ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯਾਰ੍ਜਿਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਸ਼੍ਰੀਯਾਮਿਤਿ ਕਾਮਯੇ। ਤਤੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।' ਇਸ ਤੇ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਸੋऽਨ੍ਵਸ਼ਾਸਦ੍ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍ । ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯਾਰ੍ਜਿਤਾਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਮਨੁਵ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਯਂ ਹਿ ਧਰ੍ਮਂ ਚਰਨ੍ਤੀਹ ਪ੍ਰਜਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ । ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਵਿਨ੍ਦੇਨ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ, ਜਿਹੜਾ ਧਰਮ ਲੋਕ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਧਰਮ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਚਰਤਿ ਚੇਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਦੇਵਤ੍ਵਾਯੈਵ ਕਲ੍ਪਤੇ। ਸ ਚੇਦਧਰ੍ਮਂ ਚਰਤਿ ਨਰਕਾਯੈਵ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਅਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਅਧਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਣ੍ਡਨੀਤਿਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੇਣ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਂ ਨਿਯਚ੍ਛਤਿ। ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਸਮ੍ਯਗਧਰ੍ਮੇਭ੍ਯੋ ਨਿਯਚ੍ਛਤਿ
ਦੰਡ-ਨੀਤੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾ ਕੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਰੋਕਦੀ ਹੈ।
ਦਣ੍ਡਨੀਤ੍ਯਾਂ ਯਦਾ ਰਾਜਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਤਦਾ ਕृਤਯੁਂ ਨਾਮ ਕਾਲਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੰਡ-ਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੁਗ — ਕ੍ਰਿਤਯੁਗ — ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੋ ਵਾ ਕਾਰਣਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਰਾਜਾ ਵਾ ਕਾਲਕਾਰਣਮ੍ । ਇਤਿ ਤੇ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮਾ ਭੂਦ੍ਰਾਜਾ ਕਾਲਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਰਹੇ ਕਿ ਸਮਾਂ ਰਾਜਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਸਮੇਂ ਦਾ; ਰਾਜਾ ਹੀ ਸਮੇਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਕृਤਯੁਗਸ੍ਰष੍ਟਾ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾ ਦ੍ਵਾਪਰਸ੍ਯ ਚ। ਯੁਗਸ੍ਯ ਚ ਚਤੁਰ੍ਥਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਕਾਰਣਮ੍
ਰਾਜਾ ਕ੍ਰਿਤਯੁਗ, ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗ, ਦੁਆਪਰਯੁਗ ਅਤੇ ਚੌਥੇ ਯੁਗ ਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਯੁਗ ਦਾ ਕਾਰਨ ਰਾਜਾ ਹੀ ਹੈ।
ਕृਤਸ੍ਯ ਕਰਣਾਦ੍ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਤ੍ਯਨ੍ਤਮਸ਼੍ਰੁਤੇ । ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਃ ਕਰਣਾਦ੍ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਾਤ੍ਯਨ੍ਤਮਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਕ੍ਰਿਤਯੁਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਅਜਿਹਾ ਸੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ; ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਸੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨਾਦ੍ਦ੍ਵਾਪਰਸ੍ਯ ਯਥਾਭਾਗਮੁਪਾਸ਼੍ਰੁਤੇ । ਕਲੇਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨਾਦ੍ਰਾਜਾ ਪਾਪਮਤ੍ਯਨ੍ਤਮਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਦੁਆਪਰਯੁਗ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਹਿੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਕਲਿਯੁਗ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਅਜਿਹਾ ਪਾਪ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋ ਵਸਤਿ ਦੁष੍ਕਰ੍ਮਾ ਨਰਕੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ । ਰਾਜਦੋषੇਣ ਹਿ ਜਗਤ੍ਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਤੇ ਜਗਤਃ ਸ ਚ
ਫਿਰ, ਮੰਦ ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਅਨੇਕਾਂ ਸਮਿਆਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਜਗਤ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਧਰ੍ਮਾਨਵੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹੋਚਿਤਾਨ੍। ਨੈਤਦ੍ਰਾਜਰ੍षਿਵृਤ੍ਤਂ ਹਿ ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ-ਦਾਦਿਆਂ ਵਲੋਂ ਚਲਦੇ ਰਾਜ-ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ; ਜਿਹੜੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਉਹ ਨਹੀਂ।
ਨ ਹਿ ਵੈਕ੍ਲਬ੍ਯਸਂਸृष੍ਟ ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਨਸਂਭੂਤਂ ਫਲਂ ਕਿਂਚਨ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਦਇਆ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਨ ਹ੍ਯੇਤਾਮਾਸ਼ਿषਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਨ ਚਾਹਂ ਨ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੇ ਯਯਾ ਚਰਸਿ ਮੇਧਯਾ
ਨਾ ਪਾਂਡੂ, ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਹੀ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਕਦੇ ਉਹ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਤੂੰ ਹੁਣ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਯਜ੍ਞੋ ਦਾਨਂ ਤਪਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਸਨ੍ਤਾਨਮੇਵ ਚ । ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਬਲਮੋਜਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਮਾਸ਼ਂਸਿਤਂ ਮਯਾ
ਯਜਨ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਸ਼ੌਰ, ਗਿਆਨ, ਵੰਸ਼, ਮਹਾਨਤਾ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ — ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹਿਆ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਵਧਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਦ੍ਯੁਰ੍ਮਾਨੁषਦੇਵਤਾਃ । ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਰ੍ਧਨਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸਮ੍ਯਗਾਰਾਧਿਤਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਦੋਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਹੋਮ, ਪਿੰਡ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਧਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ।
ਪੁਤ੍ਰੇष੍ਵਾਸ਼ਾਸਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਿਤਰੋ ਦੈਵਤਾਨਿ ਚ। ਦਾਨਮਧ੍ਯਯਨਂ ਯਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਰਿਪਾਲਨਮ੍
ਪਿਤਾ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦਾਨ, ਪਾਠ, ਯਜਨ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ।
ਏਤਦ੍ਧਰ੍ਮਮਧਰ੍ਮਂ ਵਾ ਜਨ੍ਮਨੈਵਾਭ੍ਯਜਾਯਥਾਃ । ਤੇ ਤੁ ਵੈਦ੍ਯਾਃ ਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਅਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਤਾਤ ਪੀਡਿਤਾਃ
ਇਹ ਧਰਮ ਹੈ ਜਾਂ ਅਧਰਮ, ਤੂੰ ਇਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਲੈ ਆਇਆ ਹੈਂ; ਪਰ ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਰੀਬੀ ਕਾਰਨ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ।
ਯਤ੍ਰ ਦਾਨਪਤਿਂ ਸ਼ੂਰਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਃ ਪृਥਿਵੀਚਰਾਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੁष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਨ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਃ ਕੋऽਭ੍ਯਧਿਕਸ੍ਤਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭੁੱਖੇ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਦਾਨੀ ਤੇ ਸ਼ੂਰ ਸ਼ਾਸਕ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਰੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ — ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਦਾਨੇਨਾਨ੍ਯਂ ਬਲੇਨਾਨ੍ਯਂ ਤਥਾ ਸੂਨृਤਯਾऽਪਰਮ੍। ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੇਹ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਸਚਾਈ ਨਾਲ — ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੇ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਚਰੇਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਪਰਿਪਾਲਯੇਤ੍। ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਧਨਾਰ੍ਜਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛੂਦ੍ਰਃ ਪਰਿਚਰੇਚ੍ਚ ਤਾਨ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਿੱਖ ਮੰਗੇ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਵੈਸ਼ ਧਨ ਕਮਾਏ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ।
ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧਂ ਤੇ ਕृषਿਰ੍ਨੈਵੋਪਪਦ੍ਯਤੇ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋऽਸਿ ਕ੍ਸ਼ਤਾਤ੍ਰਾਤਾ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੋਪਜੀਵਿਤਾ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣਾ ਮਨਾਹੀ ਹੈ, ਖੇਤੀ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਮਂਸ਼ਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨਿਮਗ੍ਨਂ ਪੁਨਰੁਦ੍ਧਰ । ਸਾਮ੍ਨਾ ਭੇਦੇਨ ਦਾਨੇਨ ਦਣ੍ਡੇਨਾਥ ਨਯੇਨ ਵਾ
ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਿਤਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਜੋ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉੱਠਾ ਲੈ — ਸਾਂਝ, ਵੰਡ, ਦਾਨ, ਸਜ਼ਾ ਜਾਂ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ।
ਇਤੋ ਦੁਃਖਤਰਂ ਕਿਂ ਨੁ ਯਦਹਂ ਦੀਨਬਾਨ੍ਧਵਾ। ਪਰਪਿਣ੍ਡਮੁਦੀਕ੍ਸ਼ੇ ਵੈ ਤ੍ਵਾਂ ਸੂਤ੍ਵਾ ਮਿਤ੍ਰਨਨ੍ਦਨ
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖੀ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਦਿਨੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਰੋਟੀ ਵੱਲ ਤੱਕੀ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ ਕੇ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ।
ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਰਾਜਧਰ੍ਮੇਣ ਮਾ ਨਿਮਞ੍ਜੀਃ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍ । ਮਾ ਗਮਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਾਨੁਜਃ ਪਾਪਿਕਾਂ ਗਤਿਂ
ਰਾਜਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਲੜ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਡੁੱਬਣ ਨਾ ਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਪੀ ਰਾਹ ਤੇ ਨਾ ਜਾ, ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਵਿਦੁਲਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸਂਵਾਦਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਇੱਥੇ ਵੀ ਲੋਕ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਦੁਲਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੇਯਸ਼੍ਚ ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਯਥਾਵਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ ਮਨ੍ਯੁਮਤੀ ਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਵਿਭਾਵਰੀ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੋ ਵਧੀਆ ਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ, ਉਹ ਕਹਿ; ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸਮਝਦਾਰ, ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਰਤਾ ਦਾਨ੍ਤਾ ਵਿਦੁਲਾ ਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀ । ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਰਾਜਸਂਸਤ੍ਸੁ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਕ੍ਯਾ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ, ਸੰਜਮੀ, ਵਿਦੁਲਾ, ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ, ਰਾਜ ਦਰਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਬਹੁਤ ਸੁਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ।
ਵਿਦੁਲਾ ਨਾਮ ਰਾਜਨ੍ਯਾ ਜਗਰ੍ਹੇ ਪੁਤ੍ਰਮੌਰਸਮ੍ । ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜੇਨ ਸ਼ਯਾਨਂ ਦੀਨਚੇਤਸਮ੍
ਵਿਦੁਲਾ ਨਾਮ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ, ਜੋ ਸਿੰਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਹਾਰ-ਮਨਿਆ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਸੀ।
ਅਨਨ੍ਦਨ ਮਯਾ ਜਾਤ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਹਰ੍षਵਰ੍ਧਨ । ਨ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਨ ਪਿਤ੍ਰਾ ਚ ਜਾਤਃ ਕ੍ਵਾਭ੍ਯਾਗਤੋਹ੍ਯਸਿ
ਅਨਸੁਖੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਪਰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ; ਨਾ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ — ਤੂੰ ਆਖਰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ?