇ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮਨੋऽਹਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਗ੍ਰਸਾਦਯਿਤੁਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੀ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਕਰਣ ਦਾ ਮਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੇ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਇਰਾਦਾ ਸਾਫ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।