ਅਸ੍ਮਦੀਯੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਚਿਦ੍ਭਿਰ੍ਨਦਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਪਰੈਰ੍ਵृਤਮ੍ । ਅਪਿ ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਨੁਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਦੀਨਾਦ੍ਦੀਨਮਿਵਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਰੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਆਹ ਭਰਦੇ ਹੋਏ ਘਿਰਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਨਾ ਵੇਖਾਂ।
ਹृਪ੍ਯ ਸੌਵੀਰਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਸ਼੍ਲਾਘਸ੍ਵਾਰ੍ਥੈਰ੍ਯਥਾ ਪੁਰਾ। ਮਾ ਚ ਸੈਨ੍ਧਵਕਨ੍ਯਾਨਾਮਵਸਨ੍ਨੋ ਵਸ਼ਂ ਗਮਃ
ਸੌਵੀਰ ਦੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਲਾਘਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਕੜੇ ਵਾਂਗ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੋ; ਤੇ ਸਿੰਧ ਦੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਨਾ ਆ।
ਯੁਵਾ ਰੂਪੇਣ ਸਂਪਨ੍ਨੋ ਵਿਦ੍ਯਯਾਭਿਜਨੇਨ ਚ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੋ ਵਿਕੁਰ੍ਵੀਤ ਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਜਵਾਨ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਉੱਚ ਘਰਾਣੇ ਦਾ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਜਿਹੜਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾਮਵਰ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੇ—
ਅਧੁਰ੍ਯਵਚ੍ਚ ਵੋਢਵ੍ਯੇ ਮਨ੍ਯੇ ਮਰਣਮੇਵ ਤਤ੍। ਯਦਿ ਤ੍ਵਾਮਨੁਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦੇ ਵੇਖਾਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਝਲਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਜਿਹੀ ਭਾਰੀ ਲੋਡ ਹੋਵੇਗੀ ਜੋ ਜੋੜੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਹੀ ਲੱਗੇਗਾ।
ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਵਾ ਕਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਹृਦਯਸ੍ਯ ਮੇ। ਨਾਸ੍ਮਿਞ੍ਜਾਤੁ ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੈਨ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਨ ਤ੍ਵਂ ਪਰਸ੍ਯਾਨੁਚਰਸ੍ਤਾਤ ਜੀਵਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਅਹਂ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਹृਦਯਂ ਵੇਦ ਯਤ੍ਪਰਿਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਜੀਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਮੈਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਦੀਵੀ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਪੂਰ੍ਵੈਃ ਪੂਰ੍ਵਤਰੈਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪਰੈਃ ਪਰਤਰੈਰਪਿ। ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਚਾਵ੍ਯਯਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੇ, ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਕਹੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਤੇ ਨਾਸ-ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਯੋ ਵੈ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਹਾਜਾਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਭਯਾਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਸਮੀਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾ ਨ ਨਮੇਦਿਹ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਇੱਥੇ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਯੋਧਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਡਰ ਜਾਂ ਰੋਜ਼ੀ ਲਈ ਕਿਸੇ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਝੁਕਦਾ।
ਉਦ੍ਯਚ੍ਛੇਦੇਵ ਨ ਨਮੇਦੁਦ੍ਯਮੋ ਹ੍ਯੇਵ ਪੌਰੁषਮ੍ । ਅਪ੍ਯਪਰ੍ਵਣਿ ਭਜ੍ਯੇਤ ਨ ਨਮੇਤੇਹ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਵਧਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ ਤੇ ਕਦੇ ਝੁਕੇ ਨਾ; ਜਤਨ ਹੀ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਅੱਗੇ ਝੁਕਣਾ ਨਹੀਂ।
ਮਾਤਙ੍ਗੋ ਮਤ੍ਤ ਇਵ ਚ ਪਰੀਯਾਤ੍ਸ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਨਮੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਯੈਵ ਚ ਸਞ੍ਜਯ
ਉਹ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਫਿਰੇ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਧਰਮ ਅੱਗੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਸੰਜਯਾ।
ਨਿਯਚ੍ਛਨ੍ਨਿਤਰਾਨ੍ਵਰ੍ਣਾਨ੍ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਸਰ੍ਵਦੁष੍ਕृਤਃ। ਸਸਹਾਯੋऽਸਹਾਯੋ ਵਾ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਤਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਇਕੱਲਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਭਰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵੇ।
ਕृष੍ਣਾਯਸਸ੍ਯੇਵ ਚ ਤੇ ਸਂਹਤ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਕृਤਮ੍। ਮਮ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਕਰੁਣੇ ਵੀਰਪ੍ਰਜ੍ਞੇ ਹ੍ਯਮਰ੍षਣੇ
ਮਾਂ, ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ—ਬੇਮਿਹਰ, ਵਿਰਤਾ ਵਿਚ ਸਿਆਣੀ ਤੇ ਅਡੋਲ।
ਅਹੋ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਮਾਚਾਰੋ ਯਤ੍ਰ ਮਾਮਿਤਰਂ ਯਥਾ। ਨਿਯੋਜਯਸਿ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਪਰਮਾਤੇਵ ਮਾਂ ਤਥਾ
ਹਾ, ਇਹ ਹੈ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਡੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ।
ਈਦृਸ਼ਂ ਵਚਨਂ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਭਵਤੀ ਪੁਤ੍ਰਮੇਕਜਮ੍ । ਕਿਂ ਨੁ ਤੇ ਮਾਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਪਿ ਸਰ੍ਵਯਾ
ਜੇ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਇਕੱਲੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕਹੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਲਈ ਵੀ, ਛੱਡਣ ਲਈ ਕੀ ਵੇਖਦੀ ਹੈਂ?
ਕਿਮਾਭਰਣਕृਤ੍ਯੇਨ ਕਿਂ ਭੋਗੈਰ੍ਜੀਵਿਤੇਨ ਵਾ। ਮਯਿ ਵਾ ਸਙ੍ਗਰਹਤੇ ਪ੍ਰਿਯਪੁਤ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਗਹਿਣਿਆਂ, ਸੁਖਾਂ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੇ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮਰ ਜਾਵੇ?
ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾ ਹਿ ਵਿਦੁषਾਂ ਤਾਤ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਰਣਾਤ੍ । ਤਾਵੇਵਾਭਿਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਹਂ ਸਞ੍ਜਯ ਤ੍ਵਾਮਚੂਜੁਦਮ੍
ਸਿਆਣਿਆਂ ਲਈ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਤ, ਧਰਮ ਤੇ ਮਕਸਦ ਹੀ ਮੁੱਖ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕ੍ਰਮੋਪੇਤੋ ਮੁਖ੍ਯਃ ਕਾਲੋऽਯਮਾਗਤਃ। ਅਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚੇਦਾਗਤੇ ਕਾਲੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸੇ
ਸਹੀ ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁੱਖ ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—
ਅਸਂਭਾਵਿਤਰੂਪਸ੍ਤ੍ਵਮਾਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ । ਤਂ ਤ੍ਵਾਮਯਸ਼ਸਾ ਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਨ ਬ੍ਰੂਯਾਂ ਯਦਿ ਸਞ੍ਜਯ
ਤਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਯੋਗਤਾ ਦੇ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ, ਅਤਿ ਕਰੂਤਾ ਕਰੇਗਾ; ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਨਾ ਦੱਸਦਾ, ਸੰਜਯਾ, ਤੂੰ ਬਦਨਾਮੀ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ।
ਖਰੀਵਾਤ੍ਸਲ੍ਯਮਾਹੁਸ੍ਤਨ੍ਨਿਃਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਮਹੇਤੁਕਮ੍ । ਸਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਤ੍ਯਜ ਮੂਰ੍ਖਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਗਧੇ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੇਅਸਰ ਤੇ ਬੇਸੁਧਾਰ ਹੈ; ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਫਰਤ ਕੀਤੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੋ ਮੂਰਖਾਂ ਨੇ ਅਪਣਾਇਆ।
ਅਵਿਦ੍ਯਾ ਵੈ ਮਹਤ੍ਯਸ੍ਤਿ ਯਾਮਿਮਾਂ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਤਵ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਦਿ ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਤੇਨ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯੋ ਭਵੇਃ
ਇਹ ਲੋਕ ਵੱਡੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਜੇ ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਚਲਦਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਗੁਣਯੁਕ੍ਤੇਨ ਨੇਤਰੇਣ ਕਥਞ੍ਚਨ। ਦੈਵਮਾਨੁषਯੁਕ੍ਤੇਨ ਸਦ੍ਭਿਰਾਚਰਿਤੇਨ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ, ਲਾਭ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਹ੍ਯੇਵਮਵਿਨੀਤੇਨ ਰਮਤੇ ਪੁਤ੍ਰਨਪ੍ਤृਣਾ। ਅਨੁਤ੍ਥਾਨਵਤਾ ਚਾਪਿ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤੇਨ ਦੁਰ੍ਧਿਯਾ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਮਰਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਸਤ, ਬਦਅਖਲਾਕ ਤੇ ਮੰਦੇ ਸੁਝਾਅ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਰਮਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮੋਘਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਫਲਮ੍। ਅਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਹਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਨਿਨ੍ਦਿਤਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਫਲ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਜੋਗ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਖਂ ਨੈਵੇਹ ਨਾਮੁਤ੍ਰ ਲਭਨ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਾਧਮਾਃ । ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਸृष੍ਟਃ ਸਞ੍ਜਯੇਹ ਜਯਾਯ ਚ । `ਕ੍ਰੂਰਾਯ ਕਰ੍ਮਣੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਰਿਪਾਲਨੇ
ਘੱਟੀਨ ਜਾਤ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦੇ। ਯੋਧਾ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਸੰਜਯਾ, ਇੱਥੇ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜਯਨ੍ਵਾ ਵਧ੍ਯਮਾਨੋ ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੀਨ੍ਦ੍ਰਸਲੋਕਤਾਮ੍ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਰਭਵਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਦਿਵਿ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸੁਖਮ੍। ਯਦਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਸੁਖਮੇਧਤੇ
ਜਿੱਤ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਯੋਧਾ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ।
ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਦਹ੍ਯਮਾਨੇਹ ਪੁਰੁषੇਣ ਮਨਸ੍ਵਿਨਾ । ਨਿਕृਤੇਨੇਹ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਜਿਗੀषਯਾ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਧੋਖਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਵਾ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਵਾ ਵਿਨਿਪਾਤ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨੇਹ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਤੁ ਸਞ੍ਜਯ । ਅਤੋਨ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰਸ੍ਯ ਕੁਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਸੰਜਯਾ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਇਹ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਹਿ ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਪ੍ਰਿਯਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਲੋਕੇ ਧ੍ਰੁਵਂ ਤਸ੍ਯਾਲ੍ਪਮਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਇੱਥੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਅਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਘੱਟ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਅਸੁਖ ਵੀ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਾਭਾਵਾਚ੍ਚ ਪੁਰੁषੋ ਨੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਧ੍ਰੁਵਂ ਚਾਭਾਵਮਭ੍ਯੇਤਿ ਗਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗੇਵ ਸਾਗਰਮ੍
ਤੇ ਸੁਖ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ; ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਉਹ ਕਮੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ।
ਨੇਯਂ ਮਤਿਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਚ੍ਯਾ ਮਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਕਾਰੁਣ੍ਯਮੇਵ ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਭੂਤ੍ਵੇਹ ਜਡਮੂਕਵਤ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਤੂੰ, ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੀ; ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਦਇਆ ਹੀ ਵੇਖ, ਇੱਥੇ ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਤੇ ਗੂੰਗਾ ਹੋ ਕੇ।