ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਗੁਣਯੁਕ੍ਤੇਨ ਨੇਤਰੇਣ ਕਥਞ੍ਚਨ। ਦੈਵਮਾਨੁषਯੁਕ੍ਤੇਨ ਸਦ੍ਭਿਰਾਚਰਿਤੇਨ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ, ਲਾਭ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਹ੍ਯੇਵਮਵਿਨੀਤੇਨ ਰਮਤੇ ਪੁਤ੍ਰਨਪ੍ਤृਣਾ। ਅਨੁਤ੍ਥਾਨਵਤਾ ਚਾਪਿ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤੇਨ ਦੁਰ੍ਧਿਯਾ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਮਰਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਸਤ, ਬਦਅਖਲਾਕ ਤੇ ਮੰਦੇ ਸੁਝਾਅ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਰਮਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮੋਘਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਫਲਮ੍। ਅਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਹਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਨਿਨ੍ਦਿਤਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਫਲ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਜੋਗ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਖਂ ਨੈਵੇਹ ਨਾਮੁਤ੍ਰ ਲਭਨ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਾਧਮਾਃ । ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਸृष੍ਟਃ ਸਞ੍ਜਯੇਹ ਜਯਾਯ ਚ । `ਕ੍ਰੂਰਾਯ ਕਰ੍ਮਣੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਰਿਪਾਲਨੇ
ਘੱਟੀਨ ਜਾਤ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦੇ। ਯੋਧਾ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਸੰਜਯਾ, ਇੱਥੇ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜਯਨ੍ਵਾ ਵਧ੍ਯਮਾਨੋ ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੀਨ੍ਦ੍ਰਸਲੋਕਤਾਮ੍ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਰਭਵਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਦਿਵਿ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸੁਖਮ੍। ਯਦਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਸੁਖਮੇਧਤੇ
ਜਿੱਤ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਯੋਧਾ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ।
ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਦਹ੍ਯਮਾਨੇਹ ਪੁਰੁषੇਣ ਮਨਸ੍ਵਿਨਾ । ਨਿਕृਤੇਨੇਹ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਜਿਗੀषਯਾ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਧੋਖਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਵਾ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਵਾ ਵਿਨਿਪਾਤ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨੇਹ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਤੁ ਸਞ੍ਜਯ । ਅਤੋਨ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰਸ੍ਯ ਕੁਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਸੰਜਯਾ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਇਹ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਹਿ ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਪ੍ਰਿਯਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਲੋਕੇ ਧ੍ਰੁਵਂ ਤਸ੍ਯਾਲ੍ਪਮਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਇੱਥੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਅਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਘੱਟ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਅਸੁਖ ਵੀ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਾਭਾਵਾਚ੍ਚ ਪੁਰੁषੋ ਨੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਧ੍ਰੁਵਂ ਚਾਭਾਵਮਭ੍ਯੇਤਿ ਗਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗੇਵ ਸਾਗਰਮ੍
ਤੇ ਸੁਖ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ; ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਉਹ ਕਮੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ।
ਨੇਯਂ ਮਤਿਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਚ੍ਯਾ ਮਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਕਾਰੁਣ੍ਯਮੇਵ ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਭੂਤ੍ਵੇਹ ਜਡਮੂਕਵਤ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਤੂੰ, ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੀ; ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਦਇਆ ਹੀ ਵੇਖ, ਇੱਥੇ ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਤੇ ਗੂੰਗਾ ਹੋ ਕੇ।
ਅਤੋ ਮੇ ਭੂਯਸੀ ਨਨ੍ਦਿਰ੍ਯਦੇਵਮਨੁਪਸ਼੍ਯਸਿ। ਚੋਦ੍ਯਂ ਮਾਂ ਚੋਦਯਸ੍ਯੇਤਦ੍ਭृਸ਼ਂ ਵੈ ਚੋਦਯਾਮਿ ਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਵੇਖਦੀ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਥ ਤ੍ਵਾਂ ਪੂਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਹਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਧਵਾਨ੍। ਅਹਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਜਯਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਭਾਵਿਨਮੇਵ ਤੇ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਸਿੰਧੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਿੱਤ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।
ਅਕੋਸ਼ਸ੍ਯਾਸਹਾਯਸ੍ਯ ਕੁਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਜਯੋ ਮਮ। ਇਤ੍ਯਵਸ੍ਥਾਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵੈਤਾਮਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ ਦਾਰੁਣਾਮ੍
ਬਿਨਾ ਖਜਾਨੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿੱਥੋਂ ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਸਫਲਤਾ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਠੋਰ ਹਾਲਤ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਕੇ—
ਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ਭਾਵੋ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਮੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵਾਦਿਵ ਦृष੍ਕृਤਃ । ਈਦृਸ਼ਂ ਭਵਤੀ ਕਂਚਿਦੁਪਾਯਮਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਹੋਵੇ; ਕੀ ਤੁਸੀਂ, ਮਾਤਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਹੱਲ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੋ?
ਤਨ੍ਮੇ ਪਰਿਣਤਪ੍ਰਜ੍ਞੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਪृਚ੍ਛਤੇ। ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਹਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵਦਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪੱਕੀ ਸਮਝ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸੋ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਮੁਤਾਬਕ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗਾ।
ਪੁਤ੍ਰ ਨਾਤ੍ਮਾਵਮਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਾਭਿਰਸਮृਦ੍ਧਿਭਿਃ । ਅਭੂਤ੍ਵਾ ਹਿ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਪਰੇ। ਅਮਰ੍षੇਣੈਵ ਚਾਪ੍ਯਰ੍ਥਾ ਨਾਰਬ੍ਧਵ੍ਯਾਃ ਸੁਬਾਲਿਸ਼ੈਃ
ਪੁੱਤਰ, ਪਿਛਲੇ ਅਸਫਲਤਾਵਾਂ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੂਰਖ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਤਾਤ ਫਲੇ ਨਿਤ੍ਯਮਨਿਤ੍ਯਤਾ। ਅਨਿਤ੍ਯਮਿਤਿ ਜਾਨਨ੍ਤੋ ਨ ਭਵਨ੍ਤਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਪੁੱਤਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸਥਾਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਅਸਥਾਈ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਥ ਯੇ ਨੈਵ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਨੈਵ ਜਾਤੁ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੇ। ਐਕਗੁਣ੍ਯਮਨੀਹਾਯਾਮਭਾਵਃ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਕਦੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਹੋਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਗੁਣ ਤੇ ਕੋਈ ਯਤਨ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਅਸਤਿਤਵ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਅਥ ਦ੍ਵੈਗੁਣ੍ਯਮੀਹਾਯਾਂ ਫਲਂ ਭਵਤਿ ਵਾ ਨਵਾ । ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਵਿਦਿਤਾ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਾਨਾਮਨਿਤ੍ਯਤਾ
ਇਥੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਨਾਸ਼ਵਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਫਲ ਦੋਹਰਾਂ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਨੁਦੇਦ੍ਵृਦ੍ਧਿਸਮृਦ੍ਧੀ ਸ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲੇ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ । ਉਤ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਜਾਗृਤਵ੍ਯਂ ਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭੂਤਿਕਰ੍ਮਸੁ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜਦੋਂ ਵਾਧਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਠ ਕੇ, ਚੌਕਸ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਵਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯੇਵ ਮਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਤਤਮਵ੍ਯਥੈਃ । ਮਙ੍ਗਲਾਨਿ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚੇਸ਼੍ਵਰੈਃ ਸਹ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਵਿਚ 'ਇਹ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ' ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੋ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਰੱਖੋ।
ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਰਾਸ਼ੁ ਵृਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਅਭਿਵਰ੍ਤਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਚੀਮਿਵ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਪੁੱਤਰ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਉਸ ਵੱਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਯੁਪਾਯਾਂਸ਼੍ਚ ਬਹੂਨ੍ਯੁਦ੍ਧਰ੍षਣਾਨਿ ਚ। ਅਨੁਦਰ੍ਸ਼ਿਤਰੂਪੋऽਸਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੁ ਪੌਰੁषਮ੍
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਦਾਹਰਨ, ਤਰੀਕੇ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦਿਖਾਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ—ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ।
ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਮਭਿਪ੍ਰੇਤਂ ਸਮਾਹਰ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ਲੁਬ੍ਧਾਨ੍ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣਾਨਵਲਿਪ੍ਤਾਨ੍ਵਿਮਾਨਿਤਾਨ੍
ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਨਾਲ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਲਾਲਚੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਜਾਂ ਨਿੰਦਤ ਹਨ।
ਸ੍ਪਰ੍ਧਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯੁਕ੍ਤ ਉਪਧਾਰਯ। ਏਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਮਹਤੋ ਭੇਤ੍ਸ੍ਯਸੇ ਗਣਾਨ੍। ਮਹਾਵੇਗ ਇਵੋਦ੍ਧੂਤੋ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਬਲਾਹਕਾਨ੍
ਜੋ ਹੋਰ ਲੋਕ ਰੱਖੜੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮਝ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਸਕੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਤੇषਾਮਗ੍ਰਪ੍ਰਦਾਯੀ ਸ੍ਯਾਃ ਕਲ੍ਪੋਤ੍ਥਾਯੀ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਃ । ਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਰੋਧਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਉਠਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਬਣ; ਫਿਰ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸਮਝਣਗੇ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਣਗੇ।
ਯਦੈਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਜਾਨੀਯਾਤ੍ਸਪਤ੍ਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਮ੍। ਤਦੈਵਾਸ੍ਮਾਦੁਦ੍ਵਿਜੇਤ ਸਰ੍ਪਾਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮਗਤਾਦਿਵ
ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਰੋਧੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੌਰਨ ਡਰ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਵਿਚ ਆਇਆ ਸੱਪ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਵਸ਼ੇ ਨ ਕੁਰੁਤੇ ਯਦਿ। ਨਿਰ੍ਵਾਦੈਰ੍ਨਿਰ੍ਵਦੇਦੇਨਮਨ੍ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਉਹ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦੇ; ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਨਤੀਜਾ ਇਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਨਿਰ੍ਵਾਦਾਦਾਸ੍ਪਦਂ ਲਬ੍ਧਾ ਧਨਵृਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਧਨਵਨ੍ਤਂ ਹਿ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਭਜਨ੍ਤੇ ਚਾਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਨਾਲ ਥਾਂ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਧਨ ਵਧੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਸਤ ਧਨਵਾਨ ਦੇ ਆਸਰੇ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਖਲਿਤਾਰ੍ਥਂ ਪੁਨਸ੍ਤਾਨਿ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ । ਨਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤੇ ਚ ਜੁਗੁਪ੍ਸਨ੍ਤੇ ਚ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍
ਪਰ ਜਦੋਂ ਧਨ ਖੋ ਜਾਵੇ, ਉਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ।