ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਨੁष੍ਯਕਂ ਕਰ੍ਮ ਸृਤ੍ਵਾऽऽਜਿਂ ਯਾਵਦੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਨृਣ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਗਰ੍ਹਤੇ
ਮਨੁੱਖਾ ਕਰਤੱਬ ਕਰ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੰਗ ਲੜ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਅਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਨਾਨੁਸ਼ੋਚਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਃ । ਆਨਨ੍ਤਰ੍ਯਂ ਚਾਰਭਤੇ ਨ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਂ ਧਨਾਯਤੇ
ਚਾਹੇ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਦੇ ਪਛਤਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਦਾ ਟਿਕਾਊ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਧਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ।
ਉਦ੍ਭਾਵਯਸ੍ਵਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਵਾ ਤਾਂ ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਧ੍ਰੁਵਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਧਰ੍ਮਂ ਪੁਤ੍ਰਾਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਿਂਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਹਿ ਜੀਵਸਿ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਜਗਾ ਲੈ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਸ ਨਿਸਚਿਤ ਅੰਤ ਵੱਲ ਚਲਾ; ਧਰਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈਂ?
ਇष੍ਟਾਪੂਰ੍ਤਂ ਹਿ ਤੇ ਕ੍ਲੀਬ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਕਲਾ ਹਤਾ । ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਭੋਗਮੂਲਂ ਤੇ ਕਿਂਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਹਿ ਜੀਵਸਿ
ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਤੇ ਦਾਨ, ਡਰਪੋਕ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ; ਤੇਰੇ ਸੁਖ ਦਾ ਮੂਲ ਵੀ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ—ਤੂੰ ਹੁਣ ਕਿਉਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈਂ?
ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਨਿਮਞ੍ਜਤਾ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਜਙ੍ਘਾਯਾਂ ਪ੍ਰਪਤਿष੍ਯਤਾ। ਵਿਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਮੂਲੋऽਪਿ ਨ ਵਿषੀਦੇਤ੍ਕਥਂਚਨ
ਵੈਰੀ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ; ਜੇ ਮੂਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਕਦੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋ।
ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਧੁਰਮੁਤ੍ਕਰ੍षੇਦਾਜਾਨੇਯਕਤਂ ਸ੍ਮਰਨ੍। ਕੁਰੁ ਸਤ੍ਵਂ ਚ ਮਾਨਂ ਚ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪੌਰੁषਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰ, ਅਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਯਾਦ ਕਰ; ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਮਾਣ ਦਿਖਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਜਾਣ।
ਉਦ੍ਭਾਵਯ ਕੁਲਂ ਮਗ੍ਨਂ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ। ਯਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਂ ਨ ਜਲ੍ਪਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਉਭਾਰ; ਜਿਸ ਦਾ ਚਲਣ ਲੋਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਨਹੀਂ ਆਖਦੇ?
ਰਾਸ਼ਿਵਰ੍ਧਨਮਾਤ੍ਰਂ ਸ ਨੈਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨ ਪੁਨਃ ਪੁਮਾਨ੍ । ਦਾਨੇ ਤਪਸਿ ਸਤ੍ਯੇ ਚ ਯਸ੍ਯ ਨੋਚ੍ਚਰਿਤਂ ਯਸ਼ਃ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਾਨ, ਤਪ ਤੇ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਮਾਸ ਦਾ ਢੇਰ ਹੈ, ਨਾ ਔਰਤ, ਨਾ ਮਰਦ।
ਵਿਦ੍ਯਾਯਾਮਰ੍ਥਲਾਭੇ ਵਾ ਮਾਤੁਰੁਚ੍ਚਾਰ ਏਵ ਸਃ। ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਤਪਸਾ ਵਾऽਪਿ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵਾ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਧਨ ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਮਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਹੈ; ਪੜ੍ਹਾਈ, ਤਪ, ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਨਾਨ੍ਯੋऽਭਿਭਵਤ੍ਯਨ੍ਯਾਨ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਹਿ ਸ ਵੈ ਪੁਮਾਨ੍ । ਨ ਤ੍ਵੇਵ ਜਾਲ੍ਮੀਂ ਕਾਪਾਲੀਂ ਵृਤ੍ਤਿਮੇषਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਤੂੰ ਘਟੀਆ ਤੇ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਜੀਵਨ ਕਦੇ ਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਾਮਯਸ਼ਸ੍ਯਾਂ ਚ ਦੁਃਖਾਂ ਕਾਪੁਰੁषੋਚਿਤਾਮ੍। ਯਮੇਨਮਭਿਨਨ੍ਦੇਯੁਰਮਿਤ੍ਰਾਃ ਪੁਰੁषਂ ਕृਸ਼ਮ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਕਰੂੜ, ਬਦਨਾਮ, ਦੁਖਦਾਈ ਤੇ ਅਯੋਗ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕਮਜ਼ੋਰ ਇਨਸਾਨ ਵਿੱਚ ਵਧਾਈ ਦੇਣ।
ਲੋਕਸ੍ਯ ਸਮਵਜ੍ਞਾਤਂ ਨਿਹੀਨਾਸਨਵਾਸਸਮ੍ । ਅਹੋਲਾਭਕਰਂ ਹੀਨਮਲ੍ਪਜੀਵਨਮਲ੍ਪਕਮ੍
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਿਰਸਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਘਟੀਆ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਦਾ, ਲਾਭ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ, ਨਿਕੰਮਾ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਉਮਰ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਨੇਦृਸ਼ਂ ਬਨ੍ਧੁਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬਾਨ੍ਧਵਃ ਸੁਖਮੇਧਤੇ। ਅਵृਤ੍ਤ੍ਯੈਵ ਵਿਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਵਯਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ਪ੍ਰਵਾਸਿਤਾਃ
ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਐਸਾ ਸਾਥੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਜੇ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਦੁੱਖ ਪਾਵਾਂਗੇ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਰਸੈਰ੍ਹੀਨਾਃ ਸ੍ਥਾਨਭ੍ਰष੍ਟਾ ਅਕਿਂਚਨਾਃ । ਅਵਲ੍ਗੁਕਾਰਿਣ ਸਤ੍ਸੁ ਕੁਲਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਸੁਖਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ, ਅਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ, ਨਿਕੰਮੇ, ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੇਲੜੀ ਕਰਦੇ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਲੜੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ।
ਕਲਿਂ ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਵਾਦੇਨ ਸਞ੍ਜਯ ਤ੍ਵਾਮਜੀਜਨਮ੍ । ਨਿਰਮਰ੍षਂ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਂ ਨਿਰ੍ਵੀਰ੍ਯਮਰਿਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਸੰਜਯਾ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਹੀਂ ਕਲਿਜੁਗ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨ ਗੁੱਸਾ, ਨ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਨ ਤਾਕਤ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਪਿਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ।
ਮਾ ਸ੍ਮ ਸੀਮਨ੍ਤਿਨੀ ਕਾਚਿਞ੍ਜਨਯੇਤ੍ਪੁਤ੍ਰਮੀਦृਸ਼ਮ੍। ਮਾ ਧੂਮਾਯ ਜ੍ਵਲਾਤ੍ਯਨ੍ਤਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਜਹਿ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਨ੍
ਕੋਈ ਭਲਕੜੀ ਮਹਿਲਾ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਕਦੇ ਨਾ ਜਣੇ; ਅੱਗ ਬਹੁਤ ਧੂੰਆਂ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਜ੍ਵਲ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਏਤਾਵਾਨੇਵ ਪੁਰੁषੋ ਯਦਮਰ੍षੀ ਯਦਕ੍ਸ਼ਮੀ
ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਚਾਹੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ; ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਇਹੀ ਹੈ—ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਡਟੇ ਰਹਿਣਾ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਾਨ੍ਨਿਰਮਰ੍षਸ਼੍ਚ ਨੈਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨ ਪੁਨਃ ਪੁਮਾਨ੍ । ਸਂਤੋषੋ ਵੈ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਹਨ੍ਤਿ ਤਥਾऽਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਏਵ ਚ
ਜੋ ਧੀਰਜਵਾਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਨ ਔਰਤ ਹੈ, ਨ ਮਰਦ; ਸੰਤੋਖ ਦੌਲਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਦਇਆ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ।
ਅਨੁਤ੍ਥਾਨਭਯੇ ਚੋਭੇ ਨਿਰੀਹੋ ਨਾਸ਼੍ਰੁਤੇ ਮਹਤ੍। ਏਭ੍ਯੋ ਨਿਕृਤਿਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਮੁਞ੍ਚਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਠਣ ਜਾਂ ਡਿੱਗਣ ਦੇ ਡਰ, ਬੇਪਰਵਾਹੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਨਾ ਹੋਣ—ਇਹ ਮੰਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਬਚਾ।
ਆਯਸਂ ਹृਦਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮृਗਯਸ੍ਵ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਕਮ੍ । ਪਰਂ ਵਿषਹਤੇ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਰੁष ਉਚ੍ਯਤੇ
ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਲੋਹਾ ਵਾਂਗ ਕਰ, ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਲੱਭ; ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ, ਉਹੀ ਮਰਦ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।
ਤਮਾਹੁਰ੍ਵ੍ਯਰ੍ਥਨਾਮਾਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਦ੍ਯ ਇਹ ਜੀਵਤਿ। ਸ਼ੂਰਸ੍ਯੋਰ੍ਜਿਤਸਤ੍ਵਸ੍ਯ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਚਾਰਿਣਃ
ਉਸਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਜੀਉਂਦਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਬਹਾਦਰ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—
ਦਿष੍ਟਭਾਵਂ ਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿषਯੇ ਮੋਦਤੇ ਪ੍ਰਜਾ । ਯ ਆਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਿਯਮੁਖੇ ਹਿਤ੍ਵਾ ਮृਗਯਤੇ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਮੀਨ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੌਲਤ ਲੱਭੇ।
ਅਮਾਤ੍ਯਾਨਾਮਥੋ ਹਰ੍षਮਾਦਧਾਤ੍ਯਚਿਰੇਣ ਸਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਨੁ ਮੇ ਮਾਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਪਿ ਸਰ੍ਵਯਾ। ਕਿਮਾਭਰਣਕृਤ੍ਯਂ ਤੇ ਕਿਂ ਭੋਗੈਰ੍ਜੀਵਿਤੇਨ ਵਾ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਤਾਂ ਸੱਜਣ, ਗਹਣੇ, ਸੁਖ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਪੈਰਰ੍ਵਿਹਨ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤੇਨਾਪਿ ਕਿਂ ਫਲਮ੍।' ਨਿਰ੍ਮਨ੍ਯੁਕਾਨਾਂ ਯੇ ਲੋਕਾ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤਸ੍ਤਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ । ਯੇ ਤ੍ਵਾਦृਤਾਤ੍ਮਨਾਂ ਲੋਕਾਃ ਸੁਹृਦਸ੍ਤਾਨ੍ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੁ ਨਃ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਫਲ? ਜੋ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਵਣ; ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰ ਡਟੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣ।
ਭृਤ੍ਯੈਰ੍ਵਿਹੀਯਮਾਨਾਨਾਂ ਪਰਪਿਣ੍ਡੋਪਜੀਵਿਨਾਮ੍। ਕृਪਣਾਨਾਮਸਤ੍ਵਾਨਾਂ ਮਾ ਵृਤ੍ਤਿਮਨੁਵਰ੍ਤਿਥਾਃ
ਜੋ ਨੌਕਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਖਾਣ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ, ਨਿਕੰਮੇ ਤੇ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਤੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਅਪਣੀ।
ਅਨੁ ਤ੍ਵਾਂ ਤਾਤ ਜੀਵਨ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸੁਹृਦਸ੍ਤਥਾ । ਪਰ੍ਯਨ੍ਯਮਿਵ ਭੂਤਾਨਿ ਦੇਵਾ ਇਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਦੋਸਤ ਜੀਊਣ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ 'ਤੇ ਆਸ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਯਮਾਜੀਵਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਂਜਯ। ਪਕ੍ਵਂ ਦ੍ਰੁਮਮਿਵਾਸਾਦ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਮਰ੍ਥਵਤ੍
ਸੰਨਜਯਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਕਾ ਰੁੱਖ ਸਭ ਨੂੰ ਲਾਭ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਚਮੁਚ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੈਰੇਧਨ੍ਤੇ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ਸੁਖਮ੍। ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਇਵ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਧੁ ਤਸ੍ਯੇਹ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਦਲੇਰ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਧੰਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫਲਦੇ-ਫੁਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਹੇਠ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯੋਹਿ ਜੀਵਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਸ ਲੋਕੇ ਲਭਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਪਰਤ੍ਰ ਚ ਸ਼ੁਭਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।