ਸਮृਦ੍ਧਿਰਸਮृਦ੍ਧਿਰ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਮ ਸਞ੍ਜਯ । ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਮਨਾ ਭਵ ਮਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਾਹਰਃ
ਸੰਨਜਯਾ, ਸਾਡੀਆਂ ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਜਾਂ ਉਤਾਰਾ ਮਿਲਿਆ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿ, ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟੀਂ।
ਨਾਤਃ ਪਾਪੀਯਸੀਂ ਕਾਂਚਿਦਵਸ੍ਥਾਂ ਸ਼ਮ੍ਬਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਤ੍ਰ ਨੈਵਾਦ੍ਯ ਨ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਭੋਜਨਂ ਪ੍ਰਤਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਅੱਜ, ਨਾ ਕੱਲ੍ਹ, ਰੋਟੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਵਧਾਦੇਤਤ੍ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਮਿਤਿ ਯਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪਰ੍ਯਾਯਮਰਣਂ ਹਿ ਤਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਪਤੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਗਰੀਬੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਅਹਂ ਮਹਾਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਹ੍ਰਦਾਦ੍ਧ੍ਰਦਮਿਵਾਗਤਾ। ਈਸ਼੍ਵਰੀ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਯਾਣੀ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਪਰਮਪੂਜਿਤਾ
ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਝੀਲ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਘਰ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਸੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼, ਤੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੀ।
ਮਹਾਰ੍ਹਮਾਲ੍ਯਾਭਰਣਾਂ ਸੁਮृष੍ਟਾਮ੍ਬਰਵਾਸਸਮ੍ । ਪੁਰਾ ਹृष੍ਟਃ ਸੁਹृਦ੍ਵਰ੍ਗੋ ਮਾਮਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁਹृਦ੍ਗਤਾਮ੍
ਇਕ ਵਾਰ, ਵਧੀਆ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਮੇਰੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਯਦਾ ਮਾਂ ਚੈਵ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਚ ਦ੍ਰष੍ਟਾਸਿ ਭृਸ਼ਦੁਰ੍ਬਲਾਮ੍ । ਨ ਤਦਾ ਜੀਵਿਤੇਨਾਰ੍ਥੋ ਭਵਿਤਾ ਤਵ ਸਞ੍ਜਯ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਵੇਖੇਗਾ, ਸੰਜਯਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕੋਈ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।
ਦਾਸਕਰ੍ਮਕਰਾਨ੍ਭृਤ੍ਯਾਨਾਚਾਰ੍ਯਰ੍ਤ੍ਵਿਕ੍ਪੁਰੋਹਿਤਾਨ੍। ਅਵृਤ੍ਤ੍ਯਾऽਸ੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਰਜਹਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਿਂ ਜੀਵਿਤੇਨ ਤੇ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਵੇਖੇਗਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ, ਮਜਦੂਰ, ਸਹਾਇਕ, ਅਧਿਆਪਕ, ਪੂਜਾਰੀ ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਵੱਸਲਿਆਂ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਰਹੇਗਾ?
ਯਦਿ ਕृਤ੍ਯਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵਾਦ੍ਯਾਹਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ । ਸ਼੍ਲਾਘਨੀਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਚ ਕਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਹृਦਯਸ੍ਯ ਮੇ
ਜੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗੋ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਨਾ ਵੇਖਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੈਨ ਮਿਲੇਗਾ?
ਨੇਤਿ ਚੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਬ੍ਰੂਯਾਂ ਦੀਰ੍ਯੇਤ ਹृਦਯਂ ਮਮ। ਨ ਹ੍ਯਦ ਨ ਚ ਮੇ ਭਰ੍ਤਾ ਨੇਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿਆਂ ਕਿ 'ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੈ', ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਨਾ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੇ ਤੇ ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਦੇ 'ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੈ' ਕਿਹਾ।
ਵਯਮਾਸ਼੍ਰਯਣੀਯਾਃ ਸ੍ਮ ਨ ਸ਼੍ਰੋਤਾਰਃ ਪਰਸ੍ਯ ਚ। ਅਨ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜੀਵਨ੍ਤੀ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਲੱਭ ਕੇ ਜੀਵਦੀ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗੀ।
ਅਪਾਰੇ ਭਵ ਨਃ ਪਾਰਮਪ੍ਲਵੇ ਭਵ ਨਃ ਪ੍ਲਵਃ । ਕੁਰੁष੍ਵ ਸ੍ਥਾਨਮਸ੍ਥਾਨੇ ਮृਤਾਨ੍ਸਞ੍ਜੀਵਯਸ੍ਵ ਨਃ
ਇਸ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੰਢਾ ਬਣ, ਇਸ ਹੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਾਅ ਬਣ; ਜਿੱਥੇ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਠਿਕਾਣਾ ਦੇ, ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਨ ਚੇਞ੍ਜੀਵਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਅਥ ਚੇਦੀਦृਸ਼ੀਂ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਕ੍ਲੀਬਾਮਭ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਸੇ
ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੇ ਤੂੰ ਐਸਾ ਡਰਪੋਕ ਜੀਵਨ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਾਤ੍ਮਾ ਹਤਮਨਾ ਮੁਞ੍ਚੈਤਾਂ ਪਾਪਜੀਵਿਕਾਮ੍। ਏਕਸ਼ਤ੍ਰੁਵਧੇਨੈਵ ਸ਼ੂਰੋ ਗਚ੍ਛਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਿਮ੍
ਟੁੱਟੇ ਮਨ ਤੇ ਹਾਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਇਹ ਮੰਦ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ, ਵਿਰਲਾ ਯੋਧਾ ਨਾਮ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਤ੍ਰਵਧੇਨੈਵ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਗ੍ਰਹਂ ਲੇਭੇ ਲੋਕਾਨਾਂ ਚੇਸ਼੍ਵਰੋऽਭਵਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਹੀ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾਇਆ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ।
ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਵੈ ਸ਼ਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨਾਹੂਯ ਦਂਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਸੇਨਾਗ੍ਰਂ ਚਾਪਿ ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾ ਵਾ ਪੁਰੁषਂ ਵਰਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਲਚਲ ਪਾ ਕੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ—
ਯਦੈਵ ਲਭਤੇ ਵੀਰਃ ਸੁਯੁਦ੍ਧੇਨ ਮਹਦ੍ਯਸ਼ਃ । ਤਦੈਵ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਨ੍ਤੇऽਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ਵਿਨਮਨ੍ਤਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਯੋਧਾ ਵਧੀਆ ਜੰਗ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਨਾਮ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਵੈਰੀ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਣੇ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ੂਰਂ ਕਾਪੁਰੁषਾ ਜਨਾਃ । ਅਵਸ਼ਾਸ੍ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਕਾਬਲ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਬੇਬਸ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਾਪ੍ਯੁਗ੍ਰਵਿ ਭ੍ਰਂਸ਼ਂ ਸਂਸ਼ਯੋ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਵਾ। ਨ ਲਬ੍ਧਸ੍ਯ ਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਵੈ ਸ਼ੇषਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਾਧਵਃ
ਚਾਹੇ ਰਾਜ ਖੋ ਜਾਣ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੰਕਟ ਹੋਵੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੈਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਲੱਭੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰੋਪਮਂ ਰਾਜ੍ਯਮਥਵਾਪ੍ਯਮृਤੋਪਮਮ੍ । ਰੁਦ੍ਧਮੇਕਾਯਨਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪਤੋਲ੍ਮੁਕ ਇਵਾਰਿषੁ
ਰਾਜ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਜਾਂ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੇ ਉਹ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਇਕ ਰਾਹ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸੁੱਟੇ ਵਾਂਗ ਝਪਟ ਪਾ।
ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨੁਪਾਲਯ । ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਦृਸ਼ਂ ਸੁਕृਪਣਂ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਭਯਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾ; ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਡਰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਨਾ ਦਿੱਸੇ।
ਅਸ੍ਮਦੀਯੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਚਿਦ੍ਭਿਰ੍ਨਦਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਪਰੈਰ੍ਵृਤਮ੍ । ਅਪਿ ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਨੁਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਦੀਨਾਦ੍ਦੀਨਮਿਵਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਰੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਆਹ ਭਰਦੇ ਹੋਏ ਘਿਰਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਨਾ ਵੇਖਾਂ।
ਹृਪ੍ਯ ਸੌਵੀਰਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਸ਼੍ਲਾਘਸ੍ਵਾਰ੍ਥੈਰ੍ਯਥਾ ਪੁਰਾ। ਮਾ ਚ ਸੈਨ੍ਧਵਕਨ੍ਯਾਨਾਮਵਸਨ੍ਨੋ ਵਸ਼ਂ ਗਮਃ
ਸੌਵੀਰ ਦੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਲਾਘਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਕੜੇ ਵਾਂਗ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੋ; ਤੇ ਸਿੰਧ ਦੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਨਾ ਆ।
ਯੁਵਾ ਰੂਪੇਣ ਸਂਪਨ੍ਨੋ ਵਿਦ੍ਯਯਾਭਿਜਨੇਨ ਚ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੋ ਵਿਕੁਰ੍ਵੀਤ ਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਜਵਾਨ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਉੱਚ ਘਰਾਣੇ ਦਾ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਜਿਹੜਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾਮਵਰ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੇ—
ਅਧੁਰ੍ਯਵਚ੍ਚ ਵੋਢਵ੍ਯੇ ਮਨ੍ਯੇ ਮਰਣਮੇਵ ਤਤ੍। ਯਦਿ ਤ੍ਵਾਮਨੁਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦੇ ਵੇਖਾਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਝਲਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਜਿਹੀ ਭਾਰੀ ਲੋਡ ਹੋਵੇਗੀ ਜੋ ਜੋੜੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਹੀ ਲੱਗੇਗਾ।
ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਵਾ ਕਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਹृਦਯਸ੍ਯ ਮੇ। ਨਾਸ੍ਮਿਞ੍ਜਾਤੁ ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੈਨ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਨ ਤ੍ਵਂ ਪਰਸ੍ਯਾਨੁਚਰਸ੍ਤਾਤ ਜੀਵਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਅਹਂ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਹृਦਯਂ ਵੇਦ ਯਤ੍ਪਰਿਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਜੀਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਮੈਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਦੀਵੀ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਪੂਰ੍ਵੈਃ ਪੂਰ੍ਵਤਰੈਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪਰੈਃ ਪਰਤਰੈਰਪਿ। ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਚਾਵ੍ਯਯਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੇ, ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਕਹੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਤੇ ਨਾਸ-ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਯੋ ਵੈ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਹਾਜਾਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਭਯਾਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਸਮੀਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾ ਨ ਨਮੇਦਿਹ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਇੱਥੇ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਯੋਧਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਡਰ ਜਾਂ ਰੋਜ਼ੀ ਲਈ ਕਿਸੇ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਝੁਕਦਾ।
ਉਦ੍ਯਚ੍ਛੇਦੇਵ ਨ ਨਮੇਦੁਦ੍ਯਮੋ ਹ੍ਯੇਵ ਪੌਰੁषਮ੍ । ਅਪ੍ਯਪਰ੍ਵਣਿ ਭਜ੍ਯੇਤ ਨ ਨਮੇਤੇਹ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਵਧਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ ਤੇ ਕਦੇ ਝੁਕੇ ਨਾ; ਜਤਨ ਹੀ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਅੱਗੇ ਝੁਕਣਾ ਨਹੀਂ।
ਮਾਤਙ੍ਗੋ ਮਤ੍ਤ ਇਵ ਚ ਪਰੀਯਾਤ੍ਸ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਨਮੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਯੈਵ ਚ ਸਞ੍ਜਯ
ਉਹ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਫਿਰੇ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਧਰਮ ਅੱਗੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਸੰਜਯਾ।