ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਚਰੇਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਪਰਿਪਾਲਯੇਤ੍। ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਧਨਾਰ੍ਜਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛੂਦ੍ਰਃ ਪਰਿਚਰੇਚ੍ਚ ਤਾਨ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਿੱਖ ਮੰਗੇ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਵੈਸ਼ ਧਨ ਕਮਾਏ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ।
ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧਂ ਤੇ ਕृषਿਰ੍ਨੈਵੋਪਪਦ੍ਯਤੇ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋऽਸਿ ਕ੍ਸ਼ਤਾਤ੍ਰਾਤਾ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੋਪਜੀਵਿਤਾ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣਾ ਮਨਾਹੀ ਹੈ, ਖੇਤੀ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਮਂਸ਼ਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨਿਮਗ੍ਨਂ ਪੁਨਰੁਦ੍ਧਰ । ਸਾਮ੍ਨਾ ਭੇਦੇਨ ਦਾਨੇਨ ਦਣ੍ਡੇਨਾਥ ਨਯੇਨ ਵਾ
ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਿਤਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਜੋ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉੱਠਾ ਲੈ — ਸਾਂਝ, ਵੰਡ, ਦਾਨ, ਸਜ਼ਾ ਜਾਂ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ।
ਇਤੋ ਦੁਃਖਤਰਂ ਕਿਂ ਨੁ ਯਦਹਂ ਦੀਨਬਾਨ੍ਧਵਾ। ਪਰਪਿਣ੍ਡਮੁਦੀਕ੍ਸ਼ੇ ਵੈ ਤ੍ਵਾਂ ਸੂਤ੍ਵਾ ਮਿਤ੍ਰਨਨ੍ਦਨ
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖੀ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਦਿਨੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਰੋਟੀ ਵੱਲ ਤੱਕੀ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ ਕੇ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ।
ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਰਾਜਧਰ੍ਮੇਣ ਮਾ ਨਿਮਞ੍ਜੀਃ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍ । ਮਾ ਗਮਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਾਨੁਜਃ ਪਾਪਿਕਾਂ ਗਤਿਂ
ਰਾਜਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਲੜ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਡੁੱਬਣ ਨਾ ਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਪੀ ਰਾਹ ਤੇ ਨਾ ਜਾ, ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਵਿਦੁਲਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸਂਵਾਦਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਇੱਥੇ ਵੀ ਲੋਕ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਦੁਲਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੇਯਸ਼੍ਚ ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਯਥਾਵਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ ਮਨ੍ਯੁਮਤੀ ਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਵਿਭਾਵਰੀ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੋ ਵਧੀਆ ਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ, ਉਹ ਕਹਿ; ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸਮਝਦਾਰ, ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਰਤਾ ਦਾਨ੍ਤਾ ਵਿਦੁਲਾ ਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀ । ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਰਾਜਸਂਸਤ੍ਸੁ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਕ੍ਯਾ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ, ਸੰਜਮੀ, ਵਿਦੁਲਾ, ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ, ਰਾਜ ਦਰਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਬਹੁਤ ਸੁਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ।
ਵਿਦੁਲਾ ਨਾਮ ਰਾਜਨ੍ਯਾ ਜਗਰ੍ਹੇ ਪੁਤ੍ਰਮੌਰਸਮ੍ । ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜੇਨ ਸ਼ਯਾਨਂ ਦੀਨਚੇਤਸਮ੍
ਵਿਦੁਲਾ ਨਾਮ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ, ਜੋ ਸਿੰਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਹਾਰ-ਮਨਿਆ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਸੀ।
ਅਨਨ੍ਦਨ ਮਯਾ ਜਾਤ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਹਰ੍षਵਰ੍ਧਨ । ਨ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਨ ਪਿਤ੍ਰਾ ਚ ਜਾਤਃ ਕ੍ਵਾਭ੍ਯਾਗਤੋਹ੍ਯਸਿ
ਅਨਸੁਖੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਪਰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ; ਨਾ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ — ਤੂੰ ਆਖਰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ?
ਨਿਰ੍ਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਃ ਪੁਰੁषਃ ਕ੍ਲੀਬਸਾਧਨਃ । ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਨਿਰਾਸ਼ੋऽਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਾਯ ਧੁਰਂ ਵਹ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ ਤੇ ਨਿਰਸਹਾਇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਉਮੀਦ ਖੋ ਬੈਠੇ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਵਾਸਤੇ ਭਾਰ ਢੋ ਲੈ।
ਮਾऽऽਤ੍ਮਾਨਮਵਮਨ੍ਯਸ੍ਵ ਮੈਨਮਲ੍ਪੇਨ ਬੀਭਰਃ । ਮਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਕਲ੍ਯਾਣਂ ਮਾ ਭੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਸਂਹਰ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਾ ਸਮਝ, ਤੇ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਲਈ ਡਰ ਨਾ ਪਾਲ; ਆਪਣਾ ਮਨ ਚੰਗੀ ਵੱਲ ਲਾ, ਡਰ ਨਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਾ ਖਿੱਚ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਹੇ ਕਾਪੁਰੁष ਮਾ ਸ਼ੇष੍ਵੈਵਂ ਪਰਾਜਿਤਃ। ਅਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ਨਨ੍ਦਯਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮਾਨੋ ਬਨ੍ਧੁਸ਼ੋਕਦਃ
ਉਠ, ਡਰਪੋਕ, ਇੰਝ ਹਾਰ ਕੇ ਪਿਆ ਨਾ ਰਹਿ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ।
ਸੁਪੂਰਾ ਵੈ ਕੁਨਦਿਕਾ ਸੁਪੂਰੋ ਮੁषਿਕਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਸੁਸਂਤੋषਃ ਕਾਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਕੇਨੈਵ ਤੁष੍ਯਤਿ
ਛੋਟੀ ਨਦੀ ਵੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਚੂਹੇ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅਨਾਜ ਵੀ ਕਾਫੀ ਹੈ; ਡਰਪੋਕ ਮਨੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਯਹੇਰਾਰੁਜਨ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਮਾਸ਼੍ਵੇਵ ਨਿਧਨਂ ਵ੍ਰਜ । ਅਪਿ ਵਾ ਸਂਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜੀਵਿਤੇऽਪਿ ਪਰਾਕ੍ਰਮੇਃ
ਸੱਪ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੰਦ ਦਿਖਾ ਕੇ ਮੌਤ ਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਘੋੜਾ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਜਾਂ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅਣਜਾਣੀ ਆਵੇ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਦਿਖਾ।
ਅਪ੍ਯਰੇਃ ਸ਼੍ਯੇਨਵਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯੇਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਪਰਿਕ੍ਰਮਨ੍ । ਵਿਵਦਨ੍ਵਾऽਥਵਾ ਤੂष੍ਣੀਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੀਵਾਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ
ਵੈਰੀ ਦੇ ਪਾਸੇ ਵਿੱਚ ਜੇ ਤੂੰ ਚੀਰ ਵੇਖੇ, ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਹਮਲਾ ਕਰ; ਚਾਹੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰ, ਚਾਹੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੋ।
ਤ੍ਵਮੇਵਂ ਪ੍ਰੇਤਵਚ੍ਛੇषੇ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵਜ੍ਰਹਤੋ ਯਥਾ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਹੇ ਕਾਪੁਰੁष ਮਾ ਸ੍ਵਾਪ੍ਸੀਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਤੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਪਿਆ ਕਿਉਂ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਵੇ; ਉਠ, ਡਰਪੋਕ, ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ ਨਾ ਸੋ।
ਮਾऽਸ੍ਤਂ ਗਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕृਪਣੋ ਵਿ ਸ਼੍ਰੂਯਸ੍ਵ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਮਾ ਮਧ੍ਯੇ ਮਾ ਜਘਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਂ ਮਾऽਧੋ ਭੂਸ੍ਤਿष੍ਠ ਗਰ੍ਜਿਤਃ
ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਗਾਇਬ ਨਾ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਾ ਬਣ; ਨਾ ਵਿਚਕਾਰ, ਨਾ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿ—ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਗੂੰਜ।
ਅਲਾਤਂ ਤਿਨ੍ਦੁਕਸ੍ਯੇਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਹਿ ਜ੍ਵਲ । ਮਾ ਤੁषਾਗ੍ਨਿਰਿਵਾਨਰ੍ਚਿਰ੍ਧੂਮਾਯਸ੍ਵ ਜਿਜੀਵਿषੁਃ
ਤੂੰ ਤਿੰਡੂਕ ਦੇ ਅਲਾਤ ਵਾਂਗ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਭੜਕ; ਜੀਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਭੂਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਲਪਕਦੇ ਨਾ ਸੜ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਨ ਚ ਧੂਮਾਯਿਤਂ ਚਿਰਮ੍ । ਮਾ ਹ ਸ੍ਮ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਗੇਹੇ ਜਨੀ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਰੀਮृਦੁਃ
ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਭੜਕਣਾ ਚੰਗਾ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਧੂੰਏ ਵਿੱਚ ਸੜਨਾ ਨਹੀਂ; ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਰਮ ਦਿਲ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾ ਜਨਮ ਲਵੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਨੁष੍ਯਕਂ ਕਰ੍ਮ ਸृਤ੍ਵਾऽऽਜਿਂ ਯਾਵਦੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਨृਣ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਗਰ੍ਹਤੇ
ਮਨੁੱਖਾ ਕਰਤੱਬ ਕਰ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੰਗ ਲੜ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਅਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਨਾਨੁਸ਼ੋਚਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਃ । ਆਨਨ੍ਤਰ੍ਯਂ ਚਾਰਭਤੇ ਨ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਂ ਧਨਾਯਤੇ
ਚਾਹੇ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਦੇ ਪਛਤਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਦਾ ਟਿਕਾਊ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਧਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ।
ਉਦ੍ਭਾਵਯਸ੍ਵਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਵਾ ਤਾਂ ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਧ੍ਰੁਵਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਧਰ੍ਮਂ ਪੁਤ੍ਰਾਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਿਂਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਹਿ ਜੀਵਸਿ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਜਗਾ ਲੈ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਸ ਨਿਸਚਿਤ ਅੰਤ ਵੱਲ ਚਲਾ; ਧਰਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈਂ?
ਇष੍ਟਾਪੂਰ੍ਤਂ ਹਿ ਤੇ ਕ੍ਲੀਬ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਕਲਾ ਹਤਾ । ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਭੋਗਮੂਲਂ ਤੇ ਕਿਂਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਹਿ ਜੀਵਸਿ
ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਤੇ ਦਾਨ, ਡਰਪੋਕ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ; ਤੇਰੇ ਸੁਖ ਦਾ ਮੂਲ ਵੀ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ—ਤੂੰ ਹੁਣ ਕਿਉਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈਂ?
ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਨਿਮਞ੍ਜਤਾ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਜਙ੍ਘਾਯਾਂ ਪ੍ਰਪਤਿष੍ਯਤਾ। ਵਿਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਮੂਲੋऽਪਿ ਨ ਵਿषੀਦੇਤ੍ਕਥਂਚਨ
ਵੈਰੀ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ; ਜੇ ਮੂਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਕਦੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋ।
ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਧੁਰਮੁਤ੍ਕਰ੍षੇਦਾਜਾਨੇਯਕਤਂ ਸ੍ਮਰਨ੍। ਕੁਰੁ ਸਤ੍ਵਂ ਚ ਮਾਨਂ ਚ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪੌਰੁषਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰ, ਅਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਯਾਦ ਕਰ; ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਮਾਣ ਦਿਖਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਜਾਣ।
ਉਦ੍ਭਾਵਯ ਕੁਲਂ ਮਗ੍ਨਂ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ। ਯਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਂ ਨ ਜਲ੍ਪਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਉਭਾਰ; ਜਿਸ ਦਾ ਚਲਣ ਲੋਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਨਹੀਂ ਆਖਦੇ?
ਰਾਸ਼ਿਵਰ੍ਧਨਮਾਤ੍ਰਂ ਸ ਨੈਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨ ਪੁਨਃ ਪੁਮਾਨ੍ । ਦਾਨੇ ਤਪਸਿ ਸਤ੍ਯੇ ਚ ਯਸ੍ਯ ਨੋਚ੍ਚਰਿਤਂ ਯਸ਼ਃ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਾਨ, ਤਪ ਤੇ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਮਾਸ ਦਾ ਢੇਰ ਹੈ, ਨਾ ਔਰਤ, ਨਾ ਮਰਦ।
ਵਿਦ੍ਯਾਯਾਮਰ੍ਥਲਾਭੇ ਵਾ ਮਾਤੁਰੁਚ੍ਚਾਰ ਏਵ ਸਃ। ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਤਪਸਾ ਵਾऽਪਿ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵਾ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਧਨ ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਮਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਹੈ; ਪੜ੍ਹਾਈ, ਤਪ, ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਨਾਨ੍ਯੋऽਭਿਭਵਤ੍ਯਨ੍ਯਾਨ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਹਿ ਸ ਵੈ ਪੁਮਾਨ੍ । ਨ ਤ੍ਵੇਵ ਜਾਲ੍ਮੀਂ ਕਾਪਾਲੀਂ ਵृਤ੍ਤਿਮੇषਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਤੂੰ ਘਟੀਆ ਤੇ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਜੀਵਨ ਕਦੇ ਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।