ਅਪਾਰੇ ਭਵ ਨਃ ਪਾਰਮਪ੍ਲਵੇ ਭਵ ਨਃ ਪ੍ਲਵਃ । ਕੁਰੁष੍ਵ ਸ੍ਥਾਨਮਸ੍ਥਾਨੇ ਮृਤਾਨ੍ਸਞ੍ਜੀਵਯਸ੍ਵ ਨਃ
ਇਸ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੰਢਾ ਬਣ, ਇਸ ਹੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਾਅ ਬਣ; ਜਿੱਥੇ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਠਿਕਾਣਾ ਦੇ, ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਨ ਚੇਞ੍ਜੀਵਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਅਥ ਚੇਦੀਦृਸ਼ੀਂ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਕ੍ਲੀਬਾਮਭ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਸੇ
ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੇ ਤੂੰ ਐਸਾ ਡਰਪੋਕ ਜੀਵਨ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਾਤ੍ਮਾ ਹਤਮਨਾ ਮੁਞ੍ਚੈਤਾਂ ਪਾਪਜੀਵਿਕਾਮ੍। ਏਕਸ਼ਤ੍ਰੁਵਧੇਨੈਵ ਸ਼ੂਰੋ ਗਚ੍ਛਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਿਮ੍
ਟੁੱਟੇ ਮਨ ਤੇ ਹਾਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਇਹ ਮੰਦ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ, ਵਿਰਲਾ ਯੋਧਾ ਨਾਮ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਤ੍ਰਵਧੇਨੈਵ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਗ੍ਰਹਂ ਲੇਭੇ ਲੋਕਾਨਾਂ ਚੇਸ਼੍ਵਰੋऽਭਵਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਹੀ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾਇਆ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ।
ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਵੈ ਸ਼ਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨਾਹੂਯ ਦਂਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਸੇਨਾਗ੍ਰਂ ਚਾਪਿ ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾ ਵਾ ਪੁਰੁषਂ ਵਰਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਲਚਲ ਪਾ ਕੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ—
ਯਦੈਵ ਲਭਤੇ ਵੀਰਃ ਸੁਯੁਦ੍ਧੇਨ ਮਹਦ੍ਯਸ਼ਃ । ਤਦੈਵ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਨ੍ਤੇऽਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ਵਿਨਮਨ੍ਤਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਯੋਧਾ ਵਧੀਆ ਜੰਗ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਨਾਮ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਵੈਰੀ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਣੇ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ੂਰਂ ਕਾਪੁਰੁषਾ ਜਨਾਃ । ਅਵਸ਼ਾਸ੍ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਕਾਬਲ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਬੇਬਸ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਾਪ੍ਯੁਗ੍ਰਵਿ ਭ੍ਰਂਸ਼ਂ ਸਂਸ਼ਯੋ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਵਾ। ਨ ਲਬ੍ਧਸ੍ਯ ਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਵੈ ਸ਼ੇषਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਾਧਵਃ
ਚਾਹੇ ਰਾਜ ਖੋ ਜਾਣ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੰਕਟ ਹੋਵੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੈਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਲੱਭੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰੋਪਮਂ ਰਾਜ੍ਯਮਥਵਾਪ੍ਯਮृਤੋਪਮਮ੍ । ਰੁਦ੍ਧਮੇਕਾਯਨਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪਤੋਲ੍ਮੁਕ ਇਵਾਰਿषੁ
ਰਾਜ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਜਾਂ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੇ ਉਹ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਇਕ ਰਾਹ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸੁੱਟੇ ਵਾਂਗ ਝਪਟ ਪਾ।
ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨੁਪਾਲਯ । ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਦृਸ਼ਂ ਸੁਕृਪਣਂ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਭਯਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾ; ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਡਰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਨਾ ਦਿੱਸੇ।
ਅਸ੍ਮਦੀਯੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਚਿਦ੍ਭਿਰ੍ਨਦਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਪਰੈਰ੍ਵृਤਮ੍ । ਅਪਿ ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਨੁਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਦੀਨਾਦ੍ਦੀਨਮਿਵਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਰੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਆਹ ਭਰਦੇ ਹੋਏ ਘਿਰਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਨਾ ਵੇਖਾਂ।
ਹृਪ੍ਯ ਸੌਵੀਰਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਸ਼੍ਲਾਘਸ੍ਵਾਰ੍ਥੈਰ੍ਯਥਾ ਪੁਰਾ। ਮਾ ਚ ਸੈਨ੍ਧਵਕਨ੍ਯਾਨਾਮਵਸਨ੍ਨੋ ਵਸ਼ਂ ਗਮਃ
ਸੌਵੀਰ ਦੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਲਾਘਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਕੜੇ ਵਾਂਗ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੋ; ਤੇ ਸਿੰਧ ਦੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਨਾ ਆ।
ਯੁਵਾ ਰੂਪੇਣ ਸਂਪਨ੍ਨੋ ਵਿਦ੍ਯਯਾਭਿਜਨੇਨ ਚ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੋ ਵਿਕੁਰ੍ਵੀਤ ਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਜਵਾਨ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਉੱਚ ਘਰਾਣੇ ਦਾ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਜਿਹੜਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾਮਵਰ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੇ—
ਅਧੁਰ੍ਯਵਚ੍ਚ ਵੋਢਵ੍ਯੇ ਮਨ੍ਯੇ ਮਰਣਮੇਵ ਤਤ੍। ਯਦਿ ਤ੍ਵਾਮਨੁਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦੇ ਵੇਖਾਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਝਲਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਜਿਹੀ ਭਾਰੀ ਲੋਡ ਹੋਵੇਗੀ ਜੋ ਜੋੜੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਹੀ ਲੱਗੇਗਾ।
ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਵਾ ਕਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਹृਦਯਸ੍ਯ ਮੇ। ਨਾਸ੍ਮਿਞ੍ਜਾਤੁ ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੈਨ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਨ ਤ੍ਵਂ ਪਰਸ੍ਯਾਨੁਚਰਸ੍ਤਾਤ ਜੀਵਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਅਹਂ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਹृਦਯਂ ਵੇਦ ਯਤ੍ਪਰਿਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਜੀਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਮੈਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਦੀਵੀ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਪੂਰ੍ਵੈਃ ਪੂਰ੍ਵਤਰੈਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪਰੈਃ ਪਰਤਰੈਰਪਿ। ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਚਾਵ੍ਯਯਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੇ, ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਕਹੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਤੇ ਨਾਸ-ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਯੋ ਵੈ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਹਾਜਾਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਭਯਾਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਸਮੀਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾ ਨ ਨਮੇਦਿਹ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਇੱਥੇ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਯੋਧਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਡਰ ਜਾਂ ਰੋਜ਼ੀ ਲਈ ਕਿਸੇ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਝੁਕਦਾ।
ਉਦ੍ਯਚ੍ਛੇਦੇਵ ਨ ਨਮੇਦੁਦ੍ਯਮੋ ਹ੍ਯੇਵ ਪੌਰੁषਮ੍ । ਅਪ੍ਯਪਰ੍ਵਣਿ ਭਜ੍ਯੇਤ ਨ ਨਮੇਤੇਹ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਵਧਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ ਤੇ ਕਦੇ ਝੁਕੇ ਨਾ; ਜਤਨ ਹੀ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਅੱਗੇ ਝੁਕਣਾ ਨਹੀਂ।
ਮਾਤਙ੍ਗੋ ਮਤ੍ਤ ਇਵ ਚ ਪਰੀਯਾਤ੍ਸ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਨਮੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਯੈਵ ਚ ਸਞ੍ਜਯ
ਉਹ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਫਿਰੇ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਧਰਮ ਅੱਗੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਸੰਜਯਾ।
ਨਿਯਚ੍ਛਨ੍ਨਿਤਰਾਨ੍ਵਰ੍ਣਾਨ੍ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਸਰ੍ਵਦੁष੍ਕृਤਃ। ਸਸਹਾਯੋऽਸਹਾਯੋ ਵਾ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਤਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਇਕੱਲਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਭਰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵੇ।
ਕृष੍ਣਾਯਸਸ੍ਯੇਵ ਚ ਤੇ ਸਂਹਤ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਕृਤਮ੍। ਮਮ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਕਰੁਣੇ ਵੀਰਪ੍ਰਜ੍ਞੇ ਹ੍ਯਮਰ੍षਣੇ
ਮਾਂ, ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ—ਬੇਮਿਹਰ, ਵਿਰਤਾ ਵਿਚ ਸਿਆਣੀ ਤੇ ਅਡੋਲ।
ਅਹੋ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਮਾਚਾਰੋ ਯਤ੍ਰ ਮਾਮਿਤਰਂ ਯਥਾ। ਨਿਯੋਜਯਸਿ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਪਰਮਾਤੇਵ ਮਾਂ ਤਥਾ
ਹਾ, ਇਹ ਹੈ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਡੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ।
ਈਦृਸ਼ਂ ਵਚਨਂ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਭਵਤੀ ਪੁਤ੍ਰਮੇਕਜਮ੍ । ਕਿਂ ਨੁ ਤੇ ਮਾਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਪਿ ਸਰ੍ਵਯਾ
ਜੇ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਇਕੱਲੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕਹੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਲਈ ਵੀ, ਛੱਡਣ ਲਈ ਕੀ ਵੇਖਦੀ ਹੈਂ?
ਕਿਮਾਭਰਣਕृਤ੍ਯੇਨ ਕਿਂ ਭੋਗੈਰ੍ਜੀਵਿਤੇਨ ਵਾ। ਮਯਿ ਵਾ ਸਙ੍ਗਰਹਤੇ ਪ੍ਰਿਯਪੁਤ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਗਹਿਣਿਆਂ, ਸੁਖਾਂ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੇ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮਰ ਜਾਵੇ?
ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾ ਹਿ ਵਿਦੁषਾਂ ਤਾਤ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਰਣਾਤ੍ । ਤਾਵੇਵਾਭਿਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਹਂ ਸਞ੍ਜਯ ਤ੍ਵਾਮਚੂਜੁਦਮ੍
ਸਿਆਣਿਆਂ ਲਈ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਤ, ਧਰਮ ਤੇ ਮਕਸਦ ਹੀ ਮੁੱਖ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕ੍ਰਮੋਪੇਤੋ ਮੁਖ੍ਯਃ ਕਾਲੋऽਯਮਾਗਤਃ। ਅਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚੇਦਾਗਤੇ ਕਾਲੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸੇ
ਸਹੀ ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁੱਖ ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—
ਅਸਂਭਾਵਿਤਰੂਪਸ੍ਤ੍ਵਮਾਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ । ਤਂ ਤ੍ਵਾਮਯਸ਼ਸਾ ਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਨ ਬ੍ਰੂਯਾਂ ਯਦਿ ਸਞ੍ਜਯ
ਤਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਯੋਗਤਾ ਦੇ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ, ਅਤਿ ਕਰੂਤਾ ਕਰੇਗਾ; ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਨਾ ਦੱਸਦਾ, ਸੰਜਯਾ, ਤੂੰ ਬਦਨਾਮੀ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ।
ਖਰੀਵਾਤ੍ਸਲ੍ਯਮਾਹੁਸ੍ਤਨ੍ਨਿਃਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਮਹੇਤੁਕਮ੍ । ਸਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਤ੍ਯਜ ਮੂਰ੍ਖਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਗਧੇ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੇਅਸਰ ਤੇ ਬੇਸੁਧਾਰ ਹੈ; ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਫਰਤ ਕੀਤੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੋ ਮੂਰਖਾਂ ਨੇ ਅਪਣਾਇਆ।
ਅਵਿਦ੍ਯਾ ਵੈ ਮਹਤ੍ਯਸ੍ਤਿ ਯਾਮਿਮਾਂ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਤਵ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਦਿ ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਤੇਨ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯੋ ਭਵੇਃ
ਇਹ ਲੋਕ ਵੱਡੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਜੇ ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਚਲਦਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ।