ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਤਥਾ ਕृष੍ਣ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਪਾਦਯਿष੍ਯਸਿ । ਨਾਹਂ ਤਦਭ੍ਯਸੂਯਾਮਿ ਯਥਾ ਵਾਗਭ੍ਯਭਾषਤ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਠੀਕ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗਾ; ਮੈਂ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨਮੋ ਧਰ੍ਮਾਯ ਮਹਤੇ ਧਰ੍ਮੋ ਧਾਰਯਤਿ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਏਤਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯੋ ਵਾਚ੍ਯੋ ਨਿਤ੍ਯੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵृਕੋਦਰਃ
ਵੱਡੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਧਰਮ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਗੱਲ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਰਹੇ।
ਯਦਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਸੂਤੇ ਤਸ੍ਯ ਕਾਲੋऽਯਮਾਗਤਃ। ਨ ਹਿ ਵੈਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ
ਜਿਸ ਲਈ ਇੱਕ ਕਸ਼ਤਰੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਵੈਰ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਡਗਦੇ ਨਹੀਂ।
ਵਿਦਿਤਾ ਤੇ ਸਦਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭੀਮਸ੍ਯ ਨ ਸ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ। ਯਾਵਦਨ੍ਤਂ ਨ ਕੁਰੁਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਤੂੰ ਭੀਮ ਦੀ ਸੋਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਨਾ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਕ ਉਹ ਕਦੇ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਤਾਵਦੇਵ ਮਹਾਪਬਾਹੁਰ੍ਨਿਸ਼ਾਸੁ ਨ ਸੁਖਂ ਲਭੇਤ੍। ਸਰ੍ਵਧਰ਼੍ਮਵਿਸ਼ੇषਜ੍ਞਾਂ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਪਾਣ੍ਡੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਵ੍ਰੂਯਾ ਮਾਧਵ ਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ; ਮਾਧਵ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਵਾਲੀ, ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬਾਰਿਕੀਆਂ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੋ।
ਯੁਕ੍ਤਮੇਤਨ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਕੁਲੇ ਜਾਤੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ । ਯਨ੍ਮੇ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਯਥਾਵਤ੍ਤ੍ਵਮਵਰ੍ਤਿਥਾਃ
ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਵਰਤਾਅ ਕੀਤਾ।
ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯੌ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਰਤਾਵੁਭੌ । ਵਿਕ੍ਰਮੇਣਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਵृਣੀਤਂ ਜੀਵਿਤਾਦਪਿ
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੋ; ਉਹ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤੇ ਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚੁਣ ਲੈਣ।
ਵਿਕ੍ਰਮਾਧਿਗਤਾ ਹ੍ਯਰ੍ਥਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਜੀਵਤਃ । ਮਨੋ ਮਨੁष੍ਯਸ੍ਯ ਸਦਾ ਪ੍ਰੀਣਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਦੌਲਤ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ।
ਯਚ੍ਚ ਵਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੋਪਚਾਯਿਨਾਮ੍। ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਪਰੁषਾਣ੍ਯੁਕ੍ਤਕਾ ਕੋ ਨੁ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਉਹ ਗੱਲ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨ ਰਾਜ੍ਯਹਰਣਂ ਦੁਃਖਂ ਦ੍ਯੂਤੇ ਚਾਪਿ ਪਰਾਜਯਃ। ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਨਂ ਸੁਤਾਨਾਂ ਵਾ ਨ ਮੇ ਤਦ੍ਦੁਃਖਕਾਰਣਮ੍
ਰਾਜ ਗੁਆਉਣਾ, ਜੂਏ 'ਚ ਹਾਰਨਾ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਵਨਵਾਸ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਬृਹਤੀ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਸਭਾਯਾਂ ਰੁਦਤੀ ਤਦਾ। ਅਸ਼੍ਰੌषੀਤ੍ਪਰੁषਾ ਵਾਚਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਦੁਃਖਤਰਂ ਮਹਤ੍
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਲੰਮੀ, ਕਾਲੀ ਨਾਰੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰੋਈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਹ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਸੁਣੇ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਗਹਿਰਾ ਦੁੱਖ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਧਰ੍ਮਿਣੀ ਵਰਾਰੋਹਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਰਤਾ ਸਦਾ। ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਤਦਾ ਨਾਥਂ ਕृष੍ਣਾ ਨਾਥਵਤੀ ਸਤੀ
ਉਹ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਤਰੀ ਧਰਮ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ, ਵਧੀਆ ਆਕਰਸ਼ਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਸ ਰੱਖਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੱਖਵਾਲਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ।
ਤਂ ਵੈ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਮ੍ । ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਪਦਵੀਂ ਚਰ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲੇ।
ਵਿਦਿਤਂ ਹਿ ਤਵਾਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਕ੍ਰੂਦ੍ਧਾਵਿਵ ਯਮਾਨ੍ਤਕੌ । ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨੌ ਨਯੇਤਾਂ ਹਿ ਦੇਵਾਨਪਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਭੀਮ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਜਦੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਤਯੋਸ਼੍ਚੈਤਦਵਜ੍ਞਾਨਂ ਯਤ੍ਸਾ ਕृष੍ਣਾ ਸਭਾਗਤਾ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ਼੍ਚ ਯਦ੍ਭੀਮਂ ਕਟੁਕਾਨ੍ਯਭ੍ਯਭਾषਤ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਣਸੁਆਈ ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਕੜ੍ਹੇ ਬੋਲ ਕਹੇ ਸਨ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਕੁਰੁਵੀਰਾਣਾਂ ਤਚ੍ਚ ਸਂਸ੍ਮਾਰਯੇਃ ਪੁਨਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਕੁਸ਼ਲਂ ਪृਚ੍ਛੇਃ ਸਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਕृष੍ਣਯਾ ਸਹ
ਇਹ ਗੱਲ ਫਿਰ ਤੋਂ ਕੁਰੂ ਵਿਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਯਾਦ ਕਰਵਾ ਦੇ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛ।
ਮਾਂ ਵੈ ਕੁਸ਼ਲਿਨੀਂ ਬ੍ਰੂਯਾਸ੍ਤੇषੁ ਭੂਯੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਅਰਿष੍ਟਂ ਗਚ੍ਛ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯ
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਠੀਕ ਹਾਂ; ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਾਥ ਤਾਂ ਕृष੍ਣਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਿਂਹਖੇਲਗਤਿਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਬਲਦੀਆਂ ਚਾਲ ਨਾਲ ਉੱਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਭੀष੍ਮਾਦੀਨ੍ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍। ਆਰੋਪ੍ਯਾਥ ਰਥੇ ਕਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਸਾਤ੍ਯਕਿਨਾ ਸਹ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁਰੂ ਵਿਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ, ਕਰਣ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੇ ਕੁਰਵਃ ਸਙ੍ਗਤਾ ਮਿਥਃ । ਜਜਲ੍ਪੁਰ੍ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਕੇਸ਼ਵੇ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁਰੂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਪ੍ਰਮੂਢਾ ਪृਥਿਵੀ ਸਰ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ਵਸ਼ੀਕृਤਾ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਬਾਲਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਨੈਤਦਸ੍ਤੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈ ਸੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, 'ਇਹ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਯਾਯ ਨਗਰਾਤ੍ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਚ ਤਦਾ ਕਰ੍ਣੇਨ ਸੁਚਿਰਂ ਸਹ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਕਰਣ ਨਾਲ ਲੰਬੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਵਿਸਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਰਾਧੇਯਂ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨਃ। ਤਤੋ ਜਵੇਨ ਮਹਤਾ ਤੂਰ੍ਣਮਸ਼੍ਵਾਨਚੋਦਯਤ੍
ਰਾਧੇਯ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ।
ਤੇ ਪਿਬਨ੍ਤ ਇਵਾਕਾਸ਼ਂ ਦਾਰੁਕੇਣ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ । ਹਯਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਵੇਗਾ ਮਨੋਮਾਰੁਤਰਂਹਸਃ
ਦਾਰੂਕ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਘੋੜੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪੀ ਰਹੇ ਹੋਣ ਵਾਂਗ, ਮਨ ਅਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਦੌੜੇ।
ਤੇ ਵ੍ਯਤੀਤ੍ਯ ਮਹਾਧ੍ਵਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼੍ਯੇਨਾ ਇਵਾਸ਼ੁਗਾਃ । ਉਚ੍ਚੈਰ੍ਜਗ੍ਮੁਰੁਪਪ੍ਲਾਵ੍ਯਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਾਨਮਾਵਹਨ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਬਾਜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਰਸਤਾ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਪਪਲਵਿਆ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਆਏ।
ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਮਹਾਰਥੌ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੂਚਤੁਃ ਸ਼ਾਸਨਾਤਿਗਮ੍
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂਰਥੀ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਣਸੁਆਈ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਂਨਿਧੌ । ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਥਵਦਤ੍ਯੁਗ੍ਰਮੁਕ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਤੁਸੀਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਅਰਥਵਾਨ, ਤੀਖੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਧਾਰਮਿਕ ਬੋਲ ਸੁਣੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਂਮਤਮ੍ । ਨ ਹਿ ਤੇ ਜਾਤੁ ਸ਼ਾਮ੍ਯੇਰਨ੍ਨृਤੇ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਕੌਰਵ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਨਗੇ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਉਹ ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਕ੍ਲੇਸ਼ਿਤਾ ਹਿ ਤ੍ਵਯਾ ਪਾਰ੍ਥਾ ਧਰ੍ਮਪਾਸ਼ਸਿਤਾਸ੍ਤਦਾ। ਸਭਾਯਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚੈਵ ਤੈਸ਼੍ਚ ਤਨ੍ਮਰ੍षਿਤਂ ਤਵ
ਤੁਸੀਂ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੱਤੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਫਸਾਇਆ, ਅਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਵੀ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਹਿ ਲਿਆ।
ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੀਮਂ ਚ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ । ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਚੇषੁਧੀ ਚੈਵ ਰਥਂ ਚ ਧ੍ਵਜਮੇਵ ਚ
ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਭੀਮ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਗਾਂਡੀਵ, ਤੀਰ, ਰਥ ਅਤੇ ਝੰਡਾ ਮਿਲ ਜਾਣ ਤੇ,