ਨਿਯਚ੍ਛਨ੍ਨਿਤਰਾਨ੍ਵਰ੍ਣਾਨ੍ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਸਰ੍ਵਦੁष੍ਕृਤਃ। ਸਸਹਾਯੋऽਸਹਾਯੋ ਵਾ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਤਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਇਕੱਲਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਭਰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵੇ।
ਕृष੍ਣਾਯਸਸ੍ਯੇਵ ਚ ਤੇ ਸਂਹਤ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਕृਤਮ੍। ਮਮ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਕਰੁਣੇ ਵੀਰਪ੍ਰਜ੍ਞੇ ਹ੍ਯਮਰ੍षਣੇ
ਮਾਂ, ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ—ਬੇਮਿਹਰ, ਵਿਰਤਾ ਵਿਚ ਸਿਆਣੀ ਤੇ ਅਡੋਲ।
ਅਹੋ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਮਾਚਾਰੋ ਯਤ੍ਰ ਮਾਮਿਤਰਂ ਯਥਾ। ਨਿਯੋਜਯਸਿ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਪਰਮਾਤੇਵ ਮਾਂ ਤਥਾ
ਹਾ, ਇਹ ਹੈ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਡੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ।
ਈਦृਸ਼ਂ ਵਚਨਂ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਭਵਤੀ ਪੁਤ੍ਰਮੇਕਜਮ੍ । ਕਿਂ ਨੁ ਤੇ ਮਾਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਪਿ ਸਰ੍ਵਯਾ
ਜੇ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਇਕੱਲੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕਹੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਲਈ ਵੀ, ਛੱਡਣ ਲਈ ਕੀ ਵੇਖਦੀ ਹੈਂ?
ਕਿਮਾਭਰਣਕृਤ੍ਯੇਨ ਕਿਂ ਭੋਗੈਰ੍ਜੀਵਿਤੇਨ ਵਾ। ਮਯਿ ਵਾ ਸਙ੍ਗਰਹਤੇ ਪ੍ਰਿਯਪੁਤ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਗਹਿਣਿਆਂ, ਸੁਖਾਂ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੇ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮਰ ਜਾਵੇ?
ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾ ਹਿ ਵਿਦੁषਾਂ ਤਾਤ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਰਣਾਤ੍ । ਤਾਵੇਵਾਭਿਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਹਂ ਸਞ੍ਜਯ ਤ੍ਵਾਮਚੂਜੁਦਮ੍
ਸਿਆਣਿਆਂ ਲਈ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਤ, ਧਰਮ ਤੇ ਮਕਸਦ ਹੀ ਮੁੱਖ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕ੍ਰਮੋਪੇਤੋ ਮੁਖ੍ਯਃ ਕਾਲੋऽਯਮਾਗਤਃ। ਅਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚੇਦਾਗਤੇ ਕਾਲੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸੇ
ਸਹੀ ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁੱਖ ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—
ਅਸਂਭਾਵਿਤਰੂਪਸ੍ਤ੍ਵਮਾਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ । ਤਂ ਤ੍ਵਾਮਯਸ਼ਸਾ ਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਨ ਬ੍ਰੂਯਾਂ ਯਦਿ ਸਞ੍ਜਯ
ਤਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਯੋਗਤਾ ਦੇ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ, ਅਤਿ ਕਰੂਤਾ ਕਰੇਗਾ; ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਨਾ ਦੱਸਦਾ, ਸੰਜਯਾ, ਤੂੰ ਬਦਨਾਮੀ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ।
ਖਰੀਵਾਤ੍ਸਲ੍ਯਮਾਹੁਸ੍ਤਨ੍ਨਿਃਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਮਹੇਤੁਕਮ੍ । ਸਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਤ੍ਯਜ ਮੂਰ੍ਖਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਗਧੇ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੇਅਸਰ ਤੇ ਬੇਸੁਧਾਰ ਹੈ; ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਫਰਤ ਕੀਤੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੋ ਮੂਰਖਾਂ ਨੇ ਅਪਣਾਇਆ।
ਅਵਿਦ੍ਯਾ ਵੈ ਮਹਤ੍ਯਸ੍ਤਿ ਯਾਮਿਮਾਂ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਤਵ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਦਿ ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਤੇਨ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯੋ ਭਵੇਃ
ਇਹ ਲੋਕ ਵੱਡੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਜੇ ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਚਲਦਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਗੁਣਯੁਕ੍ਤੇਨ ਨੇਤਰੇਣ ਕਥਞ੍ਚਨ। ਦੈਵਮਾਨੁषਯੁਕ੍ਤੇਨ ਸਦ੍ਭਿਰਾਚਰਿਤੇਨ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ, ਲਾਭ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਹ੍ਯੇਵਮਵਿਨੀਤੇਨ ਰਮਤੇ ਪੁਤ੍ਰਨਪ੍ਤृਣਾ। ਅਨੁਤ੍ਥਾਨਵਤਾ ਚਾਪਿ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤੇਨ ਦੁਰ੍ਧਿਯਾ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਮਰਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਸਤ, ਬਦਅਖਲਾਕ ਤੇ ਮੰਦੇ ਸੁਝਾਅ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਰਮਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮੋਘਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਫਲਮ੍। ਅਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਹਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਨਿਨ੍ਦਿਤਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਫਲ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਜੋਗ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਖਂ ਨੈਵੇਹ ਨਾਮੁਤ੍ਰ ਲਭਨ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਾਧਮਾਃ । ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਸृष੍ਟਃ ਸਞ੍ਜਯੇਹ ਜਯਾਯ ਚ । `ਕ੍ਰੂਰਾਯ ਕਰ੍ਮਣੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਰਿਪਾਲਨੇ
ਘੱਟੀਨ ਜਾਤ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦੇ। ਯੋਧਾ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਸੰਜਯਾ, ਇੱਥੇ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜਯਨ੍ਵਾ ਵਧ੍ਯਮਾਨੋ ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੀਨ੍ਦ੍ਰਸਲੋਕਤਾਮ੍ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਰਭਵਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਦਿਵਿ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸੁਖਮ੍। ਯਦਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਸੁਖਮੇਧਤੇ
ਜਿੱਤ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਯੋਧਾ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ।
ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਦਹ੍ਯਮਾਨੇਹ ਪੁਰੁषੇਣ ਮਨਸ੍ਵਿਨਾ । ਨਿਕृਤੇਨੇਹ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਜਿਗੀषਯਾ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਧੋਖਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਵਾ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਵਾ ਵਿਨਿਪਾਤ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨੇਹ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਤੁ ਸਞ੍ਜਯ । ਅਤੋਨ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰਸ੍ਯ ਕੁਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਸੰਜਯਾ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਇਹ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਹਿ ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਪ੍ਰਿਯਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਲੋਕੇ ਧ੍ਰੁਵਂ ਤਸ੍ਯਾਲ੍ਪਮਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਇੱਥੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਅਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਘੱਟ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਅਸੁਖ ਵੀ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਾਭਾਵਾਚ੍ਚ ਪੁਰੁषੋ ਨੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਧ੍ਰੁਵਂ ਚਾਭਾਵਮਭ੍ਯੇਤਿ ਗਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗੇਵ ਸਾਗਰਮ੍
ਤੇ ਸੁਖ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ; ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਉਹ ਕਮੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ।
ਨੇਯਂ ਮਤਿਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਚ੍ਯਾ ਮਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਕਾਰੁਣ੍ਯਮੇਵ ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਭੂਤ੍ਵੇਹ ਜਡਮੂਕਵਤ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਤੂੰ, ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੀ; ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਦਇਆ ਹੀ ਵੇਖ, ਇੱਥੇ ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਤੇ ਗੂੰਗਾ ਹੋ ਕੇ।
ਅਤੋ ਮੇ ਭੂਯਸੀ ਨਨ੍ਦਿਰ੍ਯਦੇਵਮਨੁਪਸ਼੍ਯਸਿ। ਚੋਦ੍ਯਂ ਮਾਂ ਚੋਦਯਸ੍ਯੇਤਦ੍ਭृਸ਼ਂ ਵੈ ਚੋਦਯਾਮਿ ਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਵੇਖਦੀ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਥ ਤ੍ਵਾਂ ਪੂਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਹਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਧਵਾਨ੍। ਅਹਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਜਯਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਭਾਵਿਨਮੇਵ ਤੇ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਸਿੰਧੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਿੱਤ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।
ਅਕੋਸ਼ਸ੍ਯਾਸਹਾਯਸ੍ਯ ਕੁਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਜਯੋ ਮਮ। ਇਤ੍ਯਵਸ੍ਥਾਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵੈਤਾਮਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ ਦਾਰੁਣਾਮ੍
ਬਿਨਾ ਖਜਾਨੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿੱਥੋਂ ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਸਫਲਤਾ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਠੋਰ ਹਾਲਤ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਕੇ—
ਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ਭਾਵੋ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਮੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵਾਦਿਵ ਦृष੍ਕृਤਃ । ਈਦृਸ਼ਂ ਭਵਤੀ ਕਂਚਿਦੁਪਾਯਮਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਹੋਵੇ; ਕੀ ਤੁਸੀਂ, ਮਾਤਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਹੱਲ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੋ?
ਤਨ੍ਮੇ ਪਰਿਣਤਪ੍ਰਜ੍ਞੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਪृਚ੍ਛਤੇ। ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਹਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵਦਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪੱਕੀ ਸਮਝ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸੋ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਮੁਤਾਬਕ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗਾ।
ਪੁਤ੍ਰ ਨਾਤ੍ਮਾਵਮਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਾਭਿਰਸਮृਦ੍ਧਿਭਿਃ । ਅਭੂਤ੍ਵਾ ਹਿ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਪਰੇ। ਅਮਰ੍षੇਣੈਵ ਚਾਪ੍ਯਰ੍ਥਾ ਨਾਰਬ੍ਧਵ੍ਯਾਃ ਸੁਬਾਲਿਸ਼ੈਃ
ਪੁੱਤਰ, ਪਿਛਲੇ ਅਸਫਲਤਾਵਾਂ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੂਰਖ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਤਾਤ ਫਲੇ ਨਿਤ੍ਯਮਨਿਤ੍ਯਤਾ। ਅਨਿਤ੍ਯਮਿਤਿ ਜਾਨਨ੍ਤੋ ਨ ਭਵਨ੍ਤਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਪੁੱਤਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸਥਾਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਅਸਥਾਈ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਥ ਯੇ ਨੈਵ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਨੈਵ ਜਾਤੁ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੇ। ਐਕਗੁਣ੍ਯਮਨੀਹਾਯਾਮਭਾਵਃ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਕਦੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਹੋਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਗੁਣ ਤੇ ਕੋਈ ਯਤਨ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਅਸਤਿਤਵ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਅਥ ਦ੍ਵੈਗੁਣ੍ਯਮੀਹਾਯਾਂ ਫਲਂ ਭਵਤਿ ਵਾ ਨਵਾ । ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਵਿਦਿਤਾ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਾਨਾਮਨਿਤ੍ਯਤਾ
ਇਥੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਨਾਸ਼ਵਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਫਲ ਦੋਹਰਾਂ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਨੁਦੇਦ੍ਵृਦ੍ਧਿਸਮृਦ੍ਧੀ ਸ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲੇ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ । ਉਤ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਜਾਗृਤਵ੍ਯਂ ਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭੂਤਿਕਰ੍ਮਸੁ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜਦੋਂ ਵਾਧਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਠ ਕੇ, ਚੌਕਸ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।