ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਬृਹਤੀ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਸਭਾਯਾਂ ਰੁਦਤੀ ਤਦਾ। ਅਸ਼੍ਰੌषੀਤ੍ਪਰੁषਾ ਵਾਚਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਦੁਃਖਤਰਂ ਮਹਤ੍
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਲੰਮੀ, ਕਾਲੀ ਨਾਰੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰੋਈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਹ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਸੁਣੇ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਗਹਿਰਾ ਦੁੱਖ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਧਰ੍ਮਿਣੀ ਵਰਾਰੋਹਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਰਤਾ ਸਦਾ। ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਤਦਾ ਨਾਥਂ ਕृष੍ਣਾ ਨਾਥਵਤੀ ਸਤੀ
ਉਹ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਤਰੀ ਧਰਮ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ, ਵਧੀਆ ਆਕਰਸ਼ਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਸ ਰੱਖਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੱਖਵਾਲਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ।
ਤਂ ਵੈ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਮ੍ । ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਪਦਵੀਂ ਚਰ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲੇ।
ਵਿਦਿਤਂ ਹਿ ਤਵਾਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਕ੍ਰੂਦ੍ਧਾਵਿਵ ਯਮਾਨ੍ਤਕੌ । ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨੌ ਨਯੇਤਾਂ ਹਿ ਦੇਵਾਨਪਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਭੀਮ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਜਦੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਤਯੋਸ਼੍ਚੈਤਦਵਜ੍ਞਾਨਂ ਯਤ੍ਸਾ ਕृष੍ਣਾ ਸਭਾਗਤਾ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ਼੍ਚ ਯਦ੍ਭੀਮਂ ਕਟੁਕਾਨ੍ਯਭ੍ਯਭਾषਤ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਣਸੁਆਈ ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਕੜ੍ਹੇ ਬੋਲ ਕਹੇ ਸਨ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਕੁਰੁਵੀਰਾਣਾਂ ਤਚ੍ਚ ਸਂਸ੍ਮਾਰਯੇਃ ਪੁਨਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਕੁਸ਼ਲਂ ਪृਚ੍ਛੇਃ ਸਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਕृष੍ਣਯਾ ਸਹ
ਇਹ ਗੱਲ ਫਿਰ ਤੋਂ ਕੁਰੂ ਵਿਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਯਾਦ ਕਰਵਾ ਦੇ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛ।
ਮਾਂ ਵੈ ਕੁਸ਼ਲਿਨੀਂ ਬ੍ਰੂਯਾਸ੍ਤੇषੁ ਭੂਯੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਅਰਿष੍ਟਂ ਗਚ੍ਛ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯ
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਠੀਕ ਹਾਂ; ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਾਥ ਤਾਂ ਕृष੍ਣਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਿਂਹਖੇਲਗਤਿਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਬਲਦੀਆਂ ਚਾਲ ਨਾਲ ਉੱਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਭੀष੍ਮਾਦੀਨ੍ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍। ਆਰੋਪ੍ਯਾਥ ਰਥੇ ਕਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਸਾਤ੍ਯਕਿਨਾ ਸਹ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁਰੂ ਵਿਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ, ਕਰਣ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੇ ਕੁਰਵਃ ਸਙ੍ਗਤਾ ਮਿਥਃ । ਜਜਲ੍ਪੁਰ੍ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਕੇਸ਼ਵੇ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁਰੂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਪ੍ਰਮੂਢਾ ਪृਥਿਵੀ ਸਰ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ਵਸ਼ੀਕृਤਾ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਬਾਲਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਨੈਤਦਸ੍ਤੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈ ਸੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, 'ਇਹ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਯਾਯ ਨਗਰਾਤ੍ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਚ ਤਦਾ ਕਰ੍ਣੇਨ ਸੁਚਿਰਂ ਸਹ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਕਰਣ ਨਾਲ ਲੰਬੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਵਿਸਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਰਾਧੇਯਂ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨਃ। ਤਤੋ ਜਵੇਨ ਮਹਤਾ ਤੂਰ੍ਣਮਸ਼੍ਵਾਨਚੋਦਯਤ੍
ਰਾਧੇਯ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ।
ਤੇ ਪਿਬਨ੍ਤ ਇਵਾਕਾਸ਼ਂ ਦਾਰੁਕੇਣ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ । ਹਯਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਵੇਗਾ ਮਨੋਮਾਰੁਤਰਂਹਸਃ
ਦਾਰੂਕ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਘੋੜੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪੀ ਰਹੇ ਹੋਣ ਵਾਂਗ, ਮਨ ਅਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਦੌੜੇ।
ਤੇ ਵ੍ਯਤੀਤ੍ਯ ਮਹਾਧ੍ਵਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼੍ਯੇਨਾ ਇਵਾਸ਼ੁਗਾਃ । ਉਚ੍ਚੈਰ੍ਜਗ੍ਮੁਰੁਪਪ੍ਲਾਵ੍ਯਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਾਨਮਾਵਹਨ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਬਾਜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਰਸਤਾ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਪਪਲਵਿਆ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਆਏ।
ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਮਹਾਰਥੌ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੂਚਤੁਃ ਸ਼ਾਸਨਾਤਿਗਮ੍
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂਰਥੀ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਣਸੁਆਈ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਂਨਿਧੌ । ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਥਵਦਤ੍ਯੁਗ੍ਰਮੁਕ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਤੁਸੀਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਅਰਥਵਾਨ, ਤੀਖੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਧਾਰਮਿਕ ਬੋਲ ਸੁਣੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਂਮਤਮ੍ । ਨ ਹਿ ਤੇ ਜਾਤੁ ਸ਼ਾਮ੍ਯੇਰਨ੍ਨृਤੇ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਕੌਰਵ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਨਗੇ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਉਹ ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਕ੍ਲੇਸ਼ਿਤਾ ਹਿ ਤ੍ਵਯਾ ਪਾਰ੍ਥਾ ਧਰ੍ਮਪਾਸ਼ਸਿਤਾਸ੍ਤਦਾ। ਸਭਾਯਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚੈਵ ਤੈਸ਼੍ਚ ਤਨ੍ਮਰ੍षਿਤਂ ਤਵ
ਤੁਸੀਂ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੱਤੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਫਸਾਇਆ, ਅਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਵੀ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਹਿ ਲਿਆ।
ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੀਮਂ ਚ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ । ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਚੇषੁਧੀ ਚੈਵ ਰਥਂ ਚ ਧ੍ਵਜਮੇਵ ਚ
ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਭੀਮ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਗਾਂਡੀਵ, ਤੀਰ, ਰਥ ਅਤੇ ਝੰਡਾ ਮਿਲ ਜਾਣ ਤੇ,
ਨਕੁਲਂ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਬਲਵੀਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤੌ । ਸਹਾਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਨ ਕ੍ਸ਼ਂਸ੍ਯਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਵਾਲੇ ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣਾ ਕਦੇ ਵੀ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਥਾ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਧੀਮਤਾ । ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਮ ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਤੂੰ ਖੁਦ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਰਾਟ ਨਗਰ ਵਿੱਚ, ਅਕਲਮੰਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਦਾਨਵਾ ਘੋਰਕਰ੍ਮਾਣੋ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਯੁਧਿ। ਰੌਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਦਾਯ ਦਗ੍ਧਾ ਵਾਨਰਕੇਤੁਨਾ
ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵ, ਨਿਵਾਤਕਵਚ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰ-ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤੀਖੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ।
ਕਰ੍ਣਪ੍ਰਭृਤਯਸ਼੍ਚੇਮੇ ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਕਵਚੀ ਰਥੀ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਘੋषਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਕਰਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਸ ਦੇ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ ਰਥ ਤੇ, ਗੋ-ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਬਚ ਗਏ ਸੀ; ਇਹੀ ਸਬੂਤ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ । ਰਕ੍ਸ਼ੇਮਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਤਰਂ ਗਤਾਮ੍
ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਉਂ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਜਬੜੇ ਵਿੱਚ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਰੱਖੀਏ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲੋ ਵਤ੍ਸਲਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਵਾਕ੍ਕਵਿਃ । ਤਂ ਗਚ੍ਛ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਵ੍ਯਪਨੀਯੇਹ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍
ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਧਰਮਵਾਨ, ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ; ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ, ਤੇ ਇੱਥੋਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ।
ਦृष੍ਟਸ਼੍ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਵ੍ਯਪਨੀਤਸ਼ਰਾਸਨਃ । ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਭ੍ਰੁਕੁਟਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕृਤਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃਕੁਲਸ੍ਯ ਨਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਰੱਖ ਕੇ, ਭੌਂਹਾਂ ਢੀਲ ਕਰ ਕੇ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਃ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍ । ਅਭਿਵਾਦਯ ਰਾਜਾਨਂ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਉਸ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਅਭਿਵਾਦਯਮਾਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਭੀਮਪੂਰ੍ਵਜਃ । ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਸੌਹਾਰ੍ਦਾਤ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਿਲੇਗਾ, ਤਾਂ ਭੀਮਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਤੈਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ।
ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੋਰੁਬਾਹੁਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵृਤ੍ਤਾਯਤਮਹਾਭੁਜਃ । ਪਰਿष੍ਵਜਤੁ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ
ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਕੰਧ, ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਭੀਮ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਵੇ, ਜੋ ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।