ਅਥੈਤਸ੍ਯਾਮਵਸ੍ਥਾਯਾਂ ਪੌਰੁषਂ ਹਾਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਨਿਹੀਨਸੇਵਿਤਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਗਮਿष੍ਯਸ੍ਯਚਿਰਾਦਿਵ
ਹੁਣ, ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਰਦਾਂਵਾਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਰਾਹ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ ਜੋ ਨਿਕੰਮੇ ਲੋਕ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਯੋ ਹਿ ਤੇਜੋ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਨ ਕਰ੍ਸ਼ਯਤਿ ਵਿਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਜੀਵਿਤਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਸ੍ਤੇਨ ਇਤ੍ਯੇਵ ਤਂ ਵਿਦੁਃ
ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਜੀਊਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦਾ, ਉਹ ਚੋਰ ਹੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥਵਨ੍ਤ੍ਯੁਪਪਨ੍ਨਾਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਨੈਵ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮੁਮੂਰ੍षੁਮਿਵ ਭੇषਜਮ੍
ਜੋ ਗੱਲਾਂ ਮਾਇਨੇਦਾਰ, ਠੀਕ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦਵਾਈ ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ਜੋ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤਿ ਵੈ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਸ੍ਯ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਨ ਤਥਾ ਜਨਾਃ। ਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਾਦਾਸਤੇ ਮੂਢਾ ਵ੍ਯਸਤੌਘਪਤੀਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਪਰ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ; ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੁਖਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ।
ਸਹਾਯੋਪਚਿਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸਾਯ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤਤਃ । ਅਨੁਦੁष੍ਯੇਯੁਰਪਰੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤਵ ਪੌਰੁषਮ੍
ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦੇਣਗੇ, ਜਦ ਉਹ ਤੇਰੀ ਮਰਦਾਂਵਾਂ ਵੇਖਣਗੇ।
ਤੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਹ ਸਂਘਾਤਂ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗਾਲਯਂ ਚਰ । ਕਾਲੇ ਵ੍ਯਸਨਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨੈਵਾਯਮਜਰਾਮਰਃ
ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਹਾੜੀ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ; ਇਹ ਕੋਈ ਅਜਰ-ਅਮਰ ਨਹੀਂ।
ਸਞ੍ਜਯੋ ਨਾਮਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਿ । ਅਨ੍ਵਰ੍ਥਨਾਮਾ ਭਵ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰ ਮਾ ਵ੍ਯਰ੍ਥਨਾਮਕਃ
ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਸੰਨਜਯ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ, ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਕਰ, ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਈਂ।
ਸਮ੍ਯਗ੍ਦृष੍ਟਿਰ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਬਾਲਂ ਤ੍ਵਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਪੁਨਰ੍ਵृਦ੍ਧਿਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਸਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ ਸੀ: 'ਇਹ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਹਿ ਕੇ ਫਿਰ ਵਧਾਈ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗਾ।'
ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀ ਵਚਨਮਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਂ ਤਵ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਤ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਾਂਗਾ।
ਯਸ੍ਯ ਹ੍ਯਰ੍ਥਾਭਿਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੌ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯਾਪ੍ਯਾਯਿਤਾਃ ਪਰੇ । ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਨਿਯਤਾ ਨਯੇष੍ਵਰ੍ਥਾਨੁਸਾਰਿਣਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਲਾਭ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਕਾਮਯਾਬੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦੌਲਤ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਸਮृਦ੍ਧਿਰਸਮृਦ੍ਧਿਰ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਮ ਸਞ੍ਜਯ । ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਮਨਾ ਭਵ ਮਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਾਹਰਃ
ਸੰਨਜਯਾ, ਸਾਡੀਆਂ ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਜਾਂ ਉਤਾਰਾ ਮਿਲਿਆ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿ, ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟੀਂ।
ਨਾਤਃ ਪਾਪੀਯਸੀਂ ਕਾਂਚਿਦਵਸ੍ਥਾਂ ਸ਼ਮ੍ਬਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਤ੍ਰ ਨੈਵਾਦ੍ਯ ਨ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਭੋਜਨਂ ਪ੍ਰਤਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਅੱਜ, ਨਾ ਕੱਲ੍ਹ, ਰੋਟੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਵਧਾਦੇਤਤ੍ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਮਿਤਿ ਯਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪਰ੍ਯਾਯਮਰਣਂ ਹਿ ਤਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਪਤੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਗਰੀਬੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਅਹਂ ਮਹਾਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਹ੍ਰਦਾਦ੍ਧ੍ਰਦਮਿਵਾਗਤਾ। ਈਸ਼੍ਵਰੀ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਯਾਣੀ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਪਰਮਪੂਜਿਤਾ
ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਝੀਲ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਘਰ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਸੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼, ਤੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੀ।
ਮਹਾਰ੍ਹਮਾਲ੍ਯਾਭਰਣਾਂ ਸੁਮृष੍ਟਾਮ੍ਬਰਵਾਸਸਮ੍ । ਪੁਰਾ ਹृष੍ਟਃ ਸੁਹृਦ੍ਵਰ੍ਗੋ ਮਾਮਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁਹृਦ੍ਗਤਾਮ੍
ਇਕ ਵਾਰ, ਵਧੀਆ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਮੇਰੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਯਦਾ ਮਾਂ ਚੈਵ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਚ ਦ੍ਰष੍ਟਾਸਿ ਭृਸ਼ਦੁਰ੍ਬਲਾਮ੍ । ਨ ਤਦਾ ਜੀਵਿਤੇਨਾਰ੍ਥੋ ਭਵਿਤਾ ਤਵ ਸਞ੍ਜਯ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਵੇਖੇਗਾ, ਸੰਜਯਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕੋਈ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।
ਦਾਸਕਰ੍ਮਕਰਾਨ੍ਭृਤ੍ਯਾਨਾਚਾਰ੍ਯਰ੍ਤ੍ਵਿਕ੍ਪੁਰੋਹਿਤਾਨ੍। ਅਵृਤ੍ਤ੍ਯਾऽਸ੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਰਜਹਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਿਂ ਜੀਵਿਤੇਨ ਤੇ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਵੇਖੇਗਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ, ਮਜਦੂਰ, ਸਹਾਇਕ, ਅਧਿਆਪਕ, ਪੂਜਾਰੀ ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਵੱਸਲਿਆਂ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਰਹੇਗਾ?
ਯਦਿ ਕृਤ੍ਯਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵਾਦ੍ਯਾਹਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ । ਸ਼੍ਲਾਘਨੀਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਚ ਕਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਹृਦਯਸ੍ਯ ਮੇ
ਜੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗੋ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਨਾ ਵੇਖਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੈਨ ਮਿਲੇਗਾ?
ਨੇਤਿ ਚੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਬ੍ਰੂਯਾਂ ਦੀਰ੍ਯੇਤ ਹृਦਯਂ ਮਮ। ਨ ਹ੍ਯਦ ਨ ਚ ਮੇ ਭਰ੍ਤਾ ਨੇਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿਆਂ ਕਿ 'ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੈ', ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਨਾ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੇ ਤੇ ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਦੇ 'ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੈ' ਕਿਹਾ।
ਵਯਮਾਸ਼੍ਰਯਣੀਯਾਃ ਸ੍ਮ ਨ ਸ਼੍ਰੋਤਾਰਃ ਪਰਸ੍ਯ ਚ। ਅਨ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜੀਵਨ੍ਤੀ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਲੱਭ ਕੇ ਜੀਵਦੀ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗੀ।
ਅਪਾਰੇ ਭਵ ਨਃ ਪਾਰਮਪ੍ਲਵੇ ਭਵ ਨਃ ਪ੍ਲਵਃ । ਕੁਰੁष੍ਵ ਸ੍ਥਾਨਮਸ੍ਥਾਨੇ ਮृਤਾਨ੍ਸਞ੍ਜੀਵਯਸ੍ਵ ਨਃ
ਇਸ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੰਢਾ ਬਣ, ਇਸ ਹੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਾਅ ਬਣ; ਜਿੱਥੇ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਠਿਕਾਣਾ ਦੇ, ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਨ ਚੇਞ੍ਜੀਵਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਅਥ ਚੇਦੀਦृਸ਼ੀਂ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਕ੍ਲੀਬਾਮਭ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਸੇ
ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੇ ਤੂੰ ਐਸਾ ਡਰਪੋਕ ਜੀਵਨ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਾਤ੍ਮਾ ਹਤਮਨਾ ਮੁਞ੍ਚੈਤਾਂ ਪਾਪਜੀਵਿਕਾਮ੍। ਏਕਸ਼ਤ੍ਰੁਵਧੇਨੈਵ ਸ਼ੂਰੋ ਗਚ੍ਛਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਿਮ੍
ਟੁੱਟੇ ਮਨ ਤੇ ਹਾਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਇਹ ਮੰਦ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ, ਵਿਰਲਾ ਯੋਧਾ ਨਾਮ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਤ੍ਰਵਧੇਨੈਵ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਗ੍ਰਹਂ ਲੇਭੇ ਲੋਕਾਨਾਂ ਚੇਸ਼੍ਵਰੋऽਭਵਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਹੀ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾਇਆ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ।
ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਵੈ ਸ਼ਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨਾਹੂਯ ਦਂਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਸੇਨਾਗ੍ਰਂ ਚਾਪਿ ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾ ਵਾ ਪੁਰੁषਂ ਵਰਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਲਚਲ ਪਾ ਕੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ—
ਯਦੈਵ ਲਭਤੇ ਵੀਰਃ ਸੁਯੁਦ੍ਧੇਨ ਮਹਦ੍ਯਸ਼ਃ । ਤਦੈਵ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਨ੍ਤੇऽਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ਵਿਨਮਨ੍ਤਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਯੋਧਾ ਵਧੀਆ ਜੰਗ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਨਾਮ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਵੈਰੀ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਣੇ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ੂਰਂ ਕਾਪੁਰੁषਾ ਜਨਾਃ । ਅਵਸ਼ਾਸ੍ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਕਾਬਲ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਬੇਬਸ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਾਪ੍ਯੁਗ੍ਰਵਿ ਭ੍ਰਂਸ਼ਂ ਸਂਸ਼ਯੋ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਵਾ। ਨ ਲਬ੍ਧਸ੍ਯ ਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਵੈ ਸ਼ੇषਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਾਧਵਃ
ਚਾਹੇ ਰਾਜ ਖੋ ਜਾਣ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੰਕਟ ਹੋਵੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੈਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਲੱਭੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰੋਪਮਂ ਰਾਜ੍ਯਮਥਵਾਪ੍ਯਮृਤੋਪਮਮ੍ । ਰੁਦ੍ਧਮੇਕਾਯਨਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪਤੋਲ੍ਮੁਕ ਇਵਾਰਿषੁ
ਰਾਜ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਜਾਂ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੇ ਉਹ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਇਕ ਰਾਹ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸੁੱਟੇ ਵਾਂਗ ਝਪਟ ਪਾ।
ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨੁਪਾਲਯ । ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਦृਸ਼ਂ ਸੁਕृਪਣਂ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਭਯਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾ; ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਡਰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਨਾ ਦਿੱਸੇ।